Kızlar 16sında salı günü sezaryen doğumum var. Çok az kaldı strese girdim. Normal doğuma da cesaretim yoktu zaten sezaryenden de korkuyorum ama bi şekilde çıkması gerekiyor bebişin 😊 doğumda napcam hastanede napcam bebeğe nasıl bakcam hiç bilmiyorum bu durumu, beni tedirgin ediyor. Annem yanımda olcak çok şükür ama bebeği emzirdiğimi düşünmek bile şu anda garip hissettiriyor. Göğüslerime kendim bile çok dokunamam mesela nasıl yapcam diye düşünüyorum. O dikişler çok acıyacak mı acaba sonrasında, daha önce hiç ameliyat olmadım. O beni geriyor. Eşimin ailesi de zaten bi garip hiçbiri aramıyor. Ben arayım diye bekliyorlar. Hep ben ararım güzel konuşurum kimseyi kırmam. Bende aramayacağım. Aramız bozuk değil ama Hani böyle insan merhamet eder sonuçta torun olcak ameliyat olcam. Naptın kızım ne durumdasın diyen yok. Komşuyu bile ararsın böyle durumda ben gelinim arayan yok. Bundan sonra bende umursamam artık kimseyi. Sanki kraliyet ailesi o havalardalar öyle hissediyorum aramadıklarında. Benim ailem hep bana eşime destek ve ben tek çocuğum. Bizi kıskanıyorlar herhalde mutluyuz diye. Hiç aramamaları garip değil mi. Eşimi arıyorlar Kısa da olsa konuşuyor. Beni sormuyorlar ama o telefonu arayabiliyorlar yani. Beni özellikle aramıyorlar. Çok sinir oldum artık aramayacağım kimseyi. Doğuma 5 gün kala bize gelmek istediler geri çevirmedim yine ağırladım yemeklerini yaptım çaylarını kahvelerini. İyi olmak için elimden geleni yapıyorum ama onlar bi telefon etmeye tenezzül etmiyor. Siz olsanız napardınız? Böyle şeyler var işte kafamda. Benim için önemli olan bebeğim tabi kimse umrumda olmayacak ama herkesi tanıdım. İnşallah bebek olunca iyi olurum, şu anda bi panik bi heyecanlıyım ve endişeli 😊