Meraba kızlar artık benimde paylaşabileceğim bi hikayem var. Hamileliğimin ilk 3 ayı çok zorlu geçti benim için bulantılar kusmalar yemeklerden tiksinme ama sonrasında çok güzel bi hamilelik geçirdim hiçbir sıkıntım yoktu temizlikte yaptım her işimi kendim yaptım hiçbi şekilde zorlanmadım. Son zamanlar mide yanmaları ekşimeler ama o kadarda olacaktı elbet. 31 haftada erken doğum riskim olduğunu söyledi doktor ama hiçde öyle olmadı tam 40.haftaya girdiğim gece 2.30 sancım geldi ne nişan ne su hiç bi şekilde bişey gelmedi sabrettim sancım gelir gelmez hastaneye gitmek istemedim saat 6.30 gibi kalktım duş aldım evde gezindim eşimi uyandırdım sakin olmasını ve sancımıj olduğunu söyledim ikimizde aslında hem telaşlı hem çok heyecanlıydık saat 8 gibi hastaneye gittik. Doktor muayene etti muayene eder etmez çok kanamam oldu o an ama açıklık 1.5 cm di yatış vermeyecem deyip 4 saat hastanede yürüyüp gezinmemi istedi. Hastane etrafında kaç tur attığımızı bilmiyorum bile 5 dk da bi sancı giriyordu. Sancı geldikçe ağladım eşimin elini sıktım oda çok destek oldu bana bi an olsun elimi bırakmadı. 4 saat boyunca yürüdüm o sancı geldikçe yürümek çok zordu benim için ama yavrum için dayandım sabrettim çünkü ona kavuşacaktım. Saat 2 oldu ve ben tekrar muayeneye girdim 4 cm açılma var yatış istiyomusun dedi bende evet dedim. Çünkü dayanamıyordum. Yatışım yapıldı nst ye bağlandım damar yolu serumlar felan ama yürürken sancı çekmek daha kolaymış yatakta olunca daha kötü oldum. Geldiler gittiler muayene ettiler 6cm 8 cm çok hızlı ilerliyordu açılmam sonra baktım 15 kişi felan geldi odaya çatala ayaklarımı kemerle bağladılar ama benim sancım artık 1 dk da bir gelmeye başladı. O an çok zordu benim için 3 tane doktorum vardı Allah hepsinden razı olsun hepsi çok destek oldu ıkınmam için çok yardımcı oldular 2 erkek 1 bayan doktor vardı doğumumda. Biraz ıkınma konusunda sıkıntı yaşadım çünkü nefesim yetmiyordu doktorum 30 sn boyunca ıkınmamı istedi ama ben en fazla 10 sn yapabiliyodum sonra güçlü bi şekilde ıkınmam istendi 2 tane ebe karnıma bastırdı ve o an meleğim dünyaya geldi o kadar güzeldi ki çok güzel ağlayarak doğdu. O an çok hafiflediğimi hissettim sanki bütün yüküm gitmişti. O an çektiğim bütün acılar sancıları unuttum sadece meleğimdeydi gözüm hep ten tene temas yaptılar o an dünyanın en mutlu insanı bendim sanki üstünü giydirdiler o arada bacağımdan iğne vurdular ve 20 dk sonra dikişlere başladılar benim için doğumdan sancıdan zor olan tarafı dikişlerdi tam 1.5 saat dikiş atıldı. Doktorum artık terler döküyordu ilk 1 saat bişey hissetmedim dikişlerim atılırken hep güzel kızımdaydı gözüm. Ama iğnenin etkisi yavaş yavaş geçiyor ve ben dikildiğimi hissediyordum kanamam da çok oldu doktorum içeriden gelen sebebini bilmediğim bi kanamam var deyip dikişlerim konusunda o yüzden çok hassastı. Çok canım yanıyordu ne zaman bitecek diye soruyordum sürekli. Gelip gidip karnıma bastırıyorlar kanama oluyo mu diye en sonunda dikişlerim bitti rahatladım. Yarım saat geçince beni ayağa kaldırdılar. Biraz başım döndü sandalyeye oturdum. Ebeler tatlı bişeyler yedirdiler ve sonra odamıza geldik. O kadar ağrım olmasına rağmen kalkıp bebeğime baktım o an ağrı bile düşünmedim. İlk bi kaç gün emziriyordum ama sanki sütüm yetmiyordu. Yada pskilojik olarak ben öyle düşündüm. Şimdi kızımla evimizdeyiz ve bugün 9 günlük olduk şimdilik biraz düzenimiz yok gündüz uyuyo gece ağlıyo oda daha gece gündüz kavramı olmadığı içinmiş inşallah en kısa zamanda düzene gireriz. Bu arada ankara şehir hastanesinde doğum yaptım. Bütün hamişlere kolay ve güzel doğumlar diliyorum. Allah hepinizin yardımcısı olsun 🥰🤲