Merhaba arkadaşlar. Evet çok şükür bana da nasip oldu hikayemi yazmak. Ben yaklaşık iki haftadır hep 3 eylülde doğacak diyordum eşime öyle hissediyordum kendimce. Eşim de ben de öğretmeniz. Eşim okullar açıldığı için göreve vana gitmek zorunda kaldı. Doğumdan dört gün önce gitti yAni. Bilseydi erken geleceğini girmezdi 😞 o gittiğinde o kadar çok ağladım ki kendime gelemedim uzun süre. Annem geldi benimle kaldı. Evden hiç çıkmadık. Normalde kontrolüm 4 Eylül cuma günüydü. Ama ben bir gün öncesine çektim kontrolü 3 eylüle. Gönüllü sezaryen istiyordum eşim de ona göre bilet alıp gelecekti. 3 Eylülde abimle gittik kontrole. Nstde sancım 5-10 arasında gidip geliyordu. Kalp atışları da gayet iyiydi. Doktoruma söyledim ben sezaryen istiyorum diye doktorum 10-11 Eylül ikisinden biri olsun dedi. Tamam dedim hastaneye gittik yatış işlemleri için anestezi tahlilleri falan. İşlerimizi hallettik annemlere geldik. Benim sancılarım başladı süre tuttum beş dkkda bir belimden bacaklarıma vuran sancılarım vardı ama dayanılmayacak gibi değildi. Sonra abim annemle beni bize götürdü eve bıraktı. Eve gitti duşa gireyim dedim önce bi klozete oturdum afedersiniz büyük tuvalet hissi ıkındım ama sancıdan zorlamadım. Bi baktım elime nişanım geldi. Ben bir korku bir telaş annem sakinleştirmeye çalışıyor ama nafile eşim yanımda değil ve doğumda yanımda olmayacak ağlamaya falan başladım. Hemen abimi ablamı aradım geldiler beni aldılar. Hastaneye gititk. Ebe kontrol etti alttan 7 cm açıklık. Yok artık dedim heralde normal doğırcam. Sancılar çok zorlamaya başlamıştı artık. Kendi doktorum geldi baktı açıklık 8 9 derken 10 cm tam açıklık oldu. Ama alttan o kadar çok muayene ettiler ki sancıyla beraber canım çıktı. Bide bebeğimin başı yukardaymış kakasını yapmış. Benim moral sıfır. Dedim sezaryene alın. Ameliyathaneye gittik. Doktor tekrar kontrol etti inmeye başlamış ama hala yukarda dedi. Tepemde on kişi ikisi ellerimi tutuyor yalvarıyorlar resmen nolur ıkın bak gelicek şöyle böyle. Ama öyle bir sancı ki artık ölüyorum dedim. Etrafımdaki herkesi doktorum da dahil dövdüm resmen. Öyle bir noktaya geldim ki ağladım artık resmen nolur sezaryene alın diye. Ağzıma narkozu koydular gerisini hatırlamıyorum. Sakın benden etkilenmeyin arkadaşlar. Benim acı eşiğim düşüktü. Zaten aklımda hep sezaryen vardı. Bir iki kere ıkındım ama bebeğimin normalle geleceğine hiç inanmadım. Başının yukarda olması, kakasını yapması, bide bizimkinin kafası üç hafta önden gidiyordu. Ya doğururken ona zarar verirsem falan diye de korktum. Ama görseniz küçücük kafası var minnoşumun😄Şimdi yanımda uyuyor güzeller güzeli kızım. Benim hikayem böyle. Allah sizlere de güzel hayırlı doğumlar yapmayı nasip etsin. Bu arada tam 38+4te doğum yaptİm ♥️🧿🌸 iyi geceler diliyorum 🙏🏻