Merhaba anneler, bana da bir doğum hikayesi yazmak nasip oldu çok şükür.
Burada neredeyse birçok doğum hikayesini okumuşumdur. Okudukça kendi doğumumun nasıl olacağına dair hayallere, her satırda yer vermişimdir. Hayal ettiğim gibi değil, hiç aklıma dahi gelmeyecek şekilde gerçekleşen bir doğumum oldu. Okumaya devam edebilirsiniz korkulu veya olumsuz bir doğum hikayesi değil 🙏🏻
Hamileliğim çok güzel geçti. 7. Aya kadar neredeyse hamile olduğumu dair bir belirti, bir semptom yaşamadım. Şanslı annemlerdeyim yani. Kontrollerimde doğumumun 17 Mayıs olacağı söyleniyordu. Yani bende şu anda bekleyen Mayıs anneleri arasındaydım , lakin bebeğim beni Nisan annesi yaptı. 7. Aydan sonra rahim ağzım sürekli olarak kısalıyordu. İğne ve jellerle uzatılmasını sağlıyorduk, uzuyordu da ama nereye kadar…
- Haftalarda sürekli olarak nst te bağlanıyordum. Nst de her defasında sancım 100 çıkıyordu. Ama ben bir gram dahi sancı ve acı hissetmiyordum. Doktor benden daha çok panikliyor her defasında serum verip, eve gönderiyordu. Yat dinlen demesine rağmen ben bunu yapmıyordum (lütfen yatın ve dinlenin çok pişmanım 🙏🏻) 32,33,34 derken her defasında sancı 100 ve bende sıfır his. Bunu artık iyi bir şey olarak görmemeye başladım. Doktorlar Halime ciddi anlamda şaşırıyordu neden acı hissetmiyorum diye ve gerçekten bende anlamış değilim. O gün, 35+5 olduğumda yani tarih olarak 18 Nisanda Sabah 10 da WC ye gitmek için hareket ettim. Ayağa kalkma sırasında bacaklarımdan kaygan bir sıvının aktığını hissettim. Emin olamadım bu sumuydu, idrarmıydı. Bekledim ve hareket etmeye devam ettim akan sıvıya müdahale edememeye başlayınca bunun su olduğunu anladım ve panik yapmadan eşime söyledim (Allahtan eşim evdeydi ve o günde sokağa çıkma yasağı vardı🤦🏼♀️) eşimle beraber hastaneye gittik. Kontrol edildi, 2 cm açıklık varmış. Normal doğum istediğimi çok fazla direttim aklımın ucuna dahi sezeryan doğumu getirmiyordum. O anda çatıma bakıldı ve çatımın dar olduğu söylendi. Umrumda değildi ben normal doğum istiyordum. Suyum bitmek üzere olduğu içim doğumu hızlandırmak adına kendi sancılarımı bekleyemeyeceklerini söylediler ve bana suni sancı verdiler. Elimde serum ve yürü dediler. 🤦🏼♀️ Yaklaşık 2 saat suni sancı yedim. İnanmayacaksınız ama ben çok rahat ve normaldim. Ebe dayanamadı “senin hareketlerine bakarak serumun gitmediğini düşünüyorum senin şuan kıvranarak bağırman gerekiyor nasıl hastasın sen“ dedi. Ahh birde ben bilsem… Açıklığım 5 cm olmuştu. Her şey o kadar güzeldi ki normal doğum normal doğum diye doktor ve ebe sürekli tekrarlıyordu. (Ters giden bir şey yoktu)
Taaki ebe son kez alttan muayene edene kadar… 😞
Ikın dediğinde ıkınamadım, ağrı geldiğinde ıkınacaksın dediğinde yine ıkınamadım. Çünkü yeterince ağrı hissetmiyordum. Ve okunmayı başaramıyordum. Ebe eliyle baktığında bebeğimin doğum kanalında olmadığını söyledi. Kendisi daha 35+5 olduğu için doğum yolunu şaşırmış ve gelemiyordu. Ebe eliyle bebeği doğum kanalına koydu. Bu kezde bebeğim çok fazla stres yaşamaya başladı ve kalp atımları fazlalaşıyordu. Ben çatalda öylesine bakıyor sesim dahi çıkmıyordu. Çünkü olanlar beni şaşırtıyordu. Daha önce örneğine rastlamadığım şeyleri yaşıyordum. Bebeğim doğum kanalına konduğunda ebe eliyle tekrar yokladı, bu şekilde normal doğuma devam edemeyiz dendi. Ne oluyor dedim. Bebeğin kafası şişiyor denildi. Çatıdan geçemez ve doğumu riske dönüştüremeyiz. Acilen sezeryana almamız lazım dediler. Biraz daha deneyelim dedim. Bebeğe zarar gelecek suyun bitmek üzere dendi ve daha fazla uzatmadan kabul ettim. yatağa yattım o an başka yolculuğa devam etme hissi yaşıyordum 😕
Ağladım. Ameliyathaneye giderken eşime ve anneme baktım ve bildiğiniz vedalaşır gibi ağladım. Sezeryandan korktuğum için değil. Bebeğime bir şey olacak bana bir şey olacak korkusuydu bu. İşlemlere başladıktan 15 dakika sonra bebeğim dünyaya geldi. Bebeğim doğduğunda elleri yüzündeydi (iki eliyle yanaklarını elliyor) ve kafası gerçekten şişmişti. Doktor acil sezeryana alarak ne kadar doğru bir karar vermişiz gördün mü dedi bu asla normal doğum olamazdı dedi. Haklılığını bir kez daha göstermiş oldu. Bebeğim O kadar güzel duruyordu ki, uzaktan gördüğümde gözlerimden yaşlar sızmaya başladı. Koklamak istiyordum hemen. Getirdiler yanıma ama burnumu ancak yüzüne değdirebiliyordum . Göğsüme koyacak yer yoktu çünkü dikişlerimin atılmasına devam ediliyordu. Neyseki 15-20 dakika sonra mis kokulu kızıma kavuştum. Kavuştum ama kısa süre sonra benden onu tekrar aldılar. 35+5 doğduğu için gözetim altında tutacağız dediler. 24 saat dolmadan beni taburcu ettiler. Ben eve geldim elimde kolumda bebeğimin olmaması kadar acı bir durum yaşamadım daha önce 😞 onu orada bırakmak çok dokundu. Bugün 24 Nisan ve doğumun üzerinden tam 6 gün geçti. Bebeğimle hala kavuşamadık. Ama her şey yolunda imiş çok şükür. Bir kaç güne taburcu edileceği söylendi 🤲🏻 Sabırsızlıkla kavuşmayı bekliyorum. Benim de böyle bir doğum hikayem oldu arkadaşlar. Hani doktorların söylediği bir şey var ya: bebek kendi seçer hangi şekilde geleceğini diye evet bu doğru. Ben normal diye çok direttim ama bebeğim benim gibi hiç düşünmedi :) sevgili arkadaşlarım, Allah doğumunda hayırlısını nasip etsin. Son ana kadar hiçbir şey belli olmuyor. Rabbim en hayırlısıyla bebeklerinizi kucaklarınıza nasip etsin. Uzun oldu biraz hakkınızı helal edin. Herkese sağlıklı ve hayırlı doğumlar. Merak ettiklerinizi sorabilir, elimden geldiğince cevaplayabilirim.