Başka bir başlığa yazmıştım bunu daha fazla anneye ulaşması adına yeni başlık altında da yazmak istedim belki sigara içip de bırakamayanlara faydalı olur 😊
İlk gebeliğimden önce günde 1 paket sigara içiyordum. Hamile olduğumu öğrenene kadar da bilmeden devam etmiştim haliyle. Öğrendikten sonra da bırakmak kolay olmadı. Eşim balkonda içerken ben içerde kıvranıyordum. Arada çıkıp yalvar yakar bir iki fırt çekiyordum onunkinden. Paketinden gizlice birkaç dal aşırdığım da oldu. O kadarcıktan bir şey olmaz diye avutuyordum kendimi. Gebeliği boyunca günde 2-3 tane sigara içip çocuğu astım hastası olan o arkadaşımı düşünmemeye çalışıyordum. Ve diğerlerini. Onları düşünmek vicdanımı rahatsız ediyordu çünkü. Ben içtim bir şey olmadı diyenleri duymak işime geliyordu. Sonra bir gün yine bir fırt istediğimde eşim çok kızdı. Karnındakini hiç mi düşünmüyorsun dedi. Bi silkindim. Ve o tek tük fırtları da kestim. Eşim içerken taa nerelerden yine benim burnuma burcu burcu kokuyordu ama dayandım. Çok sürmedi bu duruma alışmam. 1 hafta 10 gün en fazla. Vücut alışınca nikotinsizliğe gerisi çok daha kolay. Artık içme isteğim kaybolmuştu. Bütün mesele alışmak ve o alışma sürecinde iradene hakim olabilmekti aslında. Karnında taşıdığın canının parçası, sana her şeyi ile Allahın emaneti olan masum savunmasız bir canlı. Senin iradesizliğin yüzünden ona bir zarar gelse kendini affedebilecek misin, vicdanın nasıl rahat edecek bir düşün!
Ve 8. haftamızdaydık.. Ben o mereti ağzıma sürmeyeli baya olmuştu. O güne kadar da bir sıkıntı olmamıştı gebeliğimde. Bir sabah kalktığımda çamaşırımda kahverengimsi kan gördüm ve apar topar hastaneye gittik. Ultrasonda kalp atışlarını ilk defa duyalı daha 2 hafta olmuştu halbuki. İlk ve son olacakmış meğer.. Doktor cihazı karnımda gezdirip hiçbir ses alamazken ben hala çaresizce dua ediyordum Allahım ne olur ona bir şey olmamış olsun diye. Ama olmuştu işte. 2 haftadır karnımda ölüymüş meğer. Artık ne yapsam geri gelmeyecekti. Kürtajı olduktan sonra kıvrana kıvrana ağlarken düşünmeden edemedim. Ya o kadardan bişey olmaz diye çektiğim o fırtlar yüzünden olduysa? Belki de olacağı vardı onunla alakası yok ama ya öyleyse?
Sonradan pişman olmamak için önceden önlemini almak gerek. O can sana emanet. Apaçık ona zarar verdiğini bildiğin bir şeyi yapmaya devam etme. Sonuçları çok ağır olabilir. Bu ihtimali neden göze alasın?
Ben bu şüpheyle yaşamak zorundayım. Ya öyleyse?
Sigara tamamen hayatımdan çıkmıştı artık. O acı içindeyken bile asla geri dönmeyi düşünmedim. 7 ay sonra tekrar hamile kaldım. Şimdi 10 aylık dünya tatlısı bir kızım var. Doğum sonrası çok zor zamanlar geçirdim. Bel fıtığı oldum yerimden kalkamayacak hale geldim. Ülser oldum hastaneler meskenim oldu. Ama hiç “ona” tekrar dönmeyi düşünmedim. En çaresiz anlarımda bile şükrettim hep Allahıma bana sağlıklı bir evlat verdi diye. Sahip olduklarımıza şükretmek ve kıymetini geç olmadan bilmek lazım. Sevgiler😘