Merhaba arkadaşlar. Hikayemi yazıp yazmama konusunda çok kararsız kaldım fakat belki birine faydam dokunur diye en sonunda yazmaya karar verdim. Başlıktan da anlaşılacağı üzere çok neşeli bir doğum hikayem olamadı maalesef. Buradaki doğum hikayelerini okuyup benim de buraya yazacağım güzel bir hikayem olacak, insanların içi açılacak diye hayaller kurardım. Nasip böyleymiş diyorum.. hikayeme gelecek olursam; 29 nisan sabahı yürüyemeyecek kadar büyük bir sancıyla uyandım. Ara ara düzensiz bir şekilde geliyordu. Hemen doktoruma yazdım “bu sancı normal mi?” Diye. Doktorum “normal değil hemen hastaneye gel ben bugün hastanede değilim ama seni başka bir arkadaşıma yönlendireceğim“ dedi. Apar topar gittik. Nst ye bağlandım sancım çıkmadı, tansiyonuma baktılar, normaldi. Rahim ağzıma baktılar bir sorun yoktu, sadece idrar tahlilimde protein kaçağı çıkmıştı. Doktor bana 24 saatlik idrar topla yarından itibaren başla bir sondaki gün de gel bakalım, bu arada tansiyonunu da ölçersen iyi olur” dedi ve eve yolladı. Eve gelince sancım daha da dayanılmaz olmuştu. Bu arada ben aşırı şişmiştim, her yerim ödem olmuştu. Ayakkabılarım kıyafetlerim asla olmuyordu ödemden yürümekte bile zorlanıyordum. Ama herkes bana normal olduğunu söyledi hatta doktorum bile.. üstelik asla kilo almayan bir yapım olmasına rağmen ilk 4 ay hiç kilo almamışken ayda 6 kilo alıyordum. Ama herkes dokturum da dahil asla belirtileri görmemişti çünkü tansiyonum normal çıkıyordu.. sancım dayanılmaz olunca eşim hadi tansiyonunu ölçelim bir bakalım dedi. Bir ölçtük 15/11, 16/11 17/11 civarlarında geziyor. Doktoruma yazdım bir kaç saat daha takip ettikten sonra, cevap gelmeyince de yattım uyudum. Sabah 5 de telefonum çaldı arayan doktorumdu. Yazdığım saatte uyuyormuş mesajımı yeni görmüş hemen aramış. Durumum çok ciddiymiş hemen bir çanta hazırla ve Zeynep Kamil Hastanesine git orda kesin yatışını yapacaklar durumun çok ciddi dedi. Biz şok olduk. Neden takip olduğum hastaneye gidemiyordum ki? Böyle planlamamıştım. Sizin hasteneye neden gelemiyorum dedim şuanda size en iyi yardım edebilecek hastane orası onlar bu işte uzmanlar biz ve birçok özel hastane onlar kadar iyi size yardım edemez dedi. Şok içinde apar topar gittik Zeynep Kamil hastanesine. Acilden giriş yaptım tansiyonum aşırı yüksek çıkınca hemen yatışım yapıldı. Dediler ki telefonunu ve tüm eşyalarını eşine ver yoğunbakıma hatışın yapılacak. Bir şok daha yaşadım telefonum bile olmayacaktı?! Eşimle vedalaştık başımıza ne geldiğini asla bilmiyorduk. İlk defa bu kadar korkmuştum yanımda kimsem yoktu. Yoğunbakıma aldılar beni sürekli iğneler serumlar tansiyon ölçümleri ilaçlar Ciğer geliştirici iğne vs bir trafik vardı ki sormayın. Ama benim tansiyonum tüm Her şeye rağmen 16/11lerde geziyordu. Akşama doğru perinatoloji doktoruna çıkardılar beni bebeği inceledi ve açıklık kontrolü yaptılar 2 cm açılmam vardı! Doktor sanırım kuzın doğmak istiyor dedi. Meğer o sancılar doğum sancılarıymış. Kızım doğmaya karar vermese ben tansiyonumun yükseldiğini preeklampsi geçirdiğimi anlamayacaktım ve belki de nöbet geçirecektim. Kızımın doğmaya karar vermesi hayatımı kurtarmıştı.. ben artık dayanamıyordum eşimi görmek istiyorum ye ağlamaya başladım. Acıyıp peki kapıdan 5 dk görebilirsin dediler. O esnada doktor Saat akşam 11 de bebeği alacağız ciğer geliştiricinin 12 saati dolmuş oluyor Başka çaremiz yok tansiyonun düşmüyor dedi. Mecburen kabul ettim. Elimi görmeye gittim. Koca adam hüngür hüngür ağladı karşımda. Neler gelmişti başımıza.. Eşime 11 de doğum yapacağımı söyledim. Sarıldım Ve yoğunbakıma geri götürdüler beni. Tansiyonuma baktılar 17/11 olunca saat 11i bekleyemeyeceklerini ve beni şimdi doğuma alacaklarını söylediler. Apar topar Doğuma alındım. Gözümü bir açtım doğum yapmıştım. Bomboş koridorda tek başımaydım. Çok çaresiz hissettim. Anne mi olmuştum? Ama hiç anne gibi hissetmiyordum. Nerdeydi annem eşim çiçeklerim kırmızı kurdelem? Kızım kucağımda çekindiğim resimler? O an çok zordu. Kızımın iyi olup olmadığını bile bilmiyordum. Beni başka bir yoğunbakım servisine aldılar toplamda 2 gün yoğun bakım, 2 gün normal servis olmak üzere 4 gün hastanede kaldıktan sonra zorla taburcu oldum. Kızımı yoğunbakıma aldıklarını başka yeterli küvez olmadığı için başka bir hastaneye götürdüklerini sonra öğrendim. Çünkü kimse bilgi vermiyordu. Telefonum yoktu. Eşime ulaşamıyordum. Hemşireler günde 1 kere konuşturuyordu. Normal servise çıktıktan sonra telefonumu kullanabildim. Bugün kızım 17 günlük. Hala yoğunbakımda. Bazı sağlık sorunları var ama dua ediyorum inşallah hepsi çözülecek. Sütümü sağıyorum. Kızıma götürüyoruz. Bunda da bir hayır vardır diyorum. Bu hikayenin sonu güzel bitecek diyorum. Hakkınızı helal edin çok uzun oldu. Bu kadar okuduysanız hikayemi kızıma sağlıkla, sağ salim kavuşmam için de dua eder misiniz?