Pazartesi 6.45 de kalktm. Heyecan yok bende. Hoplaya zıplaya gittim. Sanki gezmeye gider gibi. 8 de hastanede olduk. 8.30 da hazırlamaya başladılar. Sezeryanla doğum yapacaktım. 9 da da doğumhaneye girdik. Ama doktorundan tut ebesine kadar hepsi çok ilgili personellerdi. Ben hepsinden memnun kaldım. Ve epidural iğne yaptılar. 10 dkk sonra kızım geldi. Başta görmek istemedim hatta ilk gün kendi derdime düştüm. Amaaa salı sabahı biz onunla beni her ne kadar görmesekte bakıştık konuştuk hatta gülüştük bu çok farklı bişiymiş. En güzel duyguymuş. Az önce uyandı emzirdim altını temizledim. Hiç zor gelmedi sezeryan yerim acısada zorluk çeksemde onun için. Çünkü Allah ın bize emanet gönderdiği o minicik yavrunun bu dünyada bize ihtiyacı var. Babamız ilgili bakalım nereye kadar. Yatmadan önce emzik verelim diyorm olmaz. Ya bişi olursa diyor. Ama az önce hadi emzik verelim ağlamasın diyor. Benim yavrumun karnı aç nasıl kandırırm onu emzikle. Annelik böyle bişiymiş. Ama daha çok öğrnecek şeyim var. Bizim bugün 3.günümüz çok şükür. Darısı sizin başınıza annelerim 😘😘😘💕👶