Arkadaşlar merhabalar,
Gebe olduğumu 5 haftalıkken öğrendiğimde üye olduğum forumdan kısacık doğum hikeyemden bahsedip , yardımcı olabileceğim sorularınız var ise cevaplayıp happy kids e geçeceğim. Her akşam yatmadan önce gerek doğum hikayeleri, gerekse farklı başlıkların yazıları okuyup bazen çok işime yarayacak destek bilgileri bulduğum bi platform oldu benim için🙏🏻 Hamileliğimin en başından , 7 ay a kadar istifra ettim, bunun dışında ne bende ne de bebişimde herhangi bir sağlık sorunu yoktu sorunsuz güzel bir dönem geçirdim diyebilirim, ilk haftalardaki sabah kusmaları can yakıyor, insanı hayattan soğutuyor olsada hep sonunu düşünerek kendimi teselli etmiştim, sizlere de tavsiyem o son zamanlarda gün sayarak beklediğimiz geçmiyor dediğimiz o günler aslında çok çabuk geçiyor , bir bakmışsınız her akşam bir kere kımıldasın diye dakikalarca konuştuğunuz kalbinin atışlarını duyduğunuzda yaşadığınız o tarif edilemeZ mutluluğun tadını çıkarmalısınız, kucağınıza aldığınızda onlar sadece çok küçük bir kısmı olarak güzel hatırlanacak anımsanacak anılar kalacak. Bende burada ki tüm anne adayları gibi 37. haftadan sonra acaba ne zaman doğar, nasıl olacak, belim ağrıdı doğum mu başlıyor, hafif bir sancı hissettim acaba bu sefer geliyor mu diye sürekli heyecan ve panikli olarak düşünceye giriyordum. En başından beri herşey yolunda olduğu ve bebeğin kilosu uygun olur ise normal doğum yapmak istediğimi doktoruma söylemiştim , 39.haftadan sonra nst ve kontrolleri sıkılaştırıp sık görüşür olduk, ne sancım ne dayanılmayacak bir ağrım yoktu , bebeğin pozisyonu uygun ancak kanala uzak olduğunu istersem 42.haftaya kadar bekleyebileceğimi ya da suni sancı ile 40 hafta dolunca gün verip doğum yapabileceğimi söyledi, maalesef hem kulaktan dolma bilgilerden hemde normal doğumu doğal olsun diye istediğim için suni sancıya sıcak bakmadım, 39+5 te kontrole gidip doktorumla günü ve gidişatı konuşacaktık. Ama içimde ki o heyecan ve seste bayramda yavruma kavuşmuş olma hayali ve istediği ile yakın zamanda doğuracakmışım gibi hissettiriyordu. Kontrol günüm 25 Temmuz cumartesi idi, cuma günü gayet normal rutin işlerimi yapıp kuaför vs bakımlarımı hallettirdim , zaten hastane çantam çoktan hazır sadece sancımı bekliyordum:) Cuma gece yarısı son 1 aydır her gece olduğu gibi yarım saatte bir lavaboya gidip tuvaletimi yapıyordum ama o akşam daha bir sık ve idrarımda farklı bir koku sezdim, en sonunda sabah 5 te girdiğim wc de tuvaletimi yaptıktan sonra sıcak bir akıntı hissettim , tuvaletinizi yaparken anlamama durumunuz yok sonrasında ve sıcak geldiği için mutlaka anlıyorsunuz, nişanım gelmişti, hafif sümüksü ve kanlı bir yapısı vardı, tabii ki heyecan yaptım hemen wc den çıkıp beyaz bir pamuk koyup uzandım ama ağrı sancı normalde olan ağırlarımda sanki hafiflemişti o yüzden doğuruyorum diye sevinemiyordumda. Nişanım yatağa yattığımda da az az gelmeye devam etti ve sızıntı şeklinde aynı yapıda sabah dr a gittiğimde hala geliyordu, kendi kendime suyumda sızıntı olarak geliyor diye düşündüm. Doktoruma mesaj attım oda öğleden sonra olan randevuma ilk saat olarak 8 de gitmemi ve yatışa hazırlıklı olmam gerektiğini söyledi, 5 ten 8 e kadar oğluma kavuşma heyecanı ile evde yapabilecek her işimi yaptım, duşumu alıp hazırlandım ve eşimi uyandırdım, buradaki diğer doğum hikayelerini okurken o heyecanla insanlar nasıl soğukkanlı olur nasıl eşini son dk uyandırır diye şaşıyordum ama Allah öyle bir güç kuvvet veriyor ki normalde çok takıntılı ve her konuda paniğe giren ben bile her işimi sakin ve sukunetle halledebildim, namazımı kılıp kuranımı okuyabildim. Hastaneye gittiğimde nst de sancım yok ve çatı muayenesindede açıklığım hiç yoktu, doktorum istersem hastaneye yatıp ptesi yi orada bekleyebileceğimi açıklık olmazsa suni ile doğuma alabileceğini söyledi ancak ben suyum patlamadığı ve açıklığımda olmadığı için evimde sancımın geleceğine inanarak hastaneye yatmadım. O gün epey yürüyüş yapıp, ptesi ye kadar açıklığım nasıl olur diye araştırmaya devam ediyordum.
Pazar günü 26 Temmuz da da ben yine çok fazla yani 2-3 km ye yakın yol yürüdüm, akşam eve geldiğimde 6 da sancım gelmeye başladı , önce yarım saat sonra 20 dk da bir gelmeye başlayınca doktorumu aradım oda hemen yola çıkıp hastanede buluşabileceğimizi söyledi. Sancılar kendini çok belli ediyor her zamankinden farklı arada nefes kesecek gibi sonralarda azalarak değişiyordu. Hastaneye gittiğimde saat akşam 22.30 ve 3 cm açıklığım vardı, hemen yatış yaptılar, doktorum sabaha kadar açılman olur suyunu patlatır doğuma başlarız dedi, yatışım yapıldı hastanede 4-5 kez sancılarıma rağmen merdiven inip çıktım. Saat gece 2 de açıklığım 7 cm olmuştu o zamandan sonra epidural anesteziuygulamaya başladılar, ancak sancıları azaltmaya maalesef yeterli olmuyor şiddetle hissediyordum, epidural takıldıktan ve doktorum suyumu patlattıktan sonra açılma artmış ve 1 saat içinde doğumhaneye alındım, 27 Temmuz sabaha karşı 5.15 te 3.970 gr olarak oğluşumu kucağıma aldım, şimdi yanımda mışıl mışıl uyuyor bakmaya doyamıyorum. Tam miladı bebelerimiz kendileri belirliyor bize sadece sabırla beklemek kalıyor, doğru zamanı geldiğinde kolayca süreç ilerliyor ve Allah herkese o gücü veriyor diyebilirim, ben en baştan beri cesaretliydim korksamda istediğimin arkasında olduğum için hep dua ettim ve sabırla beklemeye çalıştım. Normal doğum kesinlikle korkulacak kadar zor bir eylem değil ancak ilk doğumum olmasına rağmen sürecimin güzelliğini ve doğumun rahatlığını doktoruma ve ebeye borçlu olduğumu düşünüyorum, normal doğum beklerken sancıları karşılamak güç olabiliyor, doktorunuz naif sakin bir şekilde bilgilendiriyorsa siz daha da güçlü hissediyorsunuz.
Rabbim isteyen herkese evlat versin, hikaye mi okuyup kendi doğum hikayesini yazmayı bekleyen gebe arkadaşlarıma da tek avazda doğurmak nasip olur inşallah 🙏🏻🙏🏻Biraz uzun oldu sıkıldıysanız kusura bakmayın, sorularınız olur ise fırsat bulduğum an seve seve cevaplayabilirim , yazmadığım sormak istediğiniz çantamda neler olduğuna kadar sorabilirsiniz:)
Sevgiler, Yağızın annesi Gamze 💕💕