Herkes gibi klasik bir cümleyle başlamak gerekirse bu forumda okumayı en sevdiğim hikayeler doğum hikayeleriydi benimde. 🙂
7 sene sonunda bir başarısız tüp bebek tedavisi sonucunda en umutsuz olduğum zamanda bir bebeğimiz olacağını öğrendik biz. Çok güzel bir hamilelik süreci yaşadım. Son dönemdeki korona belasını saymazsak. Son zamanlarım biraz zordu 7. Aydan sonra o da virüs yüzünden çok hareketsiz kalmıştım ben ona bağladım bence hareket çok önemli.
Burada okuyup güç alarak hep normal doğum yapmak istiyordum. Ama nasip olmadı maalesef 😕 Buraya 1 gün öncesinde yazmıştım zaten. 40+6’da doktorum artık bebeğin suyu sınıra geldiğinden dolayı yatış verip doğumu suni ile başlatacaktı diye. Öyle de oldu 9 Haziran Salı günü hastaneye yatış yaptık ve macera başladı sabah 7’de. 2 cm açıklığım vardı. Damar yolu açıldı. Suni sancı takıldı. Tek damla olarak başladı doktorumuz. Ebe 2 cm açıklık var muayenen çok güzel dedi tabi beni çok mutlu etmişti. Sonuçta hiç kendi sancım olmamıştı bu zamana kadar demek ki olacak diyordum. Biraz yattım Nst falan derken saat ilerliyordu. Bende nst’den sonra arada kalkıp yürüyordum. Nöbet değişimi oldu başka bir ebe geldi. Tekrar kontrol etti. Ufak Ufak sancılar vuruyordu. Bende ilerliyor diye seviniyordum. Ama hiç öyle olmadı 2. Muayene sonunda ebe açıklığımın hiç ilerlemediğini rahim ağzının çok Kapalı olduğunu ve rahmin çok yukarıda olduğunu söyledi. Çok moralim bozuldu ve hüngür hüngür ağlamaya başladım. Yanımda eşim vardı çok destek oldu saolsun. İnsanın yanında eşinin olması çok iyi geliyor gerçekten nazınızı çeken biri olması lazım o anda. Dakikalar saatler derken suni hep böyle devam etti. Öğleden sonra açılma sadece 3 cm oldu ve su kesesini patlatıp ilerlemeyi hızlandırmayı teklif ettiler kabul ettik. Biraz daha inandım ilerler diye. Maalesef o da fayda etmedi kızlar. Sancılar karşılamak epey zorlaştı yürüdüm pilates topunda zıpladım ama en son saat 4 gibi açıklık 4’5 cm yaklaştı ve ben artık pes ettim. Çok yoruldum sancılar çok zorlamaya başladı. Sezeryan istiyorum diye ağladım. Suni sancı bitmişti tabi o sırada kendi sancılarım ufak ufak başlamıştı. Ama insanın gücü kalmayınca gerçekten yapamıyormuş. Ya da belki de ben erken pes ettim dirayetsiz kaldım. Yeterince güçlü olamadım. 😕 doktorum epidural teklif etti ama zor bir doğum olacak çok yavaş ilerliyoruz sana epidural ile rahatlık sözü veriyorum ama yinede normal doğumu garanti edemiyorum dedi. Deneyeceğiz dedi. Uzun saatler alacak dedi. Biz eşimle son bir kez daha konuşup sezeryan konusunda kararlı olduğumuzu söyledik ve apar topar hazırlıklar başladı. İmzalar, sonda takılması ojelerim vardı onların çıkarılması derken saat 17:10 gibi ameliyathaneye alındım. Oraya giderken çok ağladım hem gelen sancılarım hemde korkumdan. Gerçekten dedikleri gibi buz gibi bir yermiş. 😕 hemen belimden spinal iğnesini yaptılar gerçekten hiç korkulacak birşey değildi. Ayaklarıma bir sıcaklık indi ve tamamen uyuştular. Ne oluyor diye etrafı incelerken meğersem bebeğim çıkmış bile allahım o ne ciyak ciyak bir ses 🙂 bana gösterdiler hemen çocuk doktoruna götürdüler ve sonra yanıma koydular o nasıl bir güzellik anlatılmaz tarifi yokmuş gerçekten. Bu benim mi diyor insan. Pamuk gibi 🥰🥰 doğum saati 17:40 oldu oğlumun 3590 gr doğdu 🙂 doktorumuz en son 3229 ölçmüştü. Doktorumuz bebeği bana verirken çok uğraştırdın bizi Çınar paşa hadi bakalım doğru annene dedi 🙂 sonrada dikiş işlemleri bitti ve odamıza çıktık. Eşim bebeği görmüştü bile hemen odaya getirdiler. Emzirdim ve çok şükür oğlum bana hiç sıkıntı yaşatmadı. İlk gece yanımda sadece eşim kalacaktı. Öyle karar vermiştik. Ama bebeğe bakmak sezeryan olunca çok zor oldu. Annemleri eve göndermiştik. (bu arada hastaneler ziyaretçi refekatçi kabul etmiyoruz diyorlar ama girişte kimse kimseyi sorgulamıyor ve herkes hastaneye girip çıkıyor) annemler ve görümcem öyle yanıma geldiler. Sonrasında annemler eve gitti eşimle biz kaldık ama bebiş bizi zorladı biraz ve görümcem geldi destek olmaya. Beni de 9 saat sonra kaldırdılar yürüyüş için çok korkmuştum ama o kadar da korkulacak birşey değilmiş karşıya bakınca hemen yürüyebiliyorsunuz. Benim gibi canı tatlı bir insan bile yapabildiyse herkes yapar 🙂
Bizim de böyle zor geçen ama uzun bir maceramız oldu şimdi iyileşmeye çalışıyorum. Bu ağrılar geçecek eminim. Pamuk oğluşuma baktıkça Allah dayanma gücü veriyor gerçekten 🙂
Normal doğum yapamadığıma çok üzüldüm. Belkide canım çok tatlıydı bilmiyorum. Sezeryan yapan kadınlar üzerinde yarattıkları o toplum psikolojisi yüzünden kendi kendime çok ağladım gece yapamadım diye 😢 sanırım biraz lohusa depresyonu yaşıyorum.
Şimdi toparlanma zamanı. Benim ki zor oldu ama herkesin böyle olacak diye bir kural yok. Herkesin bedeni gücü çok farklı. Belki süreç pandemi yüzünden böyle kötü olmasaydı ben daha çok yürüyüş yapan aktif biri olabilseydim vücudum daha güçlü olurdu. Bu da 2020 annelerinin şansızlığı diyoruz 😏
Tavsiyeleriniz varsa alabilirim ve sormak istediklerinizi cevaplayabilirim. Çok uzun yazdım hakkınızı helal edin 🙂
En önemli tavsiye süt için bol bol komposto ve su ne bulursam yemeye çalışıyorum. Bebeğim emerken biraz zorlanıyor memeyi tutmak için ama çenesi daha çok güçsüz ve yavaş yavaş olacak inşallah 🙂 Onun o bakışı dünyalara bedel 💙💙