Hamileligimin ilk aylarında doğal olarak mide bulantılarım kusmalarim oldu. Ama 4 aya girdikten sonra çok çok rahattım. Ta ki 7. Aya girene kadar. Ondan sonra bi ağırlık başladı. Bel ağrıları, mide yanmalari ara ara baş ağrıları. Tabi bunların hepsi normal. 9. Aya girince bunların etksi arttı. Doktor son zamanlarımda bebeğin makat geliş pozisyonda olduğunu ve kilo almaya başladığı için dönmesinin biraz zor olduğunu söyledi. Yaklaşık iki haftada bir kontrole gidiyorduk. En son gittiğimde bebeğin dönmediğini artık sezaryen tarihi vereceğini söyledi. 22 haziran p.tesiye sezaryen tarihi verdi. 22 hazirandan bi hafta önce de gittiğimizde artık kesin olarak sezaryen olacağını söyledi. 22 haziranda kalktık gittik hastaneye. 39. Haftadaydim. Önce yine muayene etti ve tamam bugün seni sezaryene alıyoruz bebek hala makat dedi. Yatısimi yaptık. Serum filan takıldı ameliyat saatini bekledim. Ben normal doğuma kendimi çok hazırlamıştım doktor sezaryen diyince biraz korkmuştum. Sezaryen beni korkutuyordu. Çok heyecanlı ve çok stresiydim. Eşim ailem yanımdaydi. Hep destek oluyorlardı bana. Doğuma aldıklarında ağlamaya başladım. Doğum bitene kadar ağladım ve hep konuştum. Ordakilerle hep diyalog halindeydim. Spinal sezaryen oldum. Iğne biraz acıtıyor ama o sırada hiç hareket etmemek gerekiyor. Ondan sonrasını hiç hissetmiyorsunuz zaten. Iki defa çok fena halde midem bulandı ilaç verdiler ve geçti. Igneden bi kac dk sonra ne zaman başlayacaklarını sordum bana 10 dk sonra dediler. Halbuki başlamışlardı. 10 dk geçmeden bebegimin ağlama sesi geldi. Şok oldum ve daha çok ağladım. Beni sakinleştirmeye çalıştılar doktorum ve oradakiler. “Bu benim bebegimin sesi mi” “onu görebilir miyim diyordum” yarı baygın gibiydim. Bana biraz uyumaya çalış diyorlardı ameliyatta ama asla uyuyamiyordum heyecandan ve stresten. Bebeği temizledikten sonra bana gösterdiler. O kadar güzel göründü ki gözüme o an artık dayanamayıp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım ve “sen cok guzelsin” diyordum bebegime. beni sakinleştirmeye çalıştılar. Sonra bebeğimi odaya götürdüler. 15-20 dk sonra da ameliyat bitti beni çıkardılar. Tabi ben odaya gidip üstünden en az bi saat geçene kadar da yarı baygındım. Ameliyat bitince eşimi ve ailemi görünce yine ağlamaya başladım. Odaya gelip bebeğimi görünce çok çok mutlu oldum bu sefer mutluluktan ağlamaya başladım :) yani ben hep ağladım. Ilk ayaga kalkmam ameliyattan yaklasik 3 saat sonra oldu. Esim ve görümcem kolumdaydi cok zorlanmadim ama ıkinci ayaga kalkmamda basim cok döndü ve düşecek gibi oldum. Hemen uzandim iyi olmadan kalkmamam gerektigini soyledi hemsire. Cok sukur sonra yavas yavas yurumeye basladim. Serum ve agri kesici igneler yapiliyordu ara ara. Ama annelik o kadar muhteşem bi duygu ki asla tarif edemem her söylediğim eksik kalır. Allah isteyen herkese bu duyguyu yaşatsın. Bugün 6. Günümüz. Benim ilk günler doğal olarak ağrılarım oluyordu oturup kalkmakta zorlaniyordum ama şimdi çok daha iyiyim çok şükür. Şimdi minik kızım bebeğim yanımda uyuyor bakmaya doyamıyorum, üstüm başım evim mis gibi bebeğim kokuyor. Allah tüm hamilelerin yardımcısı olsun ve bebeklerini onlara bağışlasın. 🧚♀️❤🌸