Ahh burdaki zamanlarımi hiç unutamam o kadar heyecanlı bir bekleyiş hemen doğsa da zaman geçse diye sabirsizliklarim 37. Haftayı bitirince sürekli doğum zamanını bekleme her şey dün gibi…
Aslında çok uzatıp sizi sıkmak istemiyorum ama ben hep uzun hikayeleri okumayi çok seviyodum o yüzden biraz uzun tutmak istiyorum başlayalım..
Ben kaçarak evlenmiştim babam benimle konuşmuyordu annem sağolsun hep yanimdaydi doğumda da sadece onunla eşimi istemiştim ama kader işte annem kulakta ameliyat olucakti ve ben 8 aylık hamileykenden beri gün bekliyordu sürekli bı bakmışsın aynı gün hasteneye yatarız diye dalga bile geçiyordu. Hep normal doğum istemiştim evde hareketler yapmıştım merdiven inip çıkmıştım ama hiç açılmam sancım falan yoktu. 39 haftamız bitmişti hâlâ ne gelen vardı ne giden annemin hastane günü gelmişti hastaneye yatmıştı gece annemi ziyarete gitmek istedim ordanda takip olduğum çakmak erdem Hastanesi’ne gecicektik çünkü sürekli iç çamaşırım ıslanıyordu son aylarda sıkça idrarımı kaçırıyordum ilk başta onemsemedim ama rengi şeffaf di ve kokusu yoktu anneme uğradıktan sonra hastaneye geçtik nöbetçi kadın doğumcu vardı kendi doktorum yoktu muayene etti alttan baktı canımı çok acıttı normalde kendi doktorum hiç canımı yakmamisti ultrasondonda baktı suyun biraz az gibi ama eski suyun nasıldı bilemiyorum şu an doğum belirtisi yok istersen yarın kendi doktoruna gel dedi eve gittik. Yine umutlarım bitmişti ertesi gün Kendi doktoruma normal muayene gittik eşimle alttan muayene etti hiç canımı acıtmadan ve bana SENİN SUYUN GELİYORRRRR dedi sok geçirdim normal hiç açılman yok nst de sancım bile yoktu ama azar azar suyum geliyodu ve sezeryana alınmam gerektiğini söyledi normal doğum yapma şansımin çok az olduğunu boşuna sancı çekebilicegimi söyledi ve bende kendim ve çocuğum için kabul ettim eşim kala kalmıştı beş saniyede bir şimdi doğum mu olucak diye sordu durdu önümüze evrakları getirdiler hâlâ sorup duruyodu çok heyecanlanmisti 😂 bende soktaydim eşim eve geçip bavulu falan almaya gitti ben tek kaldım odada korku heyecan mutluluk hepsini aynı anda yaşadım anneme haber veremiyorum çünkü o da ameliyata giricek benimle aynı anda. O sırada hemşireler geldi ve ameliyata hazirlanmami alicaklarini söylediler dedim kimsem yok ben tek başıma asla gitmem eşim gelsin ağladım 😇 sonra ikna oldular ve gelmelerini bekledik ve o an eşim ben hepimiz ağlaya ağlaya uğurladık beni spinal olmadım hem plansız bir doğum oldu hemde çok heyecanlı panik bir insanım genel anestezi oldum yani gözümü açıp kapatmış gibi oldum sadece gözümu açtığımda ameliyat hanedeydim oranın soğukluğunu ve sürekli annemi sorduğumu hatırlıyorum önümden insanlar geçiyor birde oğlumu soruyorum kimse cevap verip içimi rahatlatmadi bişey oldu diye ödüm koptu karnımın sizladigini hatırlıyorum birde sonra odaya çıktım eşim ağlıyordu bebeğimi gösterdiler o da ağlıyodu onu görünce çok küçük yavrum diyip ağladım o kadar güzel anlatılmaz bir Duygu ki sanki o hep varmış onun sayesinde nefes aliyomussun görmeden yasayamiyomussun gibi bembeyazdi yanakları al aldi minnosumun hemen emzirdim benim kokumu aldığı gibi sustu zaten abim geldi yanıma ağlamaya başladı sonra herkesi odadan çıkardılar burasını hatırlamak dahi istemiyorum canımın en acidigi yer iki hemşire geldi birisi karnıma bastırdı birisi alttan parmak attı içimdeki pis kan çıksın diye bağırdım bildiğin çok canım yanmıştı ama iki saniyelik bi olay ondan sonra hiç canımın yandigini hatırlamıyorum. Sonra herkes sanki bana bişey söylemek istiyormuşta soyleyemiyo gibiydi en sonunda abim geldi ve bana sakin olmamı ve bişey söyliceni söyledi anneme bişey oldu sandım o kadar korktum ki oğlun gayet sağlıklı fakat ayakları içe dönük doğdu korkma tedavisi var dedi Derin bir nefes aldım ve Allah daha beterlerinden saklasın ya ayağı hiç olmasaydı dedim bu kadar sakin karsilamamin sebebi hamileliğimde hastalıklari çok araştırıyodum ve kendimi hazirliyodum sanki içime dogmus gibiydi. Bir de ben detaylı ultrasona bile girmiştim ama detayliya ilk aylarımda Esenyurt da oturuyodum orda Avrupa tip merkezi diye bir yerde girmiştim hiç bsiey söylemediler bana renkli fotoğraf bile vermemişlerdi soyleselerdi en azından kendimi hazırlardim hastane doktor araştırırdik o konuda hakkımı onlara helal etmiyorum neyse tabi insan ne kadar daha beterinden saklasın dese de ilk altını aldığım da saatlerce aladim ayağını öyle görünce canım oğlum benim sezeyandandan sonra hastane hastane koltuğum için pek lohusalik yaşayamadım yürüdükçe acılar geçiyor zaten oğlumun 3 ay ayakları alçıya alındı her hafta yeni alçı yapıldı sonra ameliyat oldu o sedyede küçücük nedeniyle minicik kalbiyle ameliyat haneye gidişini unutamıyorum sonra tekrar alçıya alindi şimdi özel bir ayakkabı giyiyor ayakları düzeldi Allah’a şükür. Oğlumun sayesinde babamla barıştık zaten babamın kopyası böyle işte Allah bütün annelerin yardımcısı olsun kızmış oglanmis hiç bir önemi yok Allah sağlık versin çok zor süreçler atlattık ben çok güçlü bir evlada sahibim. İnşallah her şey gönlünüzce olsun herkese hayırlı istediği gibi dogumlar 🙏🏻❤️