Merhaba hanımlar 22 haftalık hamileyim. Nasipse bir oğlum olacak inşallah 🙏
7 haftalık hamileyken yüksek iltihaplanma sebepli düşük riskim olduğunu öğrendim. Progestan tedavisine başladım. Bu süreç içerisinde çok sancılı ağrılar yaşadım. Ve psikolojik olarak bir destek ne eşimden ne ailesinden gördüm. Aksine daha üç aylık olmadan çocuk mu düşer sen evham yapıyorsun psikolojik senin ağrın gibi bir çok söz duydum ve bir türlü ağrıma düşük riskime inanmadılar. Kayınvalidemle yanyana oturuyoruz görümcemde bir üstümde oturuyor. Ağrım olurdu bir kapımı çalıp nasılsın kızım demezlerdi. Neyse bir buçuk ay önce evim ilaçlandı dolayısıyla bütün eşyaların toplanması gerekiyordu düşük riskim olmasına rağmen yardım edeceğiz diyen kayınvalidem de eşimde yardım etmedi bütün evi kendim topladım o gün çok ağrım oldu ev topladığım için o gün yemek yapamadım kayınvalideme gittim bir ton laf söyleyerek eşimle aramı açtı. Zaten yorgundum birde canım sıkıldı üzüntü döküntü ile bütün gece uyumadım sabah kalktığımda ise yatakta kan gördüm çok korktum. Kanamam olduğunu söyledim ama inanmadılar bişey olmaz tek hamile sen kalmadın dediler kendi hamilelikleriyle kıyasladılar hamileliğimi eşim doktor araştırırken yine önemli bişey değil diyerek durdular tabi ki eşimle aram düzelmemişti evim ilaçlıydı üç gün boyunca o evde yaşadım bir Allah’ın kulu ne yedin ne içtin demedi. Sonra temizlik yapılacaktı durumu kendi anneme söyledim Kadın o kadar yoldan yanıma ev temizlemeye geldi. Bu defa da eşime ta ordan annesini çağırmaya ne gerek vardı söyleseydi yapar ederdik diye doldurdular oysa bi gün önceki akşam evin temizlenmesi gerektiğini söylemiştim zaten. Ve kayınvalidemde görümcemde evlerini temizleyeceklerini söylemişlerdi. Annemle biz evi temizlerken ne yemeğe çağırdılar bizi evde oldukları halde nede bir yardıma bakmaya geldiler. Annem temizlik bittikten sonra ertesi gün gitti eşim ailesinin lafıyla bana yine kırıcı sözler söyledi. Ailesini ailemden ayırdığımı bile söyledi oysa iki annemi de her gün ararım kayınvalidem yanımda bir gün gitmesem ertesi gün mutlaka giderim kendi annemi o kadar görmüyor olmama rağmen beni çok kırdı bir de üzerine beni aileme göndermeyeceğini söyledi tüm bunlarla zaten iyi olmayan psikolojim tamamen bozuldu. Ve o gün yine kanamam geldi. Ne dersem umursamıyor diye söylemedim sonraki gün yine kanamam geldi bu defa gördü neden diye sordu üzüntü sıkıntı yorgunluktan dedim umursamadı oturdu koltuğa öyle onun bu umursamazlığının siniriyle kramp girdi bana ve hastaneye kaldırdılar düşük riski sebepli kanamanın riskli yerde olduğunu ayakta bile durmamam gerektiğini söyledi doktor hastaneye yatırdı beni. Bir hafta hastanede kaldım başımda kendi annem kaldı erkek almıyorlardı içeri. Serum ve iğne tedavisi uygulandı kanamam durdu ama iğne yan etki yaptı bu defada sağ tarafım tutmuyordu bir ay boyunca annemin evinde kaldım hafta sonları eşim evdeyken gelip alıyordu hafta içi bırakıyordu. Sağ tarafım zamanla düzeldi sonra şuan 4 gün oldu ayaklanalı ayağa bile kalkamıyordum çünkü doktorum herşeyi yasakladı yatacaksın biri sana bakacak dedi ama şimdi ayağa kalkıyorum diye herkes benden yemek ev işi yapmamı istiyor. Eşim bir de bugün aradı annemlerde yiyoruz kaç gündür ayıp oluyor yemek yap akşama bizde yiyelim dedi sakin kalmak istiyorum ama kalamıyorum. Yapamayacağımı söylediğimde ise tavır yaptı bana iki gündür yine ağrım var kendimi hiç iyi hissetmiyorum 😔 napacağımı nasıl davranacağımı şaşırdım artık