Biz eshimle 2009tan beri sevgiliydik. 2017ci yilin eylulunde evlendik ve evlendigimizden beri maddi durumumuz gittikche kotuleshmeye bashladi. Evlendigimizden 1 buchuk ay sonra hamile oldugumu oyrendim. Aslinda chocuklari chok seven biri olmama ragmen hamile oldugumu oyrendigim an yikildim resmen. Universitede master yapiyorum ve en son dushundugum shey bebekdi. Evlendikten 2 ay sonraysa eshim ishini kaybetti, evimizi satip kirada yashamak zorunda kaldik. Onceleri hich mi hich alishamiyordum hamilelligime, isyan ettim Allaha shimdi sirasimiydi diye? Yaklashik 4cu ayina kadar hich sevemedim bebegimi. Fakat 16ci haftalikken ultrasona gittigimizde onu ekranda hareket ederken gordugumde kalbimde bir shey eridi sanki. O an ne kadar salakcha dushuncelere kapildigimi anladim. Kizimiz olacagini oyrendigimiz an chok sevindim, o an doktor “aaaa bak seninki guluyor annem kiz oldugum ichin sevindi diye” dedigi an daha bir sevdim kizimi. Minicik tekmelerini hissetmeye bashladigim andan itibaren ona olan ashkim tamamen bashka bir boyuta gechmeye bashladi. Shimdi 7 aylik hamileyim, eshim ve ben resmen gun sayiyoruz kizimiza kavushmak ichin. O hayatimiza girdiyinden beri daha bir kenetlendik eshimle bir birimize, kotu gunlerimizde tek dayanagimiz kizimiz oluyor, o bizim minik mucizemiz. Bence bebeginize bir shans verin. ❤