Merhabalar buraya hikayemizi yazmak banada nasip oldu sonunda o kadar şaşkınım ki zamanın bu kadar hızlı geçmesine hiç ummadığımız anda hamile olduğumu ögrendim evliliğimizin 3 yılına 3 kişi girmek nasip oldu sakin sorunsuz bir hamilelik geçirdim tabi ilk aylarda migde yanmam ve bulantım oldu 34 haftalık oldum doktorum çatımın dar olduğunu ve bebeğin dönmediğini söyledi sezaryene karar verdik 37+4 haftalığım son kontrol günüm ve doğum ayrıntılarını konuşmak için sabah 10 da gittik oradan çıkıp kahvaltıya gidecektik aç karna gittik ve son nst ye aldılar ve kasılmalarım çıkmış agrım sancım hiçbirşeyim yok oysaki doktor aşagadan muayene etmek istedi ve 1 santim açıklık varmış bu sancıya göre çok az mış asla normal doğuramazsın dedi ve normalde 13 Temmuz olan doğumumu 1 hafta öne çekti zaten aşırı korkuyordum panikliyordum hemen doğuma alalım sizi dede ve beni bir ağlama kırizi tutu bavulum hazırdı annemi aradım hemen bavulumu ve puseti getirdi tabi ben ağlama krizlerine giriyorum hiç hazır değilim diye doktorum genel anestezi ol çok fazla sitreslisin korkuyorsun dedi ve beni odaya aldılar hemen önlüğümü giydirdiler ve kan aldılar Elime kelebek takıldı ve serum takıldı annemler geldi ben titriyorum sedyeyle koydular ameliyathaneye götürdüler ama hayatımın en korkulu sahnesiydi çünkü olumsuz şeyler de çok okuduğum için teyzemde beni çok korkuttuğu için aşırı korkarak girdim ameliyathane hazır o ışıkların altındayım doktorlar ellerini temizliyor ve bir hemşire geldi elinde büyük bir iğne elinden verelim mi diye doktoruma sordu verin dedi allahım sana emanetim dedim ve hatırlamıyorum dokundurdugu an gittim sonra Ece hanım Ece hanım 6 7 kez öyle uzaktan bir ses duyuyorum ama cevap veremiyorum halim o kadar yok beni çıkarmışlar herşey bitmiş odaya geldim ailem çevremdekiler sevinçten ağlıyor çok güzel bebek çok güzel diyorlar ama o kadar az duyuyorum ki bulanık görüyorum bebeğin ilk çıkartıldıgı video yu bana göstermeye çalışıyorlar görmüyorum cevap veremiyorum bebeğim odaya geldi hemen ama yine göremiyorum sadece öptüm sonra aradan 2 saat geçti kendime geldim bebeğimi hafif ağrım var ama dayanılmayacak bir değil yani emzirmişim bebeğimi 1 kez hatırlamıyor sonra annem tekrar verdi ve dedim ki bu an için bile bütün acılara değer ve boşuna bu kadar çok korkmuşum dedim ki ben dişçiye giderken bile ellim ayağım boşalır o derece korkağım tabi her bünyede farklı ameliyatı yapan doktor da çok önemli tek ağrımın olduğu yerler tuvalete oturmaktı ve en hemşire pis kan çıksın diye 1 kez karnıma bastırdı o yani yemek ilk kahvaltı tabağı geldi sonra haşlanmış zeytin yağlı yemek getirdiler birde depent çok işime yaradı ve silikon gögüs kalkanı da bir tane göğüsümü kavrayamadı o çok işime yaradı 3 hastane çıkışı yetti bebeğe bende 2 takım elbise giydim ne olur anneler korkmayın benim kadar korkak olmayın inanın o meleğin suratını bir görün bütün acılar bitiyor Biraz uzun oldu sormak istediklerinizi aşagıya yazabilirsiniz bu yazıyı doğumumdan 3 gün sonra yazıyorum parça parça yazdım zaman olmuyormuş gerçekten bebiş olunca 👼🏻