Öncelikle sözlerime nasıl başlıcam nerden başlıcam bilemiyorum.Hamilelik Cok uzun ve zahmetli aynı zamanda sabır gerektiren bir serüvendi benim için. Hamileliğim sıkıntılıydı hep. Sürekli mide bulantıları yaptığım şeyleri yiyememe.makineden buzdolabından diksinmeler felan filan. Şuan o anlar film şeridi gibi gözümün önünde. Bunları yazarkende kızım yatağında mışıl mışıl uyuyor. Herşeye deyiyor öle ki gülüşü bakışı herşeyi unutturuyor bile. Neyse gel gelelim doğum hikayeme.Akşam sancılarım başladı, sabah saatlerinde sancı aralıklarım azalınca eşimle panikledik. Hastanemizle aramızda arabayla 30 dk yol mesafesi var. Hemen haber verdik ailesine. Arabamız olmadığı için amcası gelip götürdü. Doktora göründüm 2 cm acıklık var bana kalırsa beni dinle eve dön yarın gel dedi, olmadı yatışını yapıyım doğum hanede kal dedi. Bizde eve dönemezdik korona sebebiyle zar zor giriş yapmıştık. Onun öncesinde doğum haneyi gördüğüm için psikolojikmen ordada kalmak istemedim. Özel hastaneydi ama o ortam bambaşkaydı. Bir arkadaşın evinde kaldık. Akşam sancılarım vardı baya sabahında apar topar gittik doktor 3 cm acıklık diyince üstümden kaynar sular döküldü sanki. Nasıl ya dedim cok üzüldüm ne hayal ediyordum ne oldu en az 6 cm dir diye düşünüyordum.Tekrar doğum olmucak tekrar arkadaşın evinde kalıcaz, tekrar sancı cekicem bir gün düşünceleri kafayı yedi bitirdi. Doktor yatışını yapıyım suni sancı verelim dedi. Sonra sabah 9 gibi 3 cm yatışımı verdiler. O an cok mutluyum serumu takıyorlar kapının diğer tarafından eşime el sallıyorm gülüyorum bebeğimiz gelicek diyorum. Saatler ilerledi agrılarım artmaya başladı doktor 1 de kontrol edicem seni dedi 2 de gelip etti hala acıklık aynı dedi bide her seferinde alttan muane etmeleri yokmuydu Allahımm rabbim tüm anne adayların yardımcısı olsun cok zordu anlatırken bile tüylerim diken diken. Cok üzüldüm doktor 1 saat sonra geldi 4 oldu dedi. Tabi benim için artık inleme zamanlarıydı. Korona sebebiyle ara ara görümcemle eşim sıra sıra içeri girebiliyorlardı. Eşim beni o halde görünce cok kötü olmuştu onu üzmek istemiyordum ama elimden hiç bişey gelmiyordu. Bi ara anne anne diyordum görümcemle beraber aglamaya başladık. O anı hiç unutmuyorum görümcem beni yürütüyor sancı anında elini ısırıyorum inliyordum. Sonra saat akşam 6 oldu artık doktor baktı 6 cm acıklık dedi. Kızın catısı dardı biz bi umut normal olsun dedik ama bebek kendini aşağıya bırakmıyor dedi. Kemik onu engelliyor dedi. İsterseniz sezeryana alalım isterseniz bekleyelim ama anne cok yoruldu bu halde normal doğuramaz Allah korusun cocuk son anda sıkışabilir daha kötü sonuclar elde edebiliriz dediler.Bizde riske atamadık . Onun öncesinde catın dar ama cocuk olabilir istersen deniyelim demişlerdi yani. Sonra ben agladım o kadar sancıdan sonra böle sonuclanması beni cok üzdü psikolojikmen yıprattı. Sürekli keşke normal olsaydı diye diye ameliyatta aldılar. O sıra doğum sancılarım fena var cabuk acımı dindirin diyorum. İğneyi sırtıma vurdukları an herşey gitti tüm acılar herşey tamam artık cocuğun elinde olucak sabret dedim kendi kendime. Uyutuldum herhalde gözümü acar acmaz eşim kapının önündeydi beni odama götürdüler. Meleğimi görmek istedim. Onu gördüm ve Allahım dedim ne zor bir serüvendi. Rabbimin hediyesi ne güzel bişey dedim. Zorlukların ardından gelen güzellikler gibi. Oda benim hayatıma renk kattı. Şimdi 2 aylık olduk. Yeni yeni gülmeye başladı. Annelik duygusu zamanla kat ve kat işledi içime. Rabbim bu duyguyu herkese nasip etsin. Rabbım herkese kolay doğumlar saglıklı doğumlar nasip etsin. İlk zamanlar cok zorlanıcaksınız üzülmeyin gecicek hepsi. Kusura bakmayın baya uzattım sanırım.Benim doğum hikayem de böyleydi işte🙄🤗❤️