Herkese merhaba hanımlar. Biraz zorlu ama güzel doğum hikayemle geldim.37+5 de rutin kontrol için nstye girmistim. Düzenli sancılarım cıktı doktor acıklığa baktı ve 4 cm😱yatış verildi hemen ama bende tık yoktu. Beni bi panik ağlama hissi heyecan sardı ama çabuk atlattım. Kayınvalidem hemen eşimi aradı, annemi çantaları ve eczaneden henüz almadığım dependi alıp geldiler. Ben odaya cıktıgımda sarjım da bitmişti saat 17.00 civarı ve herkesle iletişimim kesildi artık tek başımaydım. Açıklığım nerdeyse 6 olmuştu. Nstye bağlandım ve o şekilde bi saat geçirdim. Gelip gidip kontrol ediyorlardı ama bebeğin kafası bi türlü kanala oturmuyordu. Artık açıklık muayenesi can sıkıcı bi hal almaya başlamıştı. Stres yapmıstım ve kendimi kasıyodum. Bu da acı hissetmeme rahatsız olmama sebep oluyordu. Saat 22.00 a kadar ayakta nst cihazına bağlı kaldım, yürüdüm odada, squat yapmaya çalıştım, nefes egzersizi vb. Hala kanala girmemişti kafası. Bi anda ekip toplaşıp bana muayenede bulundular. Korku acı ve panik hadsafhadaydı ve suyumu patlattılar. Zaten gebelik başından beri suyum fazlaydı ve inanın dakikalarca suyumu bitirmek için uğraştılar aktıkca akıyodu mübarek😂 tabi bu arada heryer su, kan ve canım inanılmaz yanmıstı açıklık muayenelerinden dolayı gücüm azalmıştı iyice kendi kendime ağlıyodum. Bu arada gerçek doğum sancısı su patladıktan sonraymış ah bilseydimm😒 kızlar ben burda suçu kendimde buluyorum. Sancıları bi türlü karşılayamadım resmen kafayı yiyordum ama gerçekten iki sancı arası çöken uykuyu anlatamam size rahatlıyodum resmen. Bi şekilde sancıları halletmeye calıstım içimde. Kontroller devam ediyodu gerçekten beni onlar mahvetti ebemin eli mi ağırdı bilmiyorum. Bi kaç dakika sonra açıklık 8 cm denildi. Yatağa cıkıp ayaklarımı iki kenara açtım ve ıkınmaya başladım. Ben ıkındıkca ebem alttan muayeneye devam ediyodu gücüm iyice azaldı ıkınmayı kestiğimde hadi nerdeyse 10 cm kafasını görüyorum cok güzel ıkınıyosun kakanı yapar gibi morarana kadar ıkın dendi bana. Sancı geldikce yatakta ıkınmaya calıstım ama inanın gücüm hiç yoktu ve yatarak hiç karsılayamadım sancıları. Beni sezaryene alın diye ağlayıp bağırıyodum artık. İmkanı yok seni alamam sezaryene doğum başladı denildi. 8-10 kişilik ekip geldiğinde ben hala ölecek gibi ıkınmaya calısıyodum alttan müdaheleleri beni gerçekten öldürecekti. İstemiyorum diye bağırsamda bebek cıkacak öyle hissediyorum son kez gücümü toplayıp ıkındım ama yok. Beni çatala aldılar karnımın üstünden iki kişi 3 e kadar saydık ittirdiler dirsekleriyle bende tüm gücümle ıkındım açıklığım inanın ki 9-10 cm ama yok. Herkes şokta hemen uyuşturucu iğne yapıldı küçük bi kesi atıldı. Aynı işlem tekrar. 3 2 1 ıkın ittir ofgg kızlaaarr içim şişti yazarken bile ya🤣😓 Allahım yardım et diye çığlık çığlığa ağlayıp bağırıyodum çaresiz kuşlar gibi. Yere çömelip ıkınmayı denedim bi de ve sonuç çişimi yaptım🙈 ama hiç utanmayın böyle durumda kimse takmıyor, siz bile. Bu kargaşanın arasında apar topar kağıt getirdiler parmak bastım imza attım ve sedyeye alındım sezaryene gidiyordum bebeğin kalp atışları yavasladığı için. Hem şaşkın, hem mutlu hemde çıldırmanın eşiğindeydim sancılar sedyede geldikce yıktım ortalığı. Ameliyathanede nolursunuz uyutun beni diye ağladığımı hatırlıyorum gerisi yok. Uyandığımda saat gece 01.30 karnımdaki dikişlerin hafif sancısıyla uyandım. Sorduğum tek şey bebeğim nerde. Eşim nerde oldu. Yavrum çok yorgun düşmüş solunum sıkıntısıyla oksijen veriyorlar. 24 saati geçti ben hastanede o hastanede getirmelerini bekliyorum. Kafası pelvis kemiğine takılmış ve dar vajina olarak denildi. Bi şekilde sonu güzel bittiği için mutluyum. Tek istediğim bebeğimi görmek. Travmayı yeni atlattığım için şimdi keşke bi şekilde daha iyi ıkınıp o açılmayla normal dogumumu yapsaydım diyorum. Ama nasip. Sezaryen de kötü değil. Daha fazla uzatmayayım. Uzun oldu hakkınızı helal edin💜💜