Bende doğurdum kızlar başlıyorum oldukça kısa tutmaya çalışacağım söz 😊 35. Haftada suyumda sızıntı olduğunu farkedip hastaneye kaldırıldım 3 gün hastanede yattım ciğer geliştirici iğne antibiyotik vs yaptılar. Beni eve gönderdiler 36. Haftada doğum için gün verdiler. İnanılmaz zor bir süreçti benim için zor olan doğum değil inanın. Gittik hastaneye yatışım yapıldı bir tablet yerleştirdiler rahme yumuşaması için 4 saat sonunda sancılarım başladı ama hafif sancılardı 2 saat açılma bekledik malesef açılma olmayınca suni sancı verdiler. Açıkçası ben suni sancıyı hiç hissetmedim diyebilirim 6 saat sonra muaynee ettiler ve açıklık sadece 2 cm di. Ebe geldi suyumu patlattı ve biz beklemeye başladık yine 4 saat sonra kontrol ettiler ve 10 cm açıklık var dediler ben çok şaşırdım çünkü hala sancı hissetmiyordum. Asıl bundan sonrası zordu 2 saat boyunca ıkındırdılar beni çünkğ açıklık olmasına rağmen bebek gelmiyordu. Benimde artık ıkınacak halim kalmadı epidural istedim yaptılar inanılmaz rahatladım asrın icadı diyebilirim. Bir süre daha sancısız ıkındım bebek bu seferde kafası sağ doğru baktığı için gelmediğini gördüler. Doktor yanıma geldi yapılacak 2 şey var dedi vakumla kafasını döndürüp alıcaz içeriden eğer oda işe yaramazsa sezeryan dediler. Benim o an tabi başımdan kaynar sular döküldü o kadar korktuğumu hiç hatırlamıyorum. Beni ameliyat masasına aldılar ve 7 kişilik bir ekiple o kadar hızlı ve profosyonel çalıştılar ki tam bir takım halindeydi herkes sadece 10 dakika sürdü işlem ve bebeğim kucağımdaydı korktuğumuz gibi hiçbirşey olmadı bebeğim çok sağlıklı 3.120 kilo doğdu sarılık küvez vs işimiz olmadı herşey yolundaydı. Gel gelelim ki zor kısmaa. İnglterede gurbetteyiz dil biliyorum ama anlamadığım yerler malesefki oluyor. Vücudum anestesili sonuçta normal doğum olsa bile dikişim var ve bunlar coronadan dolayı eşimi çıkardılar. Ben sedyede yatalak bi haldeyim bebeğimi yanıma koydular açlıktan ağlıyor kalkamıyorum oturamıyorum yalnızım 4 gün boyunca bu şekilde kaldım o hastanede artık psikolojim bitik durumdaydı eşimi göremiyordum o halde çocuğuma bakamıyordum ki takdir edersiniz ki sütümde gelmedi o stres altında bir yandan eşim kavga ediyor bu halde nasıl beni almazsınız diye ama o kadar katılarki yapabilecek bişeyimiz yok çaresiz bi durumdayız. Ben gece yarısı ebe çağırıyorum inliyorum dikiş ağrısından lütfen çocuğumu doyurun diye ağladığımı hiç unutmayacağım sanırım. Allah kimseyi böyle çaresiz bir durumda bırakmasın. Neyseki Allahıma şükürler olsun geçti evimdeyim bebeğim iyi eşim yanımda yaşadıklarımdan sonra sadece şükrediyorum. Sorularınız varsa ayrıca cevaplayabilirim.