O kadar zor bir süreçten keçdik ki ama umudumuz hep vardı. Annemlere gitmiştim. 2, 3 dereceli böbrek genişlemesiyle çektiğim sancılarla kliniğe gittik. Usm yapıldı ve acil ginekoloğa görünmem gerektiği söylendi. Böbreğin verdiği ateşlenmeyle kendi ginekoloğumun asistanı beni kabul edemeyeceğini söyledi. Eşimi aradım acil tanıdık bir ginekolok lazım diğe. Ordan taksiyle hastaneye geçtik. Açılış olmamasına rağmen ginekolok 2 defa eliyle kontrol ediyorum diye 2cide 1 parmak açılış verdi. Çocuğun kilosu 1.800 1 ay gerilemesi var ve haftaya seni ameliyata alıcaz dedi. Ağlyorum eşimi annemi aryorum beni burdan çıkarın çocuğumu öldürecekler diğe. Bu hastaneden çıkıp özel hastaneye gitmem içinde covid 19 neqativ cevabı lazım. Doktorlada tartışmışım bi güzel. Benden aldıkları örneği başkasıyla karıştırmasınlarmı? Yanımda ateşler içinde öksüren kadının cevabı neqativ benimki pozitif geldi. Acil yardımla covid 19 için ayrılan hastaneye götürüldüm. Koronadan tek simptom yok bende. Hatta bazı çalışanlar seni buraya niye gönderdiler diyordular. Usm yapıldı. Suyum çok az kalmış. Serum takıldı. 3 gün içinde suyumda normalleşti çocukta 2.100e ulaştı. Doğuma son 4 gün su gelmeye başladı. Önce şeffaftı sonra siyah oldu. Sancılar içindeyim. Yalancı sancı diğe beni bekletyolar. Öğlenden başlayan sancı akşama doğru dayanılmaz hale geldi. Doktor çağıttırdım çocuğun kalp atışına baksınlar. Öylede korkuyorumki çocuğuma bişey olur diğe. Doktor geldi eliyle kontrol etti. 2 parmak açılış. İndirin aşağı dedi. Aileme haber vereyim dedim. Yok daha doğuma almyolar dediler. İndik doğum odası. Korkularım var zaten bide yalnızlık eklenince. Kimseninde haberi yok. Çalışandan su istyorum getirmyo. Kusuyorum kovayı başıma geçircek gibi önüme atyo. İğne yapıldı. Yapay sancı iğnesiyse yapmayın dedim ama spazm için dedi. İğneden çok geçmedi bana bi güç geldi. Çocuğun başı görününce doğum masasına aldılar. İşte mucizem geliyordu. Yırtılmaları hiss ediyordum. Dikiş atıldı ama sabahı inkar ettiler sende dikiş yok diğe. Hâla ne yapacağımı bilmyorum bu konuda. Gece saat 4 mosmor bişey çıkardılar kucağıma attıllar. Ben öyle bir şaşkınlık içindeydimki ona dokunamadım bile. Aldılar götürdüler. Kapıdan çıkışına kadar gözlerimin önünde. Tam 4 gün ben onu göremedim. Nasıl ağlıyor. Hangisi benim bebeğimin sesi bilemedim. Öyle hasret çekiyordumki. Sütümü sağıyordum versinler diğe onuda vermyolardı. Odaya girip çıkan herkese bebeğimi soruyodum. Delirecektim. Ve nihayet ikimizde de covid 19 negatif çıktı. Gittim hemen kucağıma aldım. Minnacik ya küçücük bişey. Kilosu 2.100 boyu 48sm. Sabahı çıkacaktık hastaneden. Sabahı zor ettim. Çıktık ama daha çıkışımıza dair senetleri vermediler. Öyle korkuyorumki yine götürürler diğe. Ama çok şükür şu an bebeğimle birlikte evimdeyim…