Gece uyku aralarımda bile uyanıp doğum hikayeleri okurdum. 4 gündür ilk kez happy moma giriyorum, o da hikayemi yazıp çıkmak için. Öncelikle kendi acımdan kolay bir hamilelik geçirdim diyebilirim ama düşününce birsürü sıkıntı da atlattık. Önce kanama alanım oldu 3 hafta kanamam sürdü atlattık. 20.haftada ultrasonda kasılma göründü onu da atlattık. 24.haftada gebelik şekeri cıktı diyet ve egzersizle onu da atlattık.27.haftada kum döktüm. Ama hep aşırı pozitif ve aşırı hareketliydim. 32.haftada suyum azalmaya başladı bunu da atlatıp normal doğum yapacağıma hep emindim ama atlatamadım. 13.haftada yogaya başladım koronadan ötürü spor salonları kapatılma kadar devam ettim, sonrasında da evde yapabildiğim kadar yaptım. Şeker çıktığı için her gün yürüyüşümü yapıyordum, beslenmeme elimden geldiğince dikkat ettim sadece 7bucuk kiloyla doğuma girdim. Bebeğin kilosu hep çok öndeydi dikkat ederek onun da kilosunu kontrol altına aldık. Ta ki 32.haftada suyum azalmaya başlayana kadar. Ondan sonra her hafta hatta bazen haftada 2 kere hastaneye gidip geldim. Bir kontrolde idare ederse otekinde yine azalmış oluyordu. 37de doktor 1 hafta dinlen çok hareket etme en azından 38i görelim deyince beni heyecanlar basmaya başladı. 38de gittiğimde doktor 1 gün daha bekleyelim yarın hazırlıklı gel dedi. Ertesi gün net sonucuna bakıp öğleden önce doğuma alacağını söyledi. Dinledigim sezaryen hikayeleri gözümü öyle korkutmuştu ki halen daha normal doğum olamaz mi derdindeydim. Neyse bir şekilde doktoruma güvendim sezaryen için yatışım yapıldı. Spinal sezaryen oldum. Ancak doğum anında bile devamında çok agrım olacağı düşüncesi beni çok kastı, bebeğim doğdu ona bile odaklanamiyordum. Devamında tamamen baydılar. Ameliyathaneden çıktığımda kardeşim kapıdaydı ve çok agrım vardı. Bu arada annem vefat ettiği için hastanede refakatçi kardeşim kaldı. O da mart atamasıyla atanan öğretmenlerden, hamileliğimin en duygusal zamanları kardeşim atandığı zamanlar o gidince napacagim diye düşündüğüm zamanlardı. Neyse ameliyathaneden odaya çıktığımda kendimi çok kötü hissediyordum. Bir yandan kardeşimi korkutup üzmek istemiyordum çünkü ağrıdan veya üzüntüden ölüyor olsam şimdiye kadar hep kardeşim için yaşamış gibiydim hep önceliğim o oldu onu üzmemek için hep sorunlarımı üzüntülerimi kendi kendime hallettim. Ama bu sefer olmadı ilk defa ablamı böyle gördüm diye herkese anlatıyor halen daha. Spinal sezaryen güzel elbette ama ben çevremden 15 gün kalkamadık hikayelerini dinleyince ve hep kendi işimi kendim yapayım kafasında bir insan olunca gerçekten çok kasıldım muhtemelen anesteziyle alakali bir sorun yaşadım. Kendime gelip ayaklanmak da biraz uzun sürdü ama 2.yürüyüşten sonra yataktan kendim kalktım gece 2 saatte bir mutlaka yürüdüm gazimi da çıkardıktan sonra iyice rahatladım. 2.gün ağrı kesici istemedim hemşireler bile şaşırdı 1 tane yapsak rahat edersin dediler yine de gerek duymadım. Simdi kızımla evde ilk gecemizi geçirdik. Benim ailem de eşinin ailesi de genel olarak iri insanlarız, kardeşim hariç. Hep kardeşime kizim da senin gibi kibar olacak derdim abla senden benim gibi kibar çocuk çıkamaz derdi. Suyum azaldığı için beslenmesi de azalmış 3110 gram doğdu 🙏🏾 tıpkı teyzesi gibi ince uzun bir kizim oldu. Eğer ameliyat için 1 gün daha beklense şu an yanımda olmayabilirmis plesenta kanamaya başlamış o kadar sıkışmış ki eli havadaymış zaten suni sancı diye ısrar bile etsem o pozisyonla gelmezmiş. Çok uzun ve karışık anlattım ama benim yaşadıklarıma da çok takılmayın ben başkalarının yaşadıklarına bu kadar takılmasam eminim doğumumun da tadını çıkartırdım. Elbette ki normal doğum en sağlıklısı en doğalı ama olmadığı yerde de iyi ki sezaryen var deyip yolunuza devam edin. Bebeklerin geliş şeklini siz değil kendisi belirliyor çünkü.