Merhaba sevgili anne adayları ve anne olmak için gün sayanlar.
Daha önce bu uygulamayı yorumsuz okuyarak geçiyordum. Ancak yayımlanan doğum hikayeleri beni güzel yönlendirdiği için bende 1 günlük anne olarak sizinle paylaşmak istedim. :)
Öncelikle bebeğimin 34. Haftada erken doğum riski vardı. Bizde küveze alınmaması için ilaçlarla durdurduk. Sanırım buna alınan oğlum 39. Haftam bitmesine rağmen gelmeye niyeti yoktu 😄
kontroller yapıldı sancı var ama bebek kanala girmediği için birşey yapamıyorduk. Bu arada hamilelik sürecinde hergün yürüyen, son haftalarda hurmaya dadanan ve merdivenlerin tozunu attıran biriydim. Sanırım bunlarla pek bi alakası yok doğumun tamamen bebeğin isteği üzerine gerçekleşiyor herşey🤷🏽♀️
2 gece önce karnımın gün içerisinde sürekli gerilmesiyle hastaneye gidip nst bağlandım. Durum değişmemişti, sancı var ama kanala giren bir bebek yok 😕 Bunun üzerine doktorum artık beklemenin sadece acıdan ibaret olacağı ve bunu devam ettirmenin anlamı olmadığını açıkladı. Benim de artık sancılara dayanacak durumum olmadığı için kabul ettim ve bir sonraki gün sezaryen için işlemler başlatıldı.
Tabi tüm yakınlar telaşlı bir yandan sezaryen korkusu basmıştı bir yandan da bebeğe kavuşma heyecanı. Ancak şöyle bir durum vardı ki etrafımdakileri ben sakinleştiriyordum 😅 sanki doğuma ben değil onlar girecek gibiydiler… :)
Her neyse tüm yakınlar geldi hastane dışında bekliyorlardı. Saat öğlen 2 de ameliyathaneye alındım ve epidural olarak işlemler başlatıldı.
Öncesinde epidurale karşı çok ön yargılı biriydim. Çünkü kulaktan kulağa çok şey söyleniyor. Ama benim doktorum kendi tavsiyesiyle direk oldum ve kesinlikle olmak isteyen korkmasın. Hissetmiyorsun bile, hele ki ben iğneden çok korkan biri olarak sırttan olunduğu için çok rahat geçti.
Anestezi uzmanı iğneyi yapmadan önce olacakları tek tek söyledi (miğde bulanması, kusma hissi gibi) aynıları da oldu. Tamamen sizi nasıl yönlendiriyorlarsa onları uygulayın, inanın ki herşey çok güzel geçiyor.
İğne yapıldıktan 3 4 dk sonra vücudumun alt tarafında bi uyuşukluk hissetmeye başladım. Tabi örtüyle alt kısmın örtüldüğü için orada neler oluyor bilmiyordum 😄Anestezi uzmanına hissetmem dimi dediğim de meğerse kesik açılmış bile 😅 Sanırım bi 10 dk sonra bir ağlama sesi… Yani bu duygu nasıl tarif edilir bilmiyorum ama inanki daha görmeden sadece ağlamasıyla bu senin bebeğin hissi geliyordu bile.
Bizimkini aldılar hemen, pıt yanıma gelen bir bebek 👶🏽 ten tene, kokusu içimde, onunla konuştukça susup dinliyor, seni sadece kokunla hissediyor annesiydin onun. 9 ay onunla konuşan ve onu anlayan kişi… Artık kavuşmuştuk 😍
Sonrasında bebeği hemen temizlemek için aldılar, benimde dikişlerim yapıldı. 14:00da girdim ameliyata 14.25 de oğlum geldi. 50 cm ve 3150 kilo doğdu.
Açıkcası epiduralin etkisi gidince dikişlerin ağrısını hissetmeye başladım ama hemşireler sürekli ilgilendi 6 saatte bir ağrı kesiciler gerek serumla gerekse hap olarak verildi.
1 gündür hastanedeyim ve yarın taburcu olucaz. Hamilelik sürecince normal doğum diye direten ben sezaryen ile kavuştuk 😅 ama kimsenin korkusu yada ön yargısı olmasın sezaryene karşı. Normal doğumda o gün çekiyorsun tüm acıları sezaryende bir kaç gün…
Ama sonunda kavuşuyorsun ve herşeye değermiş diyorsun.
Hee bir de ameliyat esnasında doktorumla konuştuğumuzda kordonun bebeğin boynuna dolandığını (gevşek şekilde) ve kordon kısa kaldığı için kanala giremediğini söyledi.
Yani ne kadar beklesem de çok beklermişim😅
1 günlük deneyimlerime karşı sorularınız olursa ben buralardayım.
Hepimiz güzel anne olacağız 💕