22.05.2020
08:50
merhaba güzel anneler ve anne adayları
hep düşünürdüm doğurur doğurmaz neden buraya yazmıyorlar diye meğersem vakit olmuyormuş gerçekten 🥴😁 hatta şuan bile vaktim yok kendi dinlenme vaktimden çalıyorum diyebilirim neyse gelelim bana biraz uzun yazdım sıkılabilirsiniz🙄😬
dört senelik evliyim evliliğimin ilk iki senesi lay lay lom geçerken son iki senesinde çocuk düşünmeye başladık olur mu olmaz mı derken kimyasal gebelik geçirdim ve tüm zor süreçlerim ozaman başladı küçük bir kist vardı şükür ki ilaclara yanıt verdi kayboldu tüm değerlerim düzeldi ama sonrasında yine denedik olmadı psikolojikmende baya çökmüştük çevre sayesinde kısır muamelesi gördük öyle stresliydik ki kimi zaman eşimle tartışmalarımız bile oluyordu saçma sapan nedenlerden dolayı tabi artık bizde olsada olmasada herşey allahtan bu bir sınav birbirimizi seviyoruz çocuk olmaması engel değil beraber olalım gezelim eğlenelim dedik tam ümidi kesmişken iki senenin sonunda geçen sene yaz sonuna doğru hamile olduğumu öğrendim ilk üç ayımdan hiç birşey hissetmedim desem yeridir ne mide bulantısı ne bir baş dönmesi hiç biri olmadı ohh dedim hamileliğim çok güzel geçecek derkennn 4 . ayda doktorum bebek aşağıda dedi beni tabi yine bir korku sardı ayrıca hissetmediğim ne kadar agrı sancı akıntı kanama varsa hepsi dördüncü aydan sonra başladı hamileliğim boyunca progestan kullandım aşırı yan etkisini gördüm sürekli yatırdı tam ayağa kalkacakken tekrardan aynı şeyleri yaşadım bu sefer iğne vuruldum her ay kontrole gittik kimi zaman iki haftada bir giderdik doktor bu sefer Marjinal plasenta previa teşhişi koydu normal doğum yapamıcaksın dedi ve var olan korkum 100bin kat dahada artmıştı plasenta rahmi kapatmamıştı tek tesellim oydu doktorum yukarı çıkar büyük ihtimalle dedi dediği gibide oldu 30. haftaya kadar düzeldi rahim büyükdükçe plasenta yukarı çıktı ama o 30. haftaya kadar hiç bir iş yapamadım az yürürdüm hemen leke gelirdi yemek yapardım uzun ayakta kalınca kanamam olurdu hastanede bile yattım ev aldı başını gitti eşim saolsun yardımını hiç esirgemedi herşeyi anlayabildiği kadar yaptı
kendi kendime hep kaybetme korkusu yaşadım dua ettim 37. haftaya gelebilsek diye öyle böyle 37. haftaya geldik çatı muayenesi olduk orda da canım çok yandı ve hiç açılma yoktu 60 kiloyla hamile kalmıştım 76.2 doğurdum şuan 64 kiloya kadar düştüm hamilelikte kilo fazla olunca bu seferde doğum korkusu sardı ben nasıl doğurcam diye ağlamaya başladım baya stres yapmıştım doğuma gün gün yaklaştıkça stresim daha da artıyordu tabi doktorum cesaretin varsa sabredebilirsen normal doğurabilirsin bir iki gün sancı çekeceksin bebek kanala girince yalvarsanda sezaryan yapamam dedi 39. haftada spinal sezaryanla almak istedi bende kendimde o cesareti bulamayıp kabul ettim ve o gün geldi çattı …..
sabah 7 de hastaneye gittik ntseydi damar yoluydu bir baktım önlük üzerimde ameliyathaneyim cenin pozisyonu almamı ve hiç kıpırdamamı istediler ayrıca iğneyi hiç hissetmedim yalan söyleyemicem incecik bi sızı kan alma bile daha çok acıtıyor öyle söyleyim sondayıda uyuştuktan sonra takmalarını istedim bir baktım ayaklarım karıncalandı ama dokunduklarını hissediyodum hemşire sondayı taktım hissettin mi dedi hayır dedim beni oyalıyorlar vs ben hala hüngür hüngür ağlıyorum kafamı bi kaldırdım tepemdeki o ışıkta yansıma gördüm ve kapatmalarını istedim bi çekiştirmeler vs oldu çok geçmedi bir ağlama sesi doğduğunu anladım ve daha çok ağlamaya başladım çaktılar bana sakinleştiriciyi o ara 😁 bi baktım oğluşumu getirdiler ayyy allahım öyle bir koku öyle bir yumuşaklık yok yani o anı anlatmak istiyorum ama anlatamıyorum çok güzeldi hemen aldılar gittiler oğlumu ben ameliyattan çıkışımı pek hatırlamıyorum odama geldim uyuşuğum tabi ayaklarımı vs oynatamıyorum ama hafif bi sancıyor iki üç saate kadar hiç birşey hissetmedim ayaklarım tamamen açılana kadar sonrasında hemşire gelip kum torbası koydu oyyy o nasıl birşey allahım yeni çıkmışsın ameliyattan bide öyle bi ağırlık gerçekten ağır geliyor bir iki saat bıraktı sonrasın gelip elleriyle ameliyat yerine bastırmaz mı o bastımayıda dört beş kez yaptı nasıl dayandım bilmiyorum çok acı çektim hemşire bile halime üzülmüştü bu arada yürümeme yakın sondayı çıkardılar çıkarırkende size saplı dikenli bir iğne çıkarıyorlarmış gibi hissettim çiş yaparken vs yandı geçti kendime hep teselli veriyorum az kaldı bitecek vs diye bu arada oğlumu hala getirmediler öğlenden sonra nefes alıp verişi düzgün olmadığı için küveze aldılar baktılar ki oksijen yeterli değil hala çocuğumda düzelme yok yoğun bakıma alındı o günüde son sokağa çıkma yasağı vardı hafta sonuna denk geldiği içib hastanede doktorda yoktu peşindende gidemedim oğlumu götürmeden önce yalvardım görmek istedim küvezde yanıma getirdiler onu öyle görünce daha kötü oldum tabi sonra hemen alıp başka bir şehre nakil ettiler hastane camından bebeğimin ambulansla götürülüşünü gördüm öyle kötü oldum ki kalbim yerinden çıkacak gibiydi dayanamıcam sanmıştım kuş olup onunla gitmek istedim ama gidemedim allahım kimseye yaşatmasın hala gözlerim doluyor😭öğlenden sonra sancılarım hafif hafif gelmeye başlamaya başladı yanımda da ablam var böyleyse sancın yine iyi diye tesseli veriyor hemşire geldi yürütmek için o da biraz zordu ama ne kadar çabuk yürürsem oğluma daha çabuk kavuşurum diye o acıyıda göz yumdum kalktım ayağa göbeğim yere düşecek yürüyemicem sandım ağrımda her saat başı daha da artıyodu akşam oldu saat 10 civarı bir anda nefesim kesildi kaburgalarım batmaya başladı bir anda öyle bir sancı geldi ki can çekişti öldüm öldüm dirildim hemşireleri çağırdık iğneyle dindirdiler gece 2 gibi dahada şiddetli bir ağrı geldi beni bayıltın diye yalvardığımı biliyorum zavallı hemşire nefes alamayıp yatağa yatamadığımı görünce riske alıp ayakta yaptı iğnemi öyle kötü sancıydı ki hala bidaha aynısını yaşıcam diye ödüm kopuyor ben sandım iç kanama vs geçiriyorum meğersem gaz sancısıymış geçmeyince hemen lağman yapmalarını istedim onu bile ayakta yaptı asla yatamadım yan odada ki hastalar normal doğuruyorum sanmış hastane inlemişti ayyyy sabaha karşı anca rahatladım hemşire normal hayatta kabızlık çekiyormusun dedi evet normalde de kabızlığım vardı dedim o yüzden bu kadar çok ağrın oldu dedi valla canlı ameliyat yapsa o kadar canım yanmazdı herhalde karnım taş gibiydi organlarım yer değiştirir gibiydi neyse ki sabahına geçti sonra tuvalete çıktım sürekli yürüdüm yürüdüm atlattım kesinlikle salmayın kendinizi ne kadar yürürseniz okadar ağrınız azalıyor daha çok hareket edebiliyorsunuz sabahına bizi hemen çıkarttılar bebeğimede tam 8 gün sonra kavuştum o 8 gün öyle uzun gelmişti ki bebeğim yanımda yok emziremedim sütüm gelmicek korkusuyla geceleri hep sağdım çok şükürki 8 gün sonrasında da kavuştuk ve sütümde geldi rabbim bir daha ayırmasın bu döngü bende travma yarattı allah herkesin yardımcısı olsun bebeğime baktıkça ağlıyorum kollarımda şuan sürekli şükrediyorum rabbim herkesi sağlıkla kavuştursun benim doğum hikayemde böyle kızlar açık açık yazmaya çalıştım herşeyi benim biraz zorlu geçti umarım sizlerin doğumu kolay geçer sorularınız vs olursa cevaplamaya çalışırım