Hamileliğimin başından beri normal doğum istedim. Kızım 32. Haftada döndü , 35 de başını kanala yasladı, doktorum normal doğum için hiçbir engel yok şuanda diyordu. Taaa ki 37. Haftama kadar, 37 de kontrole gittiğimde bebek 3200 gr olmuştu. Baş çevresi de büyüktü.Normal doğum yapıp yapamayacağım çatı muayenesine bağlı dendi . 38 de çatı muayenemde ne dar ne geniş dedi doktorumuz, ama bebiş 3700 olmuş 🙂 gel beni dinle dedi doktor bebeğini de kendini de zora sokma sezeryan yapalım. Doktorumuz 3 yıldır takiplerimi ve bir polip ameliyatımı yaptığı için hiç tereddüt etmedim , tamam dedim. 38+5 de kızımızı kucağımıza aldık 🙂 epidural spinal kombine anestezi ile uyuşturuldum. İğne yapılırken damar yolu açılımından daha fazla bir acı hissetmedim. Ama itiraf edeyim korkarak girdim. Sadece kasılmamak gerekiyormuş. 5 dk içinde uyuştum. 10. Dk da başlandı mı derken kızımın ağlamasınu duydum 🙂 eşim de doğumda yanımdaydı , fotomuhabiri olduğu için bütün doğum fotolarımı çekti hemde hüngür hüngür ağlayarak 🙂 bebeği sarıp yanağıma getirdiler, mis gibiydi. Sonra ilk kontrolller için götürüldü. Ve doktor beni şok eden cümleyi kurdu " damla 7 tane miyom var !" Hamileliğim boyunca 7 miyom oluşmuş ve rahimin önünde arkasında yerleştiği için kendini göstermemiş. Asla normal doğuramazdın dedi.Ben 40 dk daha ameliyathanede kaldım. Miyomlar yakıldı. Doktoruma göre rahmim fabrika ayarlarına geri döndü 🙂 şimdi kızım kucağımda sürekli emmek istiyor 🙂 kıssadan hisse, herşeye değer şuan ve her koşulda doktorunuza güvenin.bazen sezeryan dendiğinde farklı kaygılar oluşuyor aklımızda ama herşeyde var bir hayır... sevgiler...