Öncelikle herkese merhaba, aslında doğum hikayemi buraya yazmak hiç aklımda yoktu ama benim gibi 41+ doğum bekleyen anne adayları için özellikle paylaşmak istedim. Hayatımda en büyük korkulardan biri bir neşterin vücuduma değecek olmasıydı. Çünkü ben tüylerle mücadelede jiletli ürünler bile kullanamayan biriydim. Böyle bir korkum vardı. Bu sebeple bende hamilelik hep kesilecek olma korkusuyla geçti. Her doktor kontrolünde sorduğum tek şey: Normal doğumu riske atacak bir komplikasyonun gelişip- gelişmediğiydi. Güzel bir hamilelik yaşadım. Ağrım olmadı, kanamam olmadı, mide ağrım- yanmam olmadı, hiç risk olmadı sadece vajinal bölgemi asit gibi yakan hormonal mantar ve enfeksiyonla mücadele ettim. Ki yasayanlar bilir korkunç zordu. Aylar ayları kovaladı. Geldik 38. Haftaya. Çatı muayenemde doktorum normal doğuma elverişli olduğumu, bebeğin doğum pozisyonu aldığını beklememiz gerektigini söyledi. Egzersiz, merdiven inip çıkmak, pelvis masaji gibi görevler verdi. Ama korona ve önlem dolayısıyla yalan oldu hepsi. Sadece bol bol duş alabiliyordum. 2 hafta da su gibi geçti. Her gece yatmadan önce nolur bu gece sancım gelsin de doğurayım diye bekliyordum. 40 haftaya girdik. Eşim de artık uyurken lütfen beni bu gece doğum icin uyandır diye takılıyordu. 40. Haftalarımın sonuna geldim. Beni gören hala doğurmadın mı diye soruyordu. Aman allahım bebek bir türlü gelmiyor tam aksine hamileliğim dah da rahatlaşıyordu. Tamam taşımak zordu ama çok rahattım. 41. Haftanın başında gittigim doktor muayenesinde doktorum nstde hic sancı görunmedigini, 41. Haftayi bekleyecegini ama 41. Haftanin sonunda doğal bir fitille doğumu başlatmayı deneyecegini, olmaz ise sezeryanı düşünmem gerektigini söyledi. Aman allahım dünyam başıma yıkıldı. 41 hafta bekle ve sonu neşter olsun. 41+3′te birşey oldu 😲 Gece tanıdık olmayan bir sancıyla yattim. 20 dkda bir bel sancisiydi. Eşime bilgi verdim. Tanıdık olmayan bir sancı yaşıyorum, bir şeyler ters giderse beni doğumhaneye götür. 20 dklar, 15′lere, 7-8′lere düştü. Gece 2′de hastaneye gittik. Nöbetçi ebe, sancılarımın doğum sancısı olmadığını, karnımın da doğum sertliğine ulaşmadığını yasadıgim seyin ya gaz sancısı ya da idrar yolu enfeksiyonu olabilecegini söyleyip beni eve gönderdi. 😂😂😂 Doktoruma da ulaşamadığını ifade etti. Eve gittim. 30 km yol bu arada evim ve hastane. Eve geldim sancılarım 3 dkya düştü. Eşime dedim bu nasıl gaz sancısiysa hastanede gaz cıkartacagim bu boyle olmaz. Sabaha karşı 6′da doğumhaneye gittim. Bu kez aynı ebe, doğum sancısı olduğunu söyledi ve maceram basladı. O günün 14:24′ünde kızımı normal doğumla düyaya getirdim. Doğum anılarımı yazmayacağım herkese göre değişir kimseyi korkutmak istemiyorum. Sadece 41 haftada normal doğumu bekleyenlere diyorum ki, umutsuzluğ kapılmayın, günler öncesinden doğumun kendii belli etmesini beklemeyin. Bir anda ansızın geliyor ve siz kendinizi o sürecin içinde buluyorsunuz. Bir anda geliyor ve geçiyor. Herkese hayırlı doğumlar diliyorum 😉