Merhaba happy mom anneleri,
doğumumu anlatmadan önce neden ben doğurduysam herkes doğurabilir önce onu anlatayım. İlkokul 2. sınıfta yani 7 yaşında bademcik ameliyatı olmuştum. Ameliyatım kötü geçmedi ama her şeyi çok net hatırladığım için bende hastane fobisi oluştu. Sonrasında bu yaşıma kadar her hastaneye gidişimde, her kan aldırışımda, her dişçiye gidişimde psikolojik olarak kendimi şartlayıp ben kesin bayılıcam diyip hepsinde de bayıldım 😄 Evlilik işlemleri için kan aldırmaya annem ve babamla gitmiştim aile hekimimiz tahlilleri yazarken ağladığımı görünce ‘Kızım zorla evlendiriliyosan bana söyleyebilirsin yazmam tahlillerini’ demişti 🤭 Ve kan aldırırken annem ayaklarımı havaya kaldırmış babam elinde meyve suyu ve kraker pakedini tutuyodu 😄 Daha sayamayacağım sonu bayılmamla biten sayısız anılarım var kısacası çok çok hassasım hastane konularında. Kendimi de hep güçsüz gördüm bu sebeple. Her türlü tahlili yaptırdım neden bayıldığımı anlamak için ama tamamen psikolojik olduğuna kanaat getirdik ve hamile kalır kalmaz psikolojik olarak emdr terapisi almaya başladım. Terapiye 3 kez gidip bıraktım.
Şimdi gelelim hamileliğe 😊
Hamileliğim planlı bi hamilelikti 2 yıllık evliydik ve artık bi bebek istiyorduk. Ama bu kararı almadan bi 7-8 ay öncesinde ben aletli pilatese başladım. Çünkü çok düşük dereceli de olsa skolyozum var ve doktor hamile kalırsam sırt ağrılarının beni zorlayacağını söylemişti. Hem de doğuma yardımcı olması açısından ara vermeden 7-8 ay aletli pilatese gittim. Ekim 2019da hamile kaldım. Hamile kalınca ilk 3 ay ara verdim sonrasında 6. aya kadar devam ettim. Sonra zaten virüs olunca pilatese evde pilates topumla devam ettim.
Hamileliğim her açıdan rahat geçti hamdolsun ilk kan tahlilinde bayılmayınca çok büyük bi iş başarmışcasına bana bi güç geldi 🤭😄 Tamam dedim başarıcam Allah’ın izniyle. 54 kiloyla hamile kalmıştım doğuma 63 kiloyla gittim yani toplamda 9 kilo aldım. Spor da yaptığım için kendimi hiç hantal ve ağırlaşmış hissetmedim. Zaten çok büyük bi karnım da yoktu dışardan bakınca. Son 2 ay virüse rağmen geç vakitlerde sakin bi yerde yürüyüşlerimi yapmaya gayret ettim. Son ay günde 5 hurma yemeye de özen gösterdim.
Doğuma 2 hafta kala artık annemin evine geçtik eşimle. Çünkü annemin evi hastaneye 5 dakikaydı ve ben bu bayılmaktan korkmalarımı stres yapmalarımı evde tek başıma yaşamak istemedim.
- haftada bebeğim 3.551 gramdı ve doktorum 40 haftayı tamamlarsa 500-700 gram daha alır demişti. Söylediği kiloyu alırsa yani 4 kilo ve üzeri olursa zorunlu sezaryen denmesinden hep çok korktum. Herhangi bi sebepten sezaryen olmam gerekirse olurdum tabii ama zorunlu denirse çok korkacağımı düşündüm. Doktoruma da sordum o da şuan bi şey söyleyemeyiz bebek nasıl geleceğini kendi belirleyecek kilolu olup normal doğumla çok kolay doğan bebekler de oluyor dedi. 38. haftada kilosu 3.700 gramdı beni yine korku aldı nasıl olucak diye. 39. hafta kontrolünde doktorum 3.600 dedi. Nasıl yani zayıflamış mı diye sorduğumda ne o haftadaki kilosu ne bu haftadaki kilosu hepsi tahmini yanılma payı var elbette dedi. Kilosunun düşmüş olması beni biraz rahatlattı ne yalan söyleyeyim. Doğuma kadar 3.700 olsa ideal 4e gitmez diye düşündüm.
39+6 yani 11 temmuz cumartesi sabahı saat 8 buçuk gibi tuvalete gittiğimde nişanım gelmişti baya adet olmuş gibi kahverengi gibi bir renkte kanama olmuştum. Hiç paniklemedim o an altıma ped takıp tekrardan uzandım. Sanırım durumu sonradan anlamış olacağım ki başım dönmeye başladı tansiyonum düşüyo hissediyorum dedim tamam kesin gidiyorum. Annem geldi hemen, ne hikmettir ki bayılmadım ama kustum. Kusmak beni aşırı derecede rahatlattı. Sonra saat 2 ye kadar ufak ufak kasılmalarım oldu. Pilates topunda egzersizlerimi yapıp kasılma sayardan kasılmalarımı takip ettim bazen 10 bazen 7 bazen 5 dakikada bir sancım oluyodu. Doktorumu aradım eğer suyun gelmezse sancıların da 5 dakikaya düşünce hastaneye geç dedi. Sonra ben saat 2 gibi uyumak istedim. Saat 3e doğru birden uyandım ve karnımdan pat diye bi ses geldi ahh nasıl bi tekmeydi o dedim ama ayağa bi kalktım suyum gelmeye başlamıştı. Hemen tuvalete koştum suyun gelmesine engel olmaya çalıştım kendimce suyum biterse ve açılmam yoksa suni sancıyla doğumu başlatırlar diye ama engel olmaya çalışmak gibi bi şey söz konusu değil açılmış musluk gibi geliyor su. Sonrasında doktorumu aradım ve hastaneye geçmemi söyledi. Suyum durmadan geldiği için depend külot bez giydim. Hazırlandım ve hastaneye geçtik. Saat 15:30 gibi hastanedeydik. Ebe muayene etti ve 6 cm açıklığım olduğunu söyledi. O an çok çok rahatladım. Doktorum saat 17:00da geldi muayene etti ve 5 cm açıklık olduğunu doğumun doğal bi şekilde devam etmesini suni sancı bağlanmamasını pilates topumla egzersiz yapıp gelen sancıları karşılamamı söyledi. Söylediği şekilde egzersizlerimi yapmaya devam ettim. Saat 19:00da ebe tekrar muayene etti ve açıklığın hala 5 cm olduğunu bi ilerleme olmadığını bildirdi doktoruma. Doktor yine müdahale edilmemesini söyledi. 2 saat hafifte olsa sancı çekip (hafif diyorum çünkü gerçekten adet sancısı gibiydi gelen sancılar) açılmam olmayınca moralim bozuldu ve yine orda da kustum. Kusma açılmayı tetiklermiş ebe bir buçuk saat sonra yani saat 20:30da açılmama tekrar baktı ve 8 cm olmuştu. Bu moralimi yükseltti ama sancılarımın da şiddeti arttı. Nst’ye yatarak bağlandığımda duramıyodum sancıları sadece pilates topunda, alaturka tuvalete oturma pozisyonunda ya da dizlerimi yere koyup kollarımı da yatağa yaslayıp çömelmiş bir şekilde karşılayabiliyodum. Saat 21:30da açıklık artık tamdı ama ıkınma hissim yoktu. Zorlanıyodum artık doğuma alın diye bağırıyodum ama ebe doğuma alırsak sancılarını çatalda oturarak çekeceksin dedi. Sancıları artık kolay karşılayamıyodum belim kopmuş gibi hissediyodum doğum öncesi beli güçlendirmek gerçekten önemli. Spor yapmasam çok daha zor geçebilirdi. Ikınmak istiyorum geliyo galiba kakam var benim diye bağırmaya başladım. Saat 21:40 gibi artık doğumhaneye aldılar. Kendi ıkınmalarımla 2-3 kez denemeye rağmen olmadı. Doktoruma ben bunun burdan çıkabileceğine inanmıyorum bi şey yapın alın artık diye bağırdım 🤭 Sonra doktor ebeye üstten karnıma bastırarak beni desteklemesini söyledi. Ebeyle birlikte 3. denememizde saat 22:00da kızım bi anda kayıp doktorun kollarına çıkıverdi. Çok klasik ama o an ne sancı kalıyor ne bi şey. Plasentanın ayrılmasını bekledik o da çıkınca öyle bi rahatlama hissi oldu ki plasentanın çıkışını hiç hissetmedim bu arada. Ki benim gibi hassas bi insan 🤭 Sonrasında dikişleri de asla hissetmedim. Ne tansiyonum düştü ne bayıldım 🥳 Analık gücü doğumla yüklenmişti adeta. 😅 Ah hele de güzeller güzeli kızımı kucağıma aldığım an. Mutluluk gözyaşları sahiden varmış 😍 Bir de bebeğimin 4 kilo 40 gram doğduğunu öğrenince doğumhaneden kendimle gurur duyarak çıktım. 😋 Bunu başardın ya artık hiçbi şeyden korkmazsın dedim kendi kendime 😎 Ve en önemlisi bu fobiyi aştım galiba 🤩
15:30 hastaneye gittik ama ben sancıları gerçekten hissetmeye saat 19:00da başladığım için 22:00da biten doğumum 3 saat sürmüş oldu.
Şuan yaşadığım mutluluğun tadını çıkarmaya çalışıyorum. Olumsuz bi şey yaşamadım elhamdülillah istediğim gibi kolay bi doğum oldu çok şükür. Sadece bebeğimin kilosundan dolayı atılan kesi dışında kalçama doğru yırtılmam da olmuş. Onun dikiş ağrısı var biraz otururken zorlanıyorum ama daha 3. günümüz gün geçtikçe rahatlarım inşallah.
Biraz uzun oldu ama yazdıklarım dışında merak ettiklerinizi yanıtlayabilirim. 😊
Rabbim bebek sahibi olmak isteyen herkese nasip etsin, bebeğini bekleyen annelere de bebeklerini sağlıkla bir avazda kucaklarına almak nasip olsun inşallah 🥰