Selamm güzel anneler.. 9 ay boyunca buradan doğum hikayeleri okuyup bazen motive olup bezende korkarak ben nasıl doğrucağım diye düşünürdüm hep. Ve o cümle .. Bende sonunda doğurdum🥰
Hamileliğimin ilk başları halsiz ve bulantılarla geçti. Hatta 5. Ayıma kadar doğru düzgün yemek yiyemedim diyebilirim. İlk başlarda da düşük tehlikem vardı. 5. Aydan sonra iştahım yerine gelmişti. O zamanlar korkum yoktu doğurmaktan. Kendimi de hep normal doğuma hazırlıyordum psikoloji olarak. Düzenli randevularıma giderken pandemiden dolayı yaklaşık 2 ay muayeneye gidemedim. 32. Haftamda iş yerimden izne ayrılacakken patronum sağolsun pandemi dolayısı ile 1 ay önce gönderdi beni izne. Tabi oturarak çalıştığım için hareket yok. Bende diyordum son iki ayımda bol bol yürüyüş yaparım telafi ederim bu zamanları diye. Birde hamileliğim kışa geldiği için soğukta yürümek hiç hoş bir fikir gibi gelmiyordu. Neyse sonuç olarak pansemi sokağa çıkma yasakları falan derken ben eve kapandım iyice ve hareket yoktu. Egzersiz squat hiçbir şey yapamadım. Birde ben zayıfım göbeğim çok büyük olduğu için hareketlerim çok kısıtlanıyordu. 36. Haftama geldim. Beni bir korku sardı. Özellikle sezeryandan aklım çıkıyordu. Ameliyat ortamı, kesilmek düşüncesi, ya hissedersem korkusu🤦🏻♀️🙄 Normalde korkunçtu ama sezeryan ödümü koparıyordu valla. 36. Hafta muayenemde nst de sancılarım görünmeye başlamıştı.Bebeğim doğum kanalına inmişti. 37. Hafta kontrolümde nstde sancılarım görünüyordu. Çatı muayenesi yapıldı. 2 cm açıklığım vardı. Yatışımı verdi doktorum. Ama ben istemedim. Çünkü öyle aşırı hissettiğim bir sancı yoktu. Evde karşılamak istiyordum sancılarımı. Kabul etmeyip imza atıp çıktım.Gece nişanım geldi. Sonra ertesi gün yani 38. Haftamda yine kontrole gittim. 2 defa çektirdiğim halde nst mi beğenmedi doktor. Yine yatış verdi. Bebeğimin kalp atışlarını beğenmemişti. Yavaşlama var gibi öyle bir durum varsa acil sezeryane alırız dedi. Ama ben ciddiye almadım çünkü nst mi güzel çekemediler. Yatışı bunun gönül rahatlığı ile kabul etmedim. Çünkü bebeğimin hareketleri güzel harjangi bir ters durum hissetmiyordum. Yatışı kabul etsem stres yapacak olmamdan dolayı kabul etmedim. Ertesi gün 20 haziran cumartesi günü sınav olduğumdan 3 e kadar yasak vardı. Doktorum yatışı kabul etmiyorsan cumartesi acilde nst çektir dedi. Gittim sancılarım çoğalmıştı. Ve hissettiğim gibi bebeğimde bir problem yoktu. Ama açılmam 4 cm olmuştu. Çatı muayenesi yaptılar. Hafif kanama başladı. Gece biraz suyum aızıntı şeklinde geldi sanırım 3 kere iç çamaşırımı değiltirdim. 21 haziran Pazar günü akşam biraz sancıları hissetmeye başladım. Evde yürüdüm sıcak duşa girip biraz squat yaptım. Daha önce yapmamıştım ama o an açılmama faydası olur diye yaptım bi 15 dk falan. Hurma yedim. Saçlarımı yaptım. Hafif sızıntı ile iç çamaşırım ıslanıyordu. Küçük tuvaletimi yaptıkça çok küçük kan parçaları geliyordu. Gece saat 4 olmuştu. Haşa gitmek istemiyordum. Suyum tam gelmedi. Düzenli sancım yoktu. Ama eşimin içi rahat etmesi 4 bucukta sabah yola çıktık. Acilden giriş yaptım. Eşimi pandemiden dolayı binaya almadılar. Beni muayene ettiler. Bu arada bebeğim 2 hafta önden gidiyordu. Bir sorunumuz yoktu. Açılmam hala 4 cm’di. Ama doktor suyumun çok fazla olduğunu söyledi. Yatışımı verdi. Bu defa kabul ettim çünkü suyum patlarsa plesanta sarkarmış ve 5 dk bile çok mühimmiş. Yatış işlemlerini yapıp odama çıkardılar. Beni biraz telaş aldı. Hastanede strese giriyordum. Odamda bütün kıyafetlerim ayakkabılarım bile bir poşete konulup güvenlikle aşağıya gönderildi. Telefonumu da aldılar. Bu hastanede normal doğum sancı odalarında yapılıyordu. Doğum başladığı anda o da doğumhane oluyordu. Beni odama alırken tam karşı odamda doğum gerçekleşiyordu ve kapı açıktı. Aslında psikolojik olarak kendimi hazırlamıştım ama o bağırmaları duyunca her şey bitti bende. Bembeyaz kesildim elim ayağım titredi çok korktum. Bütün motivasyonum bitmişti. Odamda sadece üzerimde önlük kendimi çok yalnız güçsüz hissettim. Sürekli doktorlar gelip çatı muayenesi yaptılar. Arada hemşireler gelip serumuma bakıp gerekli kontrolleri yapıyorlardı. 2 saatte birde eşimi arayıp bilgilendireceklermiş. En son saat 8 buçuğa doğru en az on kişi odama gelip muayene ettiler. Doktor karnımı çok büyük buldu. Ultrason kontrolü istedi. Çok tuvaletim gelmişti. Ama nst serum derken kalkamıyordum. Kalktım ultrason odasına gittim. Çatı muayenesi öyle korkulacak bir şey değil kızlar merak edenler ve korkanlar için. Benim bebiş doğum kanalına inmişti 1 hafta önce. Neyse 4 kilo dediler. Onlar öyle deyince içimi korku sardı nasıl normal doğururum diye. Neyse kalktım. Odama geçtik. Hemşireden rica edip lavaboya girdim. Tam çıkacağım sıra kapıya tıklayıp acele etmemi söylediler. Çıktım hemen. Bir telaş vardı. Sedye gelmiş beni hemen sedyeye alıp varis çorabı giydirip kağıtlar imzalatıyorlardı. Ama kimse bilgi vermedi. Ne oluyor dedim. Yolda kafama galoşu takarken seZeryana alınacağımı yeni anladım. Apar topar aldılar. Öyle korktum ki kalbim çıkacaktı. En korktuğum şey sezeyandı. Ameliyat ortamı benim iliğimi kesiyordu resmen. Ama işte doğuma alınıyordum resmen. Saat 9da ben ve doktorlar hazırdı. Başladılar. Spinal sezeryan olacaktım. Tuvaletimde vardı. Çok korkmuştum. Ama sağolsunlar davranışları çok iyimser oldupu için biraz daha rahatladımm. Sonra dedim ki mecbur bu bebeği doğuracaksın kendine gel korkmak çözüm değil diye. Uyuşturdular belimden. Sonra zaten hissizlik. Saat 9 da başladılar ve 9:11 de O sess👼🏻 Alllahııımmm şükürler olsun ki o sesi duydum oğlum sağlıkla doğdu. Ağlayabilir miyim derken o gözyaşları pıt diye düşüverdi. O an varya dünyalara bedel.🥰♥️ Olmuştu işte bende doğurmuştum. Oğlumu sarıp muayenelerini edip ısıtıp öyle getirdiler. Yüzüme koydular. O mis koku o güzel yüz Allahım tam bir melek. 9 ay çektiğin zorluğa doğumun acısına herşeye ama herşeye bedeldi. Benide 10:45 te çıkardılar. İnanın ki korkacak hiçbir şey yokmuş. Hissetmiyorsun çünkü sondayı uyuşturup takmışlardı. Birtek karnıma bastırdılar kuvvetlice orada baskı hissettim. Onun dışında ameliyathane soğuk olduğu için biraz titremeye başladım. Beni çıkardılar bebeğimi de getirdikler. Müşahade odasınsa hemşire göğsüme hafif masaj yapıp oğlumu göğsüme tutarak emdirdi. Çok şükür ki sütümde gelmişti. Refakatçi almadılar. Sadece bir yarım saat eltim geldi rica minnet bebeğimi giydirdi. Ben akşamüzeri 4 e kadar yattım. Sonra kaldırıp yürüttüler. Akşamda ben kendim zorla kalkıp yürüdüm. O yüzden daha erken toparladım. Ağrı kesiciler ile zaten ağrılarınızı dindiriyorlar. İnanın zor değil. Dayanılmayacak acıda değil. Biraz uzun oldu vaktinizi aldım. Kusuruma bakmayın.Kucağımdaki mis kokulu miniğimle Hepinize çiçek gibi doğumlar diliyorumm🌸💜