Kızlar merhaba. Buraya yazıyorum çünkü başkasına anlatacak gücüm kalmadı. Şimdi şöyle biraz uzun kusura bakmayın. Yazarken bile gözlerim doluyor. Benim eşim astsubay yani aileme hep uzaktayım. Diyeceksiniz ki bu senin tercihin evet benim tercihim. Ama sanırım artık pişman olmaya başladım. 1 yıldır evliyim. İnsan uzaklığı hep hisseder ama eşi o boşluğu doldurunca en azından uzaklık biraz diner dimi? Bence diner. Ama ben eşimleyken daha çok hissetmeye başladım. Bem konuşan biriyim, eşim aksine kavgalarda sessiz. Ama Bazen öyle kelimeler ediyor ki küfür etse daha iyiysi oluyor. Ailem eşime karşı aşırı iyi, akrabalarım da. Ama eşim bazen nankörlük yapıyor yüzlerine değil arkalarından. Sürekli geçmişle ilgiki hatalarımı söylüyor kavgalarda, telefonu açmıyor kaç kere arasam bile, beni anlamaya çalışmıyor, dinlemiyor. Öyle bir konuluyor ki sanki sadece o haklı. Çocuk mezeler gibi ses tonuyla konuşuyor. Ailem bana çok şey yaptı evlenirken eşimin ailesi hiçbir şey. Bir şey beklediğimden değil. (bu arada durunları var. Sadece babası sorumsuz) ailem bir çok şey yapınca bende şu an aileme yapmak istiyorum. Ha eşim almıyor diyemem, alıyor ama bazen de lafını yapıyor. Astsubay olduğu için görev çıktı 4 aydır ayrı yerseyiz ama kavgasız günümüz geçmedi. Kavga etme İlknur, sakin kal diyorum kendi kendime ama her şeyi işine geldiği gibi anlıyor. Ya da hiç anlamak için uğraşmıyor. Çok arada kaldım her şey adına.