Merhaba, herkesin doğum hikayesini okurken bir gün bunu yazacağım aklıma gelmemişti çok şükür artık bende yazıyorum.Bütün hayatım boyunca hep nasıl doğuracam, acaba nasıl anne olurum diye düşünüp dururdum.Bebeğim 26.haftaya kadar normal ilerlerken 28.haftada geri kalmaya başladı.Haftalık takiple normal kilosunu bir türlü yakalayamayınca doktorum 37.haftada doğuma karar verdi.Çünkü içeride büyüyemezse kaybetme riskim olabilirdi.Çok düşündüm ve araştırdım 20 Ağustos sabahı normal doğum için hastaneye yattım.Fazla kilo almamış,ödemim olmamış ve hatta hamileliği bile belli olmayan bir gebelik geçirdim.Tüm bunlara dayanarak sürekli normal normal diye kendimi şartladım.Sabah gerekli kontrollerden sonra rahmimin açılması için önce ilaç aldım çok zor gelmemişti bana ama alttan bakılmakta benim kabusum gibiydi.İlk ilaçtan bi zaman sonra suni sancıya başladılar.Suni sancı zamanla arttı fakat benim sancım olmadı 1 2 3 cm derken açılma olması için tekrar ilaç aldım.Suni sancı verildikçe bebeğim uykuya düştü ve bir türlü sancım olmadı.Doktorum ve gelen ebeler halamı sancın yok demeye başladılar bu arada 6 saat geçmişti bile.Alttan bakılmak 3 cmde çok canımı yaktı ve artık akşam 8 de son kontrol olduğunda dayanılacak gibi değildi.Ebelerin gidip gelişinden tuhaf birşey olduğunu seziyordum.Açılmam oluyor yavaş yavaş fakat sancım olmuyordu hatta bi ara bebeğe bişey olduğunu sanarak kapattılar serumu.Eşim doktora 10 saatin sonunda artık gidişatı sorduğunda bebeğin henüz kanala düşmediğini 5 cm de karar vereceğini öğrenince ben daha dayanamadım.Çünkü alttan bakarken elini içeride arar gibi çeviriyordu ve dayanamıyorum.Arkadaşım aynı hastanede ebeydi ve açılmam 4 olduğunda onunla konuştuğumda bu açılmaya halimin değişeceğini ve bebeğin kafası görüneceği için daha az acı çekeceğimi söylemişti.Fakat bebeğimin gelmeye niyeti yoktu ve eşime içimden bir ses sezaryen olmamı söylüyor lütfen doktorumla git konuş dedim.Doktorum normal doğumu çok istediğimi bildiği için gelip elimi tutup 1 saat daha bekleyelim belki gelir kızım biraz sabret dedi ama 4-5 cm açılma olduğunda o yaşadığım alttan kontrolün acısını anlatamam.Doktoruma içimden bir his olmayacağını söylüyor 12 saat oldu artık girmek istiyorum ben denedim en azından dedim.Resmen doğumhane yazısını artık görmeyeceğim için sezaryene sevinerek girdim.Oğlumu çıkarırken doktorum dönüp iyiki beklememişiz zaten bebek kanala düşmezmiş iki kere kordon dolanmış boynuna diyince o kadar tedirgin oldum ve aynı zamanda onu gördüğüme sevindim ki anlatamam.Ellerini morarmış görünce panik yapmışım ve sonrasını hayal meyal hatırlıyorum bana sakinleştirici yapmışlar.Karnımın 5 aylık gibi olması bebeğimin sürekli haftasından geri kalması vs derken içimden öylesine güzel bir canlının çıkmasında beni şok etmişti.Ve annelik duygumla iyiki normal diye diretmemişim.Çünkü sancı olması gereken zamanları her evreyi o kadar iyi dinlemiştim ki bebeğim her sancı artışında uyuyup kanala girmiyordu ve 3 saat hiç kalkmadan ona bişey olacak diye NST’ye bağlı kaldım.İyiki içimden geleni yapmışım şimdi bebeğimde bende çok iyiyiz.Sezeryen oldum evet biraz zorladı ama ben hemen kahve çikolata yedim içtim gece ayağa kalktım bebeğim için hemen kendimi toparlamaya gayret ettim.Hiç yatmadım diyebilirim.Ama ağrılarım oldu tabiki biraz kendi direnciniz ve gayretinizle alakalı ben sadece bebeğimi emzirebilmek için çaba sarfettim.Rabbime binlerce kez şükürler olsun şimdi nefes alırken çıkardığı o sesle yankılanıyor odam.Allah isteyen herkese nasip etsin inşallah😊 Sorularınız olursa yanıtlayabilirim🙂