Merhaba anneler bu forumda açtığım son post. Happy kidse çoktan geçtim bile. Bende geçen hafta doğuramıyorum diye sızlananlardandım. Hamileliğimin ilk 3 ayı düşük nikotinli sigara içip bıraktım. Beslenmeme daha dikkat ettim. Karnımda yağ tabakası olmadığı için bebeğimin hareketlerini erkenden hissetmeye başladım. 25.haftama kadar herşey güzel gidiyordu. Hiçbir belirti yokken birden rahim ağzında kısalma olduğu görüldü. Tabi biz perperişan. Haftamdan dolayı serklaj da atılamadı. 15 gün evde yattım. Daha sonra işe geri döndüm tabi masa başı olduğum için izin verdi doktorum. Progestanlar prolutonlar derken 39.haftaya kadar geldim. Allahım lütfen erken doğmasın derken, bi anda kendimi allahım lütfen artık gelsin derken buldum. Hiç yalancı sancım olmadı. Hiç ağrım olmadı. Suyum gelmedi. 39+4 te nişanım geldi. Ve 1 cm açıklık olduğu söylendi. Doğum yakın diye bekledim. Hazırlıklarımı yaptım. Açıklık olsun diye squat hurma merdiven in çık pilates falan herşeyi yaptım. Ama tık yoktu. Biz olduk 40+1. Öyle heyecan da yoktu açıkçası sadece sıkılmıştım hamilelikten. Bebeklerle ilgili pek çok bilgiye sahiptim zaten. manikür falan da yaptırdım. Gelsin diye kendimi klonlamıştım resmen. Bi akşam sinirle iki bardak arka arkaya ada çayı içtim. Akşam 9 da karnıma hafif ağrılar girmeye başladı. 10 buçuk derken arttı. Ki benim acı eşiğim de yüksektir. Kick boksla ilgileniyordum fitness antrenörlüğü yaptım. Çok kırık çıkık acı gördü vücudum. İçimden inandım o gece hastaneye gideceğimize. Bekledim sancıların düzenli olmasını. Pek anlayamamıştım açıkçası. Gece 1 de 10 dakikada 1 sancı girmeye başladı 1 dk sürüp falan geçiyordu. Tabi anladım doğum sancısı olduğunu başladık yine squata yaptıkça acıyordu yaptıkta acıyordu. 2 gibi 6 7 dakikada bir girmeye başladı sancılar. Kısa sürüyordu ama. 2 buçuk gibi hastaneye gittik. Çantalar herşey bagajda hazırdı zaten. Nst bağladılar. Ve bu sancıların doğum sancıları olduğunu söylediler. Açıklığa baktılar hala 1 cm di. Saat 4 te çekilmez hal almaya başladı. Ben kendimi yiyordum. Gidiş o gidiş doktorumu aradılar geldi. Dedi nst de sancıların düzenli ama çok yüksek değil ne bu tantana dedi. Açıklığa baktı tekrar hala 1 cm dedi. Fakat şimdi belli oldu neden daha görünenden fazla acı çektiğin dedi. Senin rahim ağzın aşağıya bakıyor dedi. Bu sancıya rağmen hala açıklığın olmaması rahim ağzının açılmaması. Aşağıya baktığı için normalden daha fazla acı çekiyorsun dedi. Tabi ben morfin yemiş gibiyim. Seni sezaryene almalıyız dedi. Daha fazla acı çekeceksin ki bu senin için hiç iyi olaz dedi çektiğin sancı normal doğum sancısından kat kat fazla çünkü rahim ağzın ters tarafta dedi. Dedim inatla istemiyorum birazcık daha dedim. Duşa girdim belime sıcak su tuttu eşim rahatladım ama çıkar çıkmaz yine sancı. Ayakta duramıyorum oturamıyorum yatamıyorum. En sonunda bayıldım direncim çok düştü. Saatler geçiyor. Sabah oldu. Sezaryene alın beni diye bağırmaya başladım. Hastaneyi birbirine kattım. Kafamı duvarlara vurdum. Ameliyathanenin hazırlandığını söylediler. Kağıtları bile imzalayamadım. Elim ayağım tutmuyordu. Böyle bir şey yok. En son sedye geldi giydirildim aldılar beni. Hadi çabuk sürün diye bağırıyordum. Neyse girdik ameliyathaneye. Beni sakinleştirmeye çalışıyolar. Spinal yapılacak oturttular beni. Anestezi uzmanı gelmek bilmedi. Dedim oturamıyorum yatacağım ben gelince kaldırın dedim. Yattım. Tekrar kalktım. İğneyi vuruldum. Acıdan hissetmedim bile. Ameliyathanede hiç soğuk değildi. Terledim. O da sanırım acıdan. Yatırdılar doktor kesiye başlayacak hala ağrım var. Biraz daha beklediler. Tüm hastane personeli şok oldu zaten böylesine. Uyuştum ve başladılar. Bende uyuyakaldım zaten yorgunluktan. Yaptıklarını hissediyordum fakat acı yoktu. Bebeğim çıktı. Bana gösterdiler yanağıma koydular. Ağlamaya başladım. İlk hamileliğim kürtaj oldu diye çok sahiplenmiştim bebeğimin gelişini. Hazırladılae çıkardılar. Dikme işleminin sonlarına doğru göğsümün aralarında aşağılarda ağrı acı hissettim. Ciddi ciddi hemde. Dedim şuan şunu şunu yapıyorsunuz dedim. Evet dediler şuan o işlem yapılıyor dediler ve şaşırdılar. Bende o sırada sarhoş gibiyim herkese laf atıyorum. Anestezi teknikeri o sırada instagramdan biriyle yazışıyordu yanımda ona sataştım. Bebek ilk çıktığında bağlı olan kolumu açmışlardı. Tekrar bağlamayı unutmuşlardı. Bende kaldırdım kolumu diktikleri yere elimi uzattım. Şıraya bi ayna koysaydınız da bende izleseydim sıkıldım dedim. Herkes yine bi şok. Kolumu bağladılar tekrar. Sonra herşey bitti ve odaya çıktım. Aşırı yorgundum. Kızım 47 cm 3.480 gram doğdu. Ultrasonda 52 cm ve 4.200 gr görünüyordu. Şaşırdım o yüzden. Şarıl şarıl süt akıyordu memelerimden. Hemşire, sezaryenden çıkıp da böyle sütü geleni görmedim dedi. Vücut normal doğuma hazırlıyodu kendini çünkü. Size söyleyeceğim tek şey. Hakkınızda hayırlısı olanı isteyin. Bana sorarsanız ben bu saatten sonra normal doğum yapmam. Hatta bırakın doğumu öyle acı çektim ki hamile kalmak istemiyorum birdaha diyebilirim. Her kadının çektiği acı farklıdır. Anlattıklarıma dayanarak kafanız kurcalanmasın. Sorularınız varsa sorabilirsiniz. Hepinize yavrularınızla mutlu sağlıklı bir hayat dilerim.