Haklısınız stres altında olmak sigara isteğini artıyor daha ziyade psikolojik bağımlılık varsa. Ben de sigara kullanıyordum yıllardır. Bu yazıyı bi kişiye bile umut olursa diye yazıyorum ki asla bırakabileceğime inanmıyordum hamile olduğumu ilk öğrendiğimde de. İçimde istiyordum ama yapamazmışım gibi geliyordu. Eşimde içiyor hem de benden daha eski. Bu da bırakamamakta epey yardımcı bi etken bence. Yani ben çok zorlandım. Çok kez de tartıştık bu sebepten. İlk duyduğumda hamile olduğumu kanıksayana kadar bi sürü sigara bırakma videosu izledim. Sağlıkçı olduğum halde içiyordum ve belli noktada bi miktar halosinojenden zarar gelmez hayat zor diyordum kendimce ahsjdk. İzlediğim videolardan birinde asla bi daha içmemek niyetiyle bırakmaya başlamamız gerektiği ve bir kere dahi başlanırsa o zaman kapıyı tam kapatmamış olduğumuzu söylüyordu adam. Bir de azaltarak bi noktaya getirip daha ileride kesin bi tarih vererek o tarihten sonra içmeyeceğim demek gerekiyormuş. Ve asla da içmemek. Neyse ben de tüm bunları deniyorum aklımda kesin bırakmak istediğim var yani hamilelikten sonra emzirme dönemi vs hepten kurtulayım istiyorum. İleri bi tarih belirledim o zamana kadar da eşimin de uyarılarıyla epey bi azalttım.(bana sinirlenip balkonda kendi sigara içiyordu durumun trajikomikliği) ileri tarih verdim bunu biraz da bebeğimle bağ kurayım diye kalp atışını duyacağımız zamana uzattım. Kalp atışını duyduktan sonra hiç içmeyeceğim diyordum. Sonun da geldi hiç içmeme günü.. bir gün iki gün… baş ağrısı böyle suyu çekiliyor gibi, agresiflik ellerde karıncalanma ne varsa hissettim vücudumda. Bunları hissettikçe bişey olmaz diyerek içtiğim haltın ne kadar da bünyemi kendine bağladığının yakından hissettim. Yazılana göre sigara içmeye alıştığınız atak ortamları ve saatleri oluyormuş. O ortamlardan ve saatlerden içmeden geçebilirsen gittikçe daha güçlü ilerliyormuşsun. Buraya kadar güzel yavaş yavaş daha çok ikna oluyordum. Ama hiç içmeme tarihinin biraz yalan olduğunu söylemek istiyorum. Çünkü ben ondan sonra da bi süre gizli gizli içmeye devam ettim. Açıktan da içebilirdim ama içmemin ne kadar zararlı olduğuna ikna olduğum İçin o mahcup pişman duygusunu kendime yaşatmak istedim. Çünkü bunların hepsi uzaklaşmam ikna olmam İçin birer aşamaydı ve videolardan hariç kendi kendime buluyordum yolumu. Bazen çok sinirleniyordum bi olaya yakıyordum bi tane. O an bebeğimin ne kadar minnacık olduğunu ve benim için önemsiz sayılabilecek miktarda nikotinin onun vücudu İçin bomba etkisi yapabilecek kadar çok olabileceğini düşünüyordum. Çünkü o henüz minnacıktı. (Nikotin plesentadan geçer) İnanın bi 3-5 tane daha içebilecekken bu sahneyi düşününce elim gitmedi diğerini yakmaya çoğu zaman. Gittiğinde de hep telkinde bulunuyordum kendime. Nikotinin fizyolojik bağımlılığını atlatmak 15-20 gün sürer diyorlardı. Benim 20-25 gün sürdü ve gerçekten baş ağrımaları işte o karıncalanma hissi vs azaldı baya. Sadece ortamlar ve saatler hala duyduğum sigara özlemini tetikliyordu. Hatta saatleri de atlatıyordum ama ortamlar…Ben sigaranın muhabbet ortamını sigara içen insanların birbirini anlayışını çok severdim. Bu süreçte eşim hariç kimsenin sigara içmesine de müsade etmedim arkadaş ortamında çünkü tekrar başlamak istemiyordum. Velhasıl zaman ilerledikçe bak 30 gün oldu bak 40 oldu o kadar emek verdin diyip daha da ikna oldum. Sigara isteğim bugün bile tüm bu gördüğüm sebepler düşünmesem içimde bi yerde duruyor. Ama kendimi tutmayı ve savaşmayı öğrendim. Bunu süreç içinde kimseye bağlı kalmadan kendimi ikna ede ede başardım. Çünkü 34. Haftadayız ve artık hiç içmiyorum. Dumanı da rahatsız etmeye başladı. Ve geçen nst çekilirken farkettim ki doğru nefes taktiklerini uyguladığımda dahi bebeğimin oksijen seviyesi arttığı İçin hareketleri hızlanıyor. Sigara içseydim neler yaşayacaktı acaba yavrucum. Çok uzun oldu yazdıklarım farkındayım ama kendine inanmak ve kimseye bağlı kalmamak benim çözümüm oldu diyebilirim kısaca. Kaç kez tekrar elime alsam da sigarayı bırakmak İçin kendimi ikna edecek yollar buldum. En başta kendim de inanmıyordum ama dedim ya kendini ikna etmek önemli belki de defalarca. En azından bunun İçin çabaladım her zaman. Ve çabalamaya da devam edeceğim bebeğim ve kendim için..(umarım çok bilmişler kategorisine girmem birebir yaşadığım için daha içten anlatmaya çalıştım :)