Merhaba herkese!
Gebeliğin son zamanları doğum hikayelerini bekler hepsini tek tek okurdum şimdi kendi doğum hikayemi anlatma zamanı gelmiş.
Doktorumuz 12 Ağustos için planlı bir şekilde sipinal sezeryen randevusu oluşturdu. En başından beri normal doğumu tercih etmiyor ve kaygılanıyordum. Bu nedenle kendi tercihim oldu ve inanın kimseyi dinlemedim. Herkes kafasına göre konuştu. Yok neden korkuyorsun, herkes doğuruyor sen niye yapamazsın gibi. Evet korkuyorum ve istediğim gibi bebeğime kavuşacağım dedim. O yüzden böyle baskı hissediyorsanız hiiiç takmayın. :)
Her neyse bebeğimiz doğum sabahı 38+4 günlüktü. Ayrıca kanala yerleşmiş, benim sancılarım bir kaç gün öncesinden kendini belli etmiş eğer elini çabuk tut geliyorum diyordu. :)
Sabah 08:00’a randevumuz vardı. Hastaneye 07:00 de giriş yaptık. Çok heyecanlıydım ayrıca korkuyordum da neler olacak diye. 08:00’da doğuma aldılar beni. Önce oturur pozisyonda hiç kıpırdamadan durmamı söylediler. Ardından belimden iğne yaparak bel altını uyuşturdular. Anestezi doktoru belinden aşağıya bir sıcaklık gelince söyle bana dedi. Bir kaç dakika içinde sıcaklık geldi. Onun öncesinde heyecan ve panik yaptığımda hep midem bulanır ve genel olarak kusarım ben. Doktoruma bunu söylemiştim ben kusabilirim haberiniz olsun diye. Tekrar söyledim iğne yapıldıktan sonra.
Beni ameliyat masasına yatırdılar.
Hemşire sonda takacağını ve hiç acımayacağını söyledi. Bacaklarımı açtım ve taktılar. Benim canım çok kıymetlidir ağrı eşiğim düşüktür gerçekten hiç acımadı. Hissetmedim ama vajinada bişeyler yaptıklarını anladım sadece.
İşlem bitince bir an kendimi kötü hissettim. Ben kötüyüm bayılıyorum derken kusmaya başladım. Yanımdaki hemşire tansiyonumun düştüğünü söyledi. Bir kaç anı hatırlamıyorum. Doktorum benim panik halimi iyi bilir. Daha önce çatı muayenesi olmamak için klinikten çıkmaya (kaçmaya) çalışmıştım. 😅
Eşimi çağırmalarını söyledi. Dakikalar sonra eşim geldi daha iyiydim. O elimden tutarken deriiin bir ağlama sesiii geldiii!!! İşte bebeğim kollarımdaydı. Dakikalarca ağladımmmm hıçkıra hıçkıra. Karnımı kesmişler bişeyler yapmışlar hiç anlamadım. Ama sanıyorumki paniğim arttığı anda kusmalarıma engel olamadığım anlarda bana galiba biraz sakinleştirici yaptılar. Ama uyumadım her şeyi hatırlıyorum. Bebeğini kokladım! Onu öptüm ve bu gerçekten yaşadığım her şeye değerdii! Sonra bebeğimi bakım odasına götürdüklerini söylediler. Eşimi dışarı çıkardılar ve benim son kalan işlemlerimi yaptılar. Ben bebeğimi düşünmekten başka bişey yapamadım orada. Ne paniğim kaldı ne başka bişey. Sadece iyi mi? Her şey yolunda mı? Onu merak ediyordum. Ardından benim işlemim bitince odaya götürdüler. Bebeğim yanıma geldi, memeye yerleşti. Off müthiş duygu! 48 saat hiç uyumadım hiç. Onun her halini görmek istedim. Çok güzeldiiii 🐣
Ameliyat sonrasında Spinal Sezeryen da baş ve bel ağrısını söylüyordu herkes ben hiç yaşamadım. Sadece dikiş ağrılarım baya oldu. Hep ağrı kesici serum ve iğne yaptılar. Doktorum 1. Gece hastanede kaldıktan sonra çıkabilirsin dedi. Ben kalmayı tercih ettim. Çünkü ilk kez yürümem ve tuvalette çıkmak çok zor oldu. Yanınıza bol bol depend alın derim. Tuvalette eşim destek oldu bana hep. Zordu kolay değildi bilmenizi isterim ama bebeğinizi yanınızda görünce çok çok güzel bir duygu ne acı kalıyor ne bişey. Sormak istedikleriniz olursa seve seve yanıtlarım. Sevgiyle kalın! 🐣