Nasıl vakit bulamıyor insanlar bi mesaj yazmaya derken ben de ancak doğumdan 1 ay sonra hikayemi yazmak için telefonu elime alabiliyorum. Ne cehalet aslında, ancak bebem doğunca anladım durumu 🤣 Herkes doğurunca görürsün deyip duruyordu da aman ne kadar memnuniyetsiz bu insanlar diyordum ama gerçekten doğurunca görüyormuşsun. Ama tabiki çok şükür bin şükür sağlıkla bebemizi alıp evimize geldik. 🙏 Gelelim doğum hikayeme. Bizim bebiş normal gelmeye niyetlenmeyince son kontrolde sezaryen için gün almıştık. 40 haftayı doldurunca doktorumuz kendiliğinden bebek gelmezse müdahele etmeyi doğru bulmayıp sezaryeni önermişti. Ben de doktoruma güvendiğim için kabul etmiştim. İlla normal doğuracağım demediğim için, ikimizde sağlıklı olalım da doğum nasıl olursa olsun diyordum ve salı günü 11 diye sezaryen için sözleştik. Ama tabiki bebek kendi kaderini kendi çiziyor. Siz ne planlarsanız planlayın doğa işini yapıyor ve olacak olan oluyor. Pazar sabahı çok hafif hamileliğim boyunca hiç duymadığım sancılar duymaya başladım. Belden girip bacaklara yayılan hafif bir ağrı durumuydu sancı dediğim. Düzenli denebilecek gibi değildi. Yarım saatte bir de oluyordu. 10 dakikada bir de oluyordu. Sonra bir süre olmuyordu. Bir de nişan gelmişti ama minnacık birkaç damla. Doktoruma haber verdim beni hastaneye gönderdi. Nst de hiç sancım çıkmayınca ve ebe muayenesinde de çok hafif açılma olduğunu söyleyince eve geri döndük. O gün o gece öyle öyle geçti. Bir de ebe muayenesiyle nişanım arttı. Ağrılarım arttı ve uyumadan sabahı ettim ama gene de bir daha hastaneye gidecek kadar kuvvetli değildi. O şekilde pazartesi akşamına kadar dayandım. Hatta herhalde doğum sancısı değil diyerek ütü falan ev işleri bişeyler yaptım. Akşam sancım artınca doktorum tekrar hastaneye gönderdi. Nst de çok hafif sancılar çıkmaya başlamıştı. Ebe bi daha muayene etti ve açılman artmış ama daha zamanı var dedi. Doktorum da eve geri dön istersen, istersen kal hastanede ama sabaha anca olur doğumun deyince ben de evde çekmeyi tercih ettim. Ama arabayla dönerken her sancıda araba sarsıldıkça hastaneye bir daha bu halde nasıl döneceğimi düşünüp eve niye gidiyorum diye kendi kendime sordum. Eve varınca sancım inanılmaz arttı. Sanki sancılar arasında nefes alacak hiç zaman yok gibiydi. Ne oturabildim ne ayakta durabildim ne yatabildim. Resmen pozisyondan pozisyonlara girerek 3-4 saat geçirdim ve nihayet pes ettim hastaneye dönelim diye. Hastaneye varana kadar arabada anam ağladı her tümsekte. Yani doğum sancısı nasıl bir şey diye sorduğumda kimse tarif edemiyordu. Şu anda ben de edemiyorum. Başka hiç bir ağrıya sancıya benzemeyen bir şey doğum olacağını anlamamak mümkün değil. Bir de makatta öyle bir ağırlık hissi öyle bir baskı oluyor ki, günlerdir tuvalete çıkmamışsınız içinizde dev bir 💩 var gibi çok afedersiniz 🤣 Hastaneye vardığımızda yine nst yine muayene derken suyum gelmeye devam etti. Ve sonunda beni epidurale aldılar. O kısımda beni bir titreme aldı. Anksiyete atağı olduğunu düşündüm ve sanırım anksiyete atağı geçiriyorum dedim hemşireye ama hemşire anksiyete falan değil doğum başlıyor normal dedi. Epiduralin acısı falan yok ama ben çok heyecanlandım ve kaçma eğiliminde oldum. Ama anestezi uzmanı ve ekip beni sakinleştirdi hemen işlem bitti. Zaten sonrasında bi rahatlama geldi, sancılar tavan olduğu halde hiç hissetmiyodum artık. Ama o makattaki baskı hissi hiç geçmiyor ve aşırı rahatsız edici bence. Epiduralden sonra ağrı kesildiği gibi hafif bi sarhoşluk hissi de geldi bence çok güzeldi, iki günlük sancının üzerine ilaç gibi geldi🤣 ama etkisi çok uzun sürmedi, 2-3 saat sonra sancılar geri geldi. Bu arada odada yatıyordum. Hemşireyi aradım gelcem biraz uyumaya çalış dedi ama uyumak ne mümkün. Hemşire uyuyakalmış gelmedi. Sabah oldu ben tekrar aradım bu arada nöbet değişmiş. Sabah gelen hemşire bi daha muayene etti ve ilaç verdi ama sancılarım gene kesilmedi. Azaldı ama yine de hissediyordum. 1-2 saat daha öyle geçti. Bu arada iyice baskı arttı tuvalete girmek için yalvardım, altıma yaparım dedm yap bişey olmaz dediler ama illa isteyince izin verdiler girdim ve tabiki tuvaletimi filan yapamadım. O tuvalet değil bebekmiş çünkü 😀 sonrasında beni doğumhaneye aldılar. Hemşire sancını daha azaltalım deyip bi doz ilaç daha verdi. Bu arada doktorum geldi. Sezaryen saatinde normal doğuracaksın dedi 🤣 Hızlandırmak için biraz suni vercem ama sen hissetmeyeceksin zaten dedi. Doğum sırasında yanımda olan ebe gerçekten beni çok rahatlattı. Yönlendirmelerini harfiyen dinledim. Doktorumla beraber 5-6 ıkınmada doğumum gerçekleşti. Her ıkınmada nolur sezaryene dönelim diye yalvarayım diye geçirdim kafamdan, ama şimdi pes edemezsin deyip güç verdim kendime. Hamileliğimin başında doktoruma asla normal doğuramam hatta sezaryende de lütfen genel anestezi yapın demiştim. Hamilelik sürecinde değişik bi mod geldi bana, süreç ne gerektirirse onu yapacağım düşünmeyeceğim ve araştırmayacağım demiştim. Hiç araştırmadım ve üzerine düşünmedim. Tamamen kendimi doktoruma bıraktım. Bol sancılı ama sağlıklı bir doğum oldu. Çok şükür ertesi gün bebeğimle sağlıkla evimize döndük. Emziriyorum. 4 dikişim oldu hepsi düştü. Ağrım olmadı. Tek sıkıntım zaten varolan hemoroidimin şiddetli bi şekilde doğum sonrası ilk iki hafta azmış olması. O da kabız kaldığımdan değil, kakamı yapamamaktan oldu. Sanırım psikolojik bir durumdu. Makattaki baskı hissi doğumdan sonraki 2 hafta hiç geçmemiş gibi geldi bana. Ve sanki tuvaletimi yapmaya çalışsam dikişlerim açılacakmış gibi bi moda girdim ıkınanadım ve tuvaletimi yapamadım. Sonuç hemoroidin hortlaması oldu. Biraz eziyet çektim ama ilaçlar fitiller toparlandım bi şekilde. Şimdi güzel bebeğim 1 aylık oldu. Geri dönüp bakınca asla yapamam dediğim mükemmel bir şey başardığımı görüyorum ve kendimi tebrik ediyorum. Tavsiyem bu yolda güvendiğiniz bir doktorla yürümeniz. Gerisini doğa hallediyor. Normal veya sezaryen herkese sağlıklı doğumlar 👶
Dipnot: Nefes egzersizi, pilates topunda zıplama, hurma, merdiven falan hiç birini yapmadım. Doğum anını mı etkiliyor, sancı çekme sürecini mi bilemiyorum. Etkisi olacağına inanmadığım için normal yaşantıma devam ettim.