Heyyyooo💃🏻 Bu forumda varsam sebebi doğum hikayelerini sevdiğimdendir… Ve şükürler olsun ki Allah bana da kendi hikayemi yazmayı nasip etti🤲🏼
Başlayalım bakalıııım🥰
Zor bir hamilelik süreci geçirdim. 7. haftamdan itibaren bulantılarım başlamıştı. (Ve son güne kadar asla geçmedi, sadece şiddeti azaldı). İstifralarım bana 3. ayın sonuna kadar tam tamına 15 kilo verdirdi. Sürekli hastahane de yatıp günlerce sıvı tedavisi alıyordum. Bir yudum su içebilmek için dualar ediyordum. Onun yanında mide yanmalarım, kasık ağrılarım her geçen gün şiddetini artıyordu. Hamilelikte kullanmam gereken hiç bir ilacı düzenli kullanamamıştım ve bu beni vicdanen çok kötü hissettiriyordu. (Çünkü içtiğim ilacı saniyesinde istifra ile çıkartıyordum) . Hamile kaldığımı öğrendiğim ilk andan itibaren evin yemek harici tüm işleri eşimdeydi. Ki Allah onun eksikliğini bana göstermesin🤲🏼
Ek olarak yaptırdığımız tarama testleri, detaylı ultrason, şeker yüklemesi vs hep temiz çıktı. Kilosu, boyu haftasıyla hep uyumlu gitti bebeğimin. Bu beni aşırı mutlu ediyordu çünkü 2019un Mart ayında 8 haftalıkken kaybettiğim bir meleğim vardı…
Günler geceler bu şekilde geçerken… 7 temmuz günü sadece yatma isteği vardı bende ve öyle de yaptım. Sadece yattım, eşim işteydi. Ve kaynanam bendeydi. Akşam 23.00 civarlarında uyumuştum. Aynı akşamı 8 temmuza bağlayan gece saat 1.45 gibi uyandım. Sürekli bir ishal hali vardı ve nitekim saat 3’e kadar da bu şekilde devam ettim. Ama ishal haricinde başka canımı sıkan birşey yoktu. En son tuvaletten kalkarken çok afedersiniz idrarımdan kan aktığını gördüm, biraz öncesinde normal bir akıntı oluşmuştu. Nişan diye çok önemsemedim. Belkide öyleydi gerçekten hala bilemiyorum 🤷🏻♀️ Kaynanam uyumuyordu. Durumu ona anlattım. Haliyle o da endişelendi. Biraz bekleyip kendimi dinlemek istedim. Doktoruma mesaj attım. Her ihtimale karşı duş aldım. Baktım kanamam devam ediyor. Eşimi aradım işten gelmesi için. 10 dk içinde evdeydi. Saat 4.30a geliyordu. Hastahaneye gitmek için hazırlanırken doğum için hem erken olduğunu düşündüğümden hemde nişan gelmesi diye bildiğimden ekstra ne sancı ne su gelmediği için… Dalga geçer gibi nasıl olsa 1 saat sonra geri döneceğiz dedim. Yolda eşim doktorumu arattı hastahaneye gelmesi için o da sağolsun gelmişti. Gece saat 5 olmuştu ve hastahanede ilk evvel dünya tatlısı bir ebe tarafından muayanem yapıldı. Bana açıklığın tam nasıl bir şey hissetmezsin dedi. Nstye bağlandığımda ordada sancım çıkmıştı ama Allah’ın bir lütfu olsa gerek ben asla bir şey hissetmiyordum.
Saat 6.02de doktorum beni doğuma almıştı. Ama işin benim için en zor kısmı burasıydı. İlk etapta eşimin doğuma girilmesine izin verilmedi. Doğuma alındıktan 15 dakika sonra ısrarım ve cesaretsizliğimle bana cesaret vermesi için eşimde yanıma alınmıştı. Ama ne yazık ki yapamadım. Beni sezeryana almaları için yalvardım. Ama sezaryen diye bir alternatifimin olmadığını söylediler. Cesaretim tamamen kırılmıştı. Ikınamıyordum. Kaç deneme yapılmıştı bilmiyordum bile artık. Yarım saat daha denedikten sonra beni çataldan indirip dinlenmem ve bebeğin kalp atışlarını kontrol etmek amacıyla nstye bağladılar. Nstde ne kadar kaldım bilmiyorum ama orda çektiğim sancı en büyüğüydü ve bana çığlık attırıyordu. Sonra saat 7.30 civarlarında yapılan muayene de bebeğimin kafasının şişmeye başladığını artık çıkmasının zamanının geldiğini söylemişlerdi. Bu sefer doktorum bana ebenin karnıma bastırmasına izin verip vermeyeceğimi sordu. Çocuğumun tehlike de olduğunun bilincinde olduğum için kabul ettim. 1 denedik olmadı, 2 denedik olmadı ve 3.cüde eşimin “hadi sevgilim, geldi bebeğimiz biraz daha sabır” demesiyle ve sesindeki o korkulu cesaret verişiyle bir anda çocuğumun içimden pıt diye aktığını hissettim. Ki en en en güzel kısmı gerçekten buymuş🌸 Saat sabah 7.44 de onu benim kucağıma verdiklerinde hissettiğim o duyguyu hepinizin, anne olmayı isteyen herkesin yaşaması dileğiyle… çünkü asla anlatılmaz bir his… Sonrasında yandaki masa da sadece bebeğimin hal ve hareketlerini izledim. O esnada sanırım dikildim. Ufak tefek hissediyordum bunu ama asla canımı yakan birşey yoktu. Giray’ım 3200 gram da 51 cm boyunda bir bebek olarak dünyama geldi şükürler olsun ki.
Odama geçtikten sonra bebeğimi getirdiler emzirmem için ama sanırım sütüm gelmedi. Bu durum beni üzdü. Biz de mama takviyesi yapmak zorunda kaldık. Çocuk doktoru gelip muayane ettiğinde akciğerlerinde enfeksiyon olduğunu ve bir süre küvezde kalması gerektiğini ama ciddi problem olmadığını, tedavisinin olduğunu söylediğinde sevindim. Yine de benimle birlikte hastahaneden çıkmasını tercih ederdim😔 ben akşamına çıktım çünkü. Kaç dikişim var bilmiyorum, ama düne göre bugün daha iyiyim. Normal doğumun kolaylığı da bu sanırım. Ama ister normal, ister sezaryen olsun ANNE olmak kesinlikle çok kutsal bir duygu. Birini diğerinden ayıran algılar duyuyorum etraftan, Allah’a havale ediyorum. Kesinlikle herkesin doğumu kendine ama sonrası için önerebileceğim tek şey depend depend depend. Hayat kurtarıcı 🥰 Diyorum ve burda bitiriyorum. Allah herkese hayırlı doğumlar, hayırlı evlatlar versin inşallah 🤲🏼