hamileliğim bol bulantılı mutfaktan tiksinmekle geçti ilk beş ay yediğim içtiğim yoktu sonra yemeğe başladım ama bulantılarım devam etti doğurucam güne kadar.. onun yanında doğum korkum cok daha fazlaydı herkes doğurur da ben yine doğuramam diyodum, doğururken aksi bi sorun olucak diyodum, normal doğumun başladığını nerden anlıcam diyodum, en olumsuz seyleri düşünüyodum hep.. hamileliğimde yine uçuş uçuş değildim yani evet sevgi vardı ama ölürüm biterim değildim neyse haftalar haftaları kovalarken doktor catı muanemi yaptı hem bebek daha dönememişti hemde kemik yapım uygun olmadığından epidural sezeryan yapalım dedi ben tabi hayatta öyle doğurmam beni komple bayıltın dedim eşimin çalıştığı hastanede doğum yapıcaktım doktor bana eşinde doğuma girebilir cok korkarsan anestezi seni orda komple bayıltabilirler cocuğun doğumuna şahit ol dedi neyse ben ikna oldum doğum günü gelmek bilmedi bana.. 8 eylül salı sabahı hastaneye yatılı yaptık bi saat sonra da ameliyathaneye girdik zaten coğu şeyi hatırlamıyorum eşime başladılar mı diye sordum daha başlamadılar malzemeleri hazırlıyolar dedi demedi doktorumun cok güzel bişey geldi ya dediğini duydum sonra da ağlama sesi kızımı yanıma getirdiklerinde sadece ağladım iyi ki soktprumu dinlemişim.. kesin hissederim korkarım aman nası olcak diye düşünürken hiçbişey anlamadan doğumum gerçekleşmiş odaya cıktığımda yürüme zamanım geldiğinde evet bi zorluk yaşanıyo ama dayanılmayacak yada yürünmeyecek derecede değil ki benm canım cok tatlı olmasına rağmen böyle söylüyorum hamilrykrn yaşamadığım duyguyu kızımı kucağıma verdiklerinde öyle sonsuz bi merhamet duydum ki.. ❤️ Rabbm bu duyguyu isteyen herkese bekletmeden nasip etsin bizlerin de evlatlarımızı sağlıkla büyütmeyi..