Artık klişe haline geldi ama bende Doğum hikayelerini okudukça acaba ben ne zaman yazacam hikayemi diye bi hevesle düşünür dururdum bu güne nasipmiş çok şükür 🙏 19 Nisa’n perşembe günü kontrolüm vardı 36 haftamıza girmiştik bebeklerimin gelişimide yerindeydi çok şükür dr nst ye girmemi söyledi bende o kadar rahatım ki daha 2 haftamız var ümidiyle gittim nst ye bide ne göreyim sancılar hat Safa’da eşim yanımda tabi dedim bugün sanırım kavuşacaz bebeklerimize dr yanına girmemiştim bile daha gittim sancın çok fazla durdurmamız gerek dedi yatış verdi hemen bundan öncede 3 kez yattım sancıdan dolayı durduruldu ama bu sefer olmadı serumlar iğneler fayda etmedi bende çok ağırlaşmıştım zaten biran önce olsun istiyordum bi taraftan ne kadar dursa bizim için iyidir biçim ikileme girdim herneyse uzatmayayım doktorum çocukların çantalarını baba getirsin ben tabi çok heyecanlandım bu arada sezeryan olacaktım sonda takıldı hemen hissetmedim bile sondayı korkum ondan yanaydı eşim elimi tutuyor sakinleştirmeye çalıştırıyor beni aldılar sedyeye çıktık ameliyathaneye gerçekten korkulacak hiç bişey yokmuş epidural oldum iğneden de korkan birisi olarak hissetmedim bile o iğnenin vuruluşunu kimisi çok acıdığını söyledi ama hissetmedim dahi 10 dakika geçmedi bebeklerimi gördüm toplam 30 dakika kadar sürdü bebeklerim 2.250 ve 1.980 kilo doğdular 7 gün kuvözde kaldık dün taburcu olduk ameliyattan çıktığım gecesi sadece çok ağrım oldu ve ağrı kesici vermediler bilerek ilk 2 gün sadece zorlu geçiyor işte benim Doğum hikayemde böyle hakkınızı helal edin fazla uzattım Rabbim herkese tatdırsın inşallah annelik duygusunu 😍😍🙏