Bazı hikayeler vardır bir türlü nereden başlayacağını bilemezsin. Benim hikayemde böyle oldu. Hamdolsun bir hikayem oldu…
Bir bebegimiz olsun istedik şükürler olsun Rabbime aratmadı nasip etti bize. Kan değeri kesesi kalp atışı derken ikili test zamanı geldi. Her ne olursa olsun vazgeçmeyeceğiz dediğimiz için yaptırmadık testi zaten dilimizde herşeye kabuluz ya gönlümüz de ?
Sonra detaylı ultrasona girdik. Bebegimin herşeyi çok güzeldi doktor birşeyler söylüyordu ama anlamıyordum tabi. Yüzü ekşidi. Kalbinde bir sorun var dedi. ARSA. Hayatımda ilk kez duymuştum arsayı neydi bu şimdi ? Sorun neydi ? Down sendromu riski hemde yüzde 15-20. Dünya başına nasıl yıkılırmis insanın öğrendik. 3 farklı profesöre gösterdik. Hepsi doğru dedi. Ama tek sonuç amniyonsentezdi. Düşündük vazgeçtik. Çünkü ne olursa olsun bizimdi. Zaten hepimiz böyle demez mıydık. Kalbim yedi kendini hergun düşünmekten aklımı yitirmek uzereydim ne olacaktı şimdi…Sonra muayeneye gittiğimde bir başka sürpriz bekledi bizi. Beyin sıvısı olması gereken in üzerinde idi. 11.5 mm….Peki bunun sebebi ne. Bu ikinci bir bulgu olabilir dedi direk doktor bey bize. Zaten bir bulgu varsa başka ne olurdu ki yeni cikan sorunumuz.Tabiki ikinci bir bulgu olurdu.Yine birşey yapmadık,yapamadik. Çünkü dedik ya kabulumuz…Bir ay sonra kontrole hareketsiz diye gittik normalde yerinde durmazdı bebeğim. Doktor bize gelişimi geriden geliyor iki hafta dedi. Takip edeceğiz başka sorunu da var çünkü dedi. Dünya yıkılmaya doymadı başımıza. Aslında normal bir durumdu ama bizim iki bulgumuz daha vardı bunu üç saydı… Takip ettik hep. Her hafta hareketsiz diye koşar olduk doktora çünkü doğum yakın idi. Normal doğumu bekledik 40.haftaya girmiştik. Ama birgün boyunca hiç hareket etmeyince direk sezaryan kararı verdik eşimle. Artık ne olacaksa olsun dedik. Gücümüz kalmadı çünkü. Spinal sezaryan oldum. Bebeğimi o kadar kabul etmiştim ki bütün araştırmaları yaptım. Herşeye hazirdim. Aylarca gözyaşı döktüm. Sadece dua ettim. Eğer böyle ise ne olur benden geriye bırakma diye. Dünyanın en acı duası buydu bence… Kimseye muhtaç olmasın sadece tek dileğim bu. Çok zor geçti sezeryan benim icin bebeğim nefes almadi. Kabulumdu her hali kaybettim mi yani kızımı ben şimdi ?
Kaybetmedim. Sesini duyduğumda yıkıldı sandığım bütün duvarlarim yeniden örüldü. Yalnız sesi bile böyle güzel olan bir varlık elbet her haliyle kabulumdu. Sonra bir sıcaklık hissettim yanağımda yüzüne bakmaya kiyamayacagim bir evlat vardı karsimda. Pespembe yanakları vardı sustu tenimde arandi. Down sendromlu dimi dediğimi birde hayır değil dediklerini duydum sadece. Nasıl hayır siz anlamadiniz bence ne olur bir kez daha bakın ! Hayır benzemiyor dediler. Eşimin arkadaşı doktorum idi. Benim durumu takip ettiği ve bildiği için üç çocuk doktoru aynı anda doğuma gelmişti… Bütün sorunlar kontrol edildi. Beyin sıvısı 6.2 çıktı. Zaten her ultrasonda yanılma payı vardı.Gelişimi geri değil önde idi eee ultrason bu yanılıyor tabi. Kalbinde arsa vardı ultrason bunda yanilmadi ama zaten tek başına bir anlamı kalmadi…Şimdi bütün hikaye baştan başladı. 15 gunluk olmuşken tekrar baktı tüm doktorlar bebeğime çok sağlıklı. Olan annesine oldu. Ona zarar gelmesin diye yapılmayan amniyosentez herşeyi söylerdi. Ama ya kızımı alsaydi elimden bu test. Her türlü kabul evlatlar elbette. Sonu kocaman şükür dolu bir hikaye oldu benim ki. Aklımı kaybedercesine uzuldugum gunlerle kaldım sadeve şükürler olsun Rabbime. Darısı aynı durumda tüm annelere..Elbet çok daha zor ve hüzün dolu hikayeler vardır. Ama benim hikayem. Kocaman bir tevekkül dolu. Bambaşka bir bakış açısı oluşturdu bu hikaye bende. Bambaşka bir dünya. Hani şu başıma yıkılmaya doyamadigini sandığım dünya. Bana aslında yeniden bir kapı araladi. Mesela Down sendromu olan yavrular a gönüllü öğretmen olacaktım bundan sonra yapmaktan cekindigim mesleğime şimdi sımsıkı sarilacaktim. Ve bütün yüreğimle dua ettim herkese 9 ayda bir ömürde devam edeceğim herkese dua etmeye…Destan yazdım affola. Ama paylasmasam olmazdı. Herkesin hikayesi farklı. Benim hikayemde burada yer almaliydi.Lakin Rabbim kimseye yavrusunun sağlığıyla imtihan olacağı hikayeler yazdirmasin,yazanlara da cennet bahçeleri şifa olsun. Dünyada tüm kolaylıklar onları bulsun. Şimdi herkes hikayesini yaşamaya devam ediyor dilerim herkesin hikayesi mutlu sona ulaşsın…