Herkese Merhaba 😊 nihayet bana da nasip oldu doğum hikayemi yazmak..
Hamileliğimin ilk 3 ayı mide bulantılarıyla geçti çok zorlandım hiç geçmeyeçek sandım ama geçti şükür. 13.haftada yaptırdığım 2li test sonucu temiz çıkmıştı ama 24.haftada detaylı ultrasonda girdiğimde radyoloji doktoru bebeğin ense kalınlığının sınırda olduğunu, kafasında bilmem kaç büyüklüğünde kist olduğunu söyledi
Ense kalınlığı önemli değildi down sendromlu olsa da o benim canımdı her türlü doğuracaktım ama kafasında kist olduğunu duyunca mahvoldum. Sonrasında kadın doğum doktoruna söyledim oda Perinatoloji doktoruna gitmemi söyledi. Adana Şehir Hastanesinde ki doktora gittim bende o da kafasında kist olmadığını, ense kalınlığının sınırda olduğunu söyledi. Içim rahatlamıştı. Yine de riskli durum olduğu için Perinatoloji doktoruna gitmeye başladım. 30.haftada doktor karın çevresinin 1 hafta geride olduğunu söyledi ve her hafta kontrole çağırdı. Her hafta uzun kontroller ve nst çekilmeye başladı. Tabii her hafta bende ayrı stres ayrı üzüntü. Hep korku içinde gidiyordum doktora. Ama şükür 1 haftadan ileriye gitmedi geriliği buda beni az da olsa rahatlatıyordu. Ve 40+5 de bayramın 4 günü kızım Mina gelmeye karar verdi. Gece boyunca sancı çektim ilk baş 10 dk da bir geliyordu 5 dkya düşünce hastaneye gittim. Acilde ki hemşire “sen bu sancıyla doğuramazsın” diyerek eve gönderdi ama ben sancidan kıvranıyordum, sinir oldum nasıl yatış yapmaz diye. Neyse eve geldim sancılarım daha da dayanılmaz hale gelmişti ve tekrar gittim bu sefer başka doktor ve hemşireler vardı. Çatı muayenesi yaptılar ve 4 cm açıklık var hemen yatış verdiler. Sancılarım artmaya ve 2 dk da bi gelmeye başlamıştı suyumu da patlattılar bebeğin başı da aşağıdaydı normal doğum için bir engel yoktu taa ki nstde bebeğin kalp atışlarını düştüğünü fark edene kadar. Hemen apar topar sezeryana aldılar. Ben tabi ağlıyorum o kadar sancı çektim diye ama boşuna ağlamışım bebek nasıl sağlıklı doğacaksa öyle olmalıydı normal ya da sezeryan hiç önemli değil. Neyse genel anestezi ile oldu ve uyandığımda bebeğimi emzirmek için yanıma koydu hemşireler. Baygın bi halde olduğum için hiçbir şeyin farkında değildim. Uyandığımda çocuk doktoru da gelmişti ve bebeğimin sağlıklı olduğunu söyledi o an bütün çektiğim sancıları, ağrıları unuttum. Hamilelik boyunca da kendimi boşuna üzmüşüm, strese girmişim.. ultrasonda görünen ve söylenen şeyler bazen yanıltabiliyormuş insanı. Bunu da özellikle söylüyorum ki bu durumu yaşayan insanlar varsa kendini üzmesin sadece bebeklerini kucaklarına alacağı günü beklesinler heyecanla :) him çok uzattım hakkınızı helal edin. Bebeğim 1 aylık oldu ve söylemeyi unuttum sanırım 3200 gr doğdu kızım 😊 Rabbim herkese kolay doğumlar nasip etsin 🙏 normal veya sezeryan hiç önemli değil bebek nasıl sağlıklı doğacaksa öyle olmalı. Ben sezeryan sonrası çok korktum hiç toparlanamicam hiç yürüyemicem sandım bebeğimle ilgilenimicem sandım ama 10.gün kendimi tamamen toparladım şükür her işimi kendim yapıyorum artık hatta 7.gün bebeğin eksiklerini almak için dışarıya bile çıktım 😂 uzun doğum hikayeleri okumayı çok severdim umarım sizde benim hikayemi seversiniz. Rabbim bebeğinizi sağ salim sağlıklı bi şekilde kucağınıza almayı nasip etsin 🙏 uzun oldu hakkınızı helal edin 😊🌸