Merhaba, Doğum hikayemi artık yazmak istedim. Birazcık gecikmiş olabilirim (9,5 ay kadar 😁)
Neyse şimdi gelelim hikayemize☺️
Hamileliğimin 1.trimesteri mide bulantılarıyla geçti. 2 trimesteri ise balayı gibiydi diyebilirim😌 göbüşüm belirgin oluyor diye seviniyordum, mide bulantım da yoktu, oh her şey düzeldi diye düşünürkeeeenn hoş geldin 3. Trimester 😓 ayak şişliği, mide yanması, hazımsızlık gibi birçok şikayetim oldu. Son haftalara doğru artık iyice ağırlaşmıştım, bir an önce doğurmak istiyordum. 38+6 da eşimle kontrole gittik. Ben artık doktorumun ağzından ‘doğumun başlıyor’ cümlesini duymak istiyordum ama nafile, her şey yolunda sadece bekleyeceğiz diyordu. Ertesi gün eşim işe gitti ben de her zamanki gibi kalktım, kahvaltımı yaptım, evi toparladım. Biraz tv karşısına uzanayım dedim. Televizyon izlerken içimden pıt diye bir ses geldi, şaşırdım, bu da neyin nesi dedim. Daha sonra ayağa kalktım, kalkar kalkmaz suyum geldi, idrarımı mı yaptım diye tereddüt ettim, lavaboya gittim ve yok yok bu kesinlikle su dedim. Tabi hiçbir ağrım yok sadece suyum geldi o kadar. Hemen eşime ‘telaşlanma ama suyum geldi’ diye mesaj yazdım. Akabinde doktoruma da yazdım hemen hastaneye gel diye geri dönüş yaptı. Hastaneye giderken eşim hızlı sürüp yetiştirmeye çalışıyor, tabi ben bir şeyim yok, ağrım yok, sakin ol diyorum, o da ya suyu bitti bebeğin ya boğulursa demez mi 🤦🏻♀️ neyse hastaneye geldik hemşire muayene etti. Birkaç soru sordu, soruların biri de ‘epidural ister misin?’ di😌 ben de direk hayır dedim. Hemşire de ‘hımm acıya dayanıklıyım diyorsun demek ki’ dedi. Niye böyle dedi ki şimdi diye içimden düşündüm.🥴Neyse yatışım yapıldı, doktorum ‘sancını bekleyemeyiz, suni sancı verelim’ dedi. Ben de ‘tamam’ dedim. Eşimle beraber odaya geçtik, eşim o arada annem ve kayınvalidemi arayıp haber verdi. Hemşire damar yolumu açıp suni sancı serumunu taktı. Ben bihaber odada geziyorum, ay odamın manzarası deniz manzaralıymış, ay çok güzel falan.. Eşime kapıyı nasıl süsleyeceğini anlatıyorum, balon standını da unutma diyorum (standı getirmemiş neymiş efendim utanmış😒)şakalaşma, gülüşmeler falan derken ay benim sancılar bi geldi, ben duramıyorum😖 bu arada meryem ana otunu da kavanoza koyduk. Hemşire açılma var mı diye baktı, 3 cm dedi ama ben hemşireye dayanamıyorum epidural istiyorum dedim, gereken işlemleri yaptı ve anestezi uzmanı gelip katedrali takıp ilacı enjekte ettiler. Bana inanılmaz bir rahatlık geldi. Odanın içinde geziyorum nefes egzersizleri yapıyorum ki çabuk açılma olsun diye tabi o arada sürekli açılma var mı, yok mu diye muayene ediliyorum. Hemşire açılman hızlı oluyor dedi, meryem ana otunun etkisi mi artık bilemiyorum. Açılmam 10 cm olunca doğumhaneye alınacaktım. Ben egzersizlere devam ediyordum, ilacın etkisi geçmeye başlamıştı, ikinci dozu enjekte ettiler. Daha sonra açılmam 10 cm olmuştu ve doğumhane yoluna gülerek gittim😁 annemler bu nasıl doğum sancısız olur mu diye şaşırıyorlardı 😁Hastaneye 16:00 da gitmiştik ve ben doğumhaneye 21:00 da girdim. Neyse ben çatala çıktım hemşire çok az bi ağrın olacak, onu hissettin mi ıkın dedi, ben ıkınıyorum doktor çok güzel aynen devam et diyordu. Sancı gittiğinde doktor ve hemşireyle sohbete dalıyorduk sancı geldi mi hadi arzu ıkın diye bağrışmalar oluyordu😂 3-4 ıkınmadan sonra kızımı kucağıma aldım ve hayatımın en güzel anıydı. Ağlayarak kokusunu içime çektim ve Allah’a binlerce kez şükrettim. Bu arada eşim dışarda kızımızın ağlama sesini duyunca ağlamaya başlamış sesli bir şekilde ☺️ Niye ağladın diye sorduğumda niye ağladığımı bilmiyorum bir anda içimden geldi, senin çektiğin acılardan da evliliğimizin meyvesini almış olmaktan da olabilir, sanırım o an dünyanın en mutlu insanı bendim dedi ❤️ her namazdan sonra da rabbim herkese bu duyguyu nasip etsin diye dua ediyor. Bence de bu mutluluğu herkes tatmalı, şimdi bakıyorum da evimize ayrı bir mutluluk, huzur, neşe getirdi minik Ebrar Duru’muz 🤗
Benim hikayem böyleydi tekrar dua ediyorum: Allah isteyen herkese nasip etsin bu muhteşem duyguyu 🤲🤲