Merhaba güzel anneler 💕 Gerçekten fırsat bulup doğum hikayesini yazmak zor oluyormuş 😊 15 günlük olduk bugün. Kızım yanımda uyurken yazmak istedim hikayemizi. Biraz uzun olabilir şimdiden söyliyim 😊
Evlendikten sonra en az 1-2 sene düşünmüyorduk bebek sahibi olmayı. Fakat Rabbim evliliğimizin 1. senesinde nasip etti o güzel haberi almayı. En çok kullandığım cümlelerden birisidir “HAYAT, SEN PLANLAR YAPARKEN BAŞINA GELENLERDİR.” Bana da tam olarak öyle oldu. Hep hayırlı zamanda, hayırlı bir evladım olması için dua ettim. Rabbim öyle uygun gördü ve nasip etti. 3 haftalıkken öğrendim bebeğimiz olucağını.
Bir Perşembe sabahı rüyamda gördüm hamile olduğumu. Hemen gidip test aldım ve sonuç çift çizgi. İlk tepkim ağlayarak “Allah’ım ben şimdi napıcam?” oldu. Akşam eşimin işten gelmesini dört gözle bekledim. Ve bir kutunun içine kağıda “9 ay sonra görüşürüz babacığım” yazdım. Okuduğunda bana baktı ve testi gösterdim. İnanamadı ve tabiri caizse havalara uçtu canım kocam 😍 Resmen evlilik yıldönümü hediyesi oldu. Birkaç gün içinde de ailelere söyledik, kimse inanamadı çünkü beklemiyorlardı.
haftadan 16. haftaya kadar dayanılmaz ve beni hayattan koparan mide bulantılarım oldu. Her günüm ağlayarak ve hiçbir şey yemeden kusarak geçti. Eşim bu süreçte çok destek oldu bana. Yemek yedirmeye çalıştı ve yeri geldi kendi aç kaldı.
Sadece ikili test yaptırmıştım bu süreçte ve çok şükür sonuç temiz çıkmıştı. Temiz çıkmasa bile her türlü doğurucaktım çünkü o benim evladımdı. 16. haftamızda bir kızımız olucağını öğrendik. O zamana kadar rüyamda hep erkek görüyordum. Ama eşimin de benim de içimizden kız geçiyordu. Erkek fikrine alışmıştık. Doktor %90 kız diyince mutluluktan ağladım. Hemen balon alıp eşime sürpriz yaptım. Balonun içinden pembe tüyler çıktığındaki o mutluluğunu unutamam 💕 İsim tercihini eşime bıraktım. Sadece E ile başlamasını istiyordum. Sebebi ise eşimin isminin E ile başlamasından dolayıydı. Ve Eslem kızımız oldu.
Sonraki zamanlarda mide yanması dışında bir sıkıntı yaşamadım çok şükür. Ona da canım Gaviscon ve maden suyu çare oldu. Son haftalarda ise ayak şişmesi oldu. Son ana kadar hep hareketliydim. 20 kilo aldım ama hiç belli olmuyordu. Hoplayıp zıplıyordum resmen 😀
Her iki doğum şekline de aşinaydım burda okuduğum hikayelerden dolayı. Ben her zaman kendimi kötüye alıştırmaya çalışırım ki düşündüğümden farklı bir şey olduğunda üzülmiyim diye. Eşimi de öyle düşündürmeye çalıştım fakat sezaryenden hep korkuyordu. Kızımız nasıl gelmek isterse öyle gelicekti. Rabbimden kolay ve hayırlı doğum diledim. Ve son ana kadar bir türlü dönmedi kızım. Doktoruma 38+7 de son muayeneye gittiğimde yine dönmemişti. Bu saatten sonra dönmez, istersen 1 hafta daha bekleyelim ya da bir tarih belirleyelim dedi. Dönmeyeceğini hissettiğim için beklemek istemedim. Ertesi gün Cuma olduğu için mübarek günde dünyamıza gelsin istedim. O gece heyecandan kalbim durucak gibi oluyordu. Çünkü panik atağım vardı ve korkuyordum doğumda aksi bir durum yaşamaktan. Eşim hep güzel konuştu. Her zaman yanımdaydı. Gece 12′den sonra bir şey yiyip içmedim. Sabah duşumu aldım ve hastaneye geçtik. Son kez NST’ye bağlandık, damar yolu açıldı, odamıza yerleştik ve saatimizi bekleyeme başladık. Anestezi uzmanı geldi ve ben panik atağım olduğu için genel anestezi istedim ama doktorumuz spinal anesteziyi önerdi. Korkma, kötü olursan sakinleştirici veririz dedi. Kabul ettim. Sedye geldiğinde o ana kadar sakinliğini korumaya çalışan ben hüngür hüngür ağlamaya başladım ki zaten en ufak bir şeye bile ağlayan biriyimdir. Eşimle beraber asansörle ameliyathaneye indik. Eşim dışarda kaldı. O ağlak ben ameliyathaneye girince gülmeye başladım 😀 Ekip inanılmaz güler yüzlü ve eğlenceliydi. Telefonumu da soktuk içeri ilk fotoğraflar için. Spinal anestezinin nasıl olduğunu burdaki hikayelerden bildiğim için hiç kasmadım kendimi. Gerçekten sinek ısırığı gibi bi şeydi. İğneyi yaptıktan sonra yatırdılar beni ve doktorum geldi. Ayaklarım karıncalanmaya başlayınca biraz panik yaptım ve sakinleştirici yaptılar. Sondanın takıldığını hissetmiyorsunuz ama çıkarırken biraz yandı. İşleme başladığını dokunmalardan hissettim sadece. Birkaç dakika sonra kızım karşımdaydı. O kadar güzeldi ki, o kadar masumdu ki 💕 Hemen alıp temizlediler ve kontroller için yukarı çıkardılar. 10-15 dk sonra da ben çıktım. Ameliyat sorunsuz geçmişti sadece biraz midem bunaldı ve kustum. Onun için de damar yolundan bir ilaç verdiler hemen geçti. Ameliyathanenin kapısında eşim beni bekliyordu. İlk cümlesi “Aşkım çok güzel” oldu ♥️ Ben yarı baygın halde odaya çıktım ve kızımı getirip kucağıma verdiler. Allah’ım çok güzel bir duygu çok 😍 Uyuşukluk geçmeye başlayınca hafif ağrılarım oldu, iğne yaptılar geçti. Burdaki yazanlardan ilk ayağa kalkışın zor olduğunu biliyordum. Ama çabuk toparlanmam için ne kadar zor olursa olsun kalkmak zorundaydım. Gerçekten çok zor. Ama ayağa kalkıp o ilk adımı atınca gerisi geliyor. Bebeğiniz için bunu yapmak zorundasınız. O gece gazımız çıktı, sabahına da ilk tuvalete gittim. Çok zor değildi. Rahmi kontrol ettiklerinde canınız biraz yanıyor ama bir kaç saniye sürüyor. Onu da sorunsuz atlattık. Ertesi gün evimize geçtik. Hastane eve 10 dakika yürüme mesafesinde ve ben o yolu yürüyerek gittim. Eve geldiğimde sürekli yürümeye çalıştım. 3. gün tek başına ayağa kalkabiliyordum. 5. gün ise işlerimi kendim yapabildim. Şimdi hiç ameliyat olmamış gibiyim çok şükür.
Kayısı kompostosu ve depend çok işime yaradı. Mutlaka yanınızda olsun. Sütüm vardı fakat kızım tutamadı bi türlü. Silikon göğüs ucuyla da tutamadı mecburen mama verdik. Şimdi sadece gece mama yiyor. Bazen sağıp veriyorum. Göğüsümü tutturmaya çalışıyorum. Daha iyi emme refleksi. Daha da iyi olucak inşallah Bizim hikayemiz bu kadar. Uzun oldu kusura bakmayın. 9 aylık serüvenimiz bitti. Şimdi anlatamadığım duygular içerisindeyim. Rabbim isteyen herkese hayırlı zamanda hayırlı evlat nasip etsin. 💕
Sabitler misiniz? 😊 @NaimeYilmaz