Kızlar öncelikle herkese hayırlı ramazanlar. Ben ne zaman doğum hikayemi yazacağım nasıl olacak diye çok merak ederdim. Sonunda bana da yazmak nasip oldu 🥰 Benim doğum hikayem öyle çok süslü püslü değil malesef ama benimle aynı sorunları yaşayanlara umut olmak adına da yazmak istedim. Kızlar benim hamileliğim en başından beri sorunluydu hep. 13 haftalıkken yoğun bi kanama geçirdim ve rahim ağzımın kısa olduğunu (26mm) söyledi doktor progestan iğne verip yolladı 17 haftalıkken daha da yoğun bi kanama geçirdim ambulansla başka bir hastaneye sevk edildim. Rahim ağzımın 20-22 mm düştüğünü söylediler. 2 gün hastanede yattım iğneler ilaçlar ama bebeğim bana hep tutundu. Serklajı riskli buldukları için önermediler. 17 haftalıktan 30. haftaya kadar hep yattım 5 günde bir iğne ve her gece fitille ayşar geçirdim. 23 haftalıkken detaylı ultrasonda sağ uterin arterde (yani bebeği besleyen damarlardan birinde) direnç olduğunu öğrendim. Sürekli tansiyon takibim başladı. İlerleyen zamanda sol damarda da direnç oluştu ve geçmedi. Kızımın gelişimi iyiydi fakat kilosu hep olması gerektiğinden eksik çıkıyordu. 31. Haftada iğne ve fitili bıraktırdı doktorum. Bebeğim 400 gram falan eksik çıkıyordu haftasına göre doktorum kontrollerimi 5 günde bir yapmaya başladı. Hareketlerine dikkat etmemi ve tansiyonumu sık sık ölçmemi istedi. 33. Haftam yeni bitmişti ki iki gün bebeğim hiç hareket etmedi. Normalde kıpır kıpır bir bebekti sabahları onun tekmeleriyle uyanırdım. İlk gün çok önemsemedim belki uyuyordur yeri daraldı artık falan diye. Ama ertesi gün sabah tekmelerini hissetmeyince eşimi aradım nöbetten çıkacaktı oda eve geliyim doktoru arayalım dedi. Aradık doktor hemen gelin dedi. Hastane çantamı 2 hafta önceden hazırlayıp arabanın bagajına koymuştum. Hemen gittik doktor ultrasona aldı ve bebeğe giden damardaki kan akışı tamamen durmuş ve tersine dönmüş kan akımı artık bebeği zehirleyecekmiş neredeyse. Suyum azalmış ve tansiyonum 14/9 olmuş. Doktor acilen almamız lazım iyiki gelmişsiniz dedi. 1 saat bile geç kalsanız bu kadar şansımız olmayabilirdi dedi ve eşimi odaya alıp bilgilendirdi. Beni odasından tekerlekli sandalyeyle apar topar ameliyathaneye götürdüler hazırladılar o sırada eşimde dosya açtırıp ücret işini halletmeye gitmişti. Hemen bana spinal anestezi yaptılar ve bebeğimi çıkardılar 14 dk falan sürdü sanırım. Başımdaki hemşire çıkarıyorlar şimdi dedi ama hiç ses falan duymadım. Çıktı mı diye sordum evet ilk kontrollerini yapmaya götürdüler dedi sesini duymadım ama dedim o sırada doktorum benim telaşımı duymuş olacakki sesini duydum annesine gösterip öyle küveze götürün dedi. Sonra ben 15 saniye falan dünyalar güzelimi mucizemi gördüm ince ince ağlıyordu gözleri açıktı ve ben şaşkın şaşkın sadece bakıyordum. Sonra hemen götürdüler. Eşim işlemleri halledene kadar ben çoktan ameliyat olup çıkmıştım. Sonra odaya çıkardılar. Anestezinin etkisi geçip ayaklanınca babasıyla bir kere görebileceğimizi söylediler. Kızım 17.04.2020 de saat 10:15 te 1490 gram ve 47 cm doğdu. Ciğerleri tam gelişmediği için hemen oksijen makinasına bağlandı. Babasıyla akşamüstü görmeye yoğun bakıma girdik o kadar tatlıydı ki ama her yeri kablolarla doluydu çok duramadık zaten. Sadece o oldu görüşümüz bir daha yanına almadılar bu virüsten dolayı çok sıkılar. Doktoru bile telefonla bilgi veriyor yüzyüze fazla görüşmüyor çocuklarla ilgilendiği için kendini de çok koruyor. Bugün 27. Günümüz küvezde. Kızım doğduğu kilodan biraz vermiş 1200lere düşmüş benimde 3. Gün akşama doğru geldi sütüm çok şükür sağıp götürüyoruz sürekli. Şuan 1870 gram artık kendisi nefes alabiliyor sadece kilo almasını bekliyoruz besleniyor başka bir sorunu yok çok şükür 🤲🏻 Günler geçtikçe ona daha da yaklaştığımızı hissediyorum artık sonlardayız bize dua edin hanımalarr. Bizimde doğum hikayemiz böyle. Benim tatlı minik kızım Hira’m ♥️🥰🌸