Öncelikle şunu söylemek istiyorum ki sonuna kadar normal doğumu destekleyen ve normal doğum olması için yine sonuna kadar inat edenlerdenim. Ama öyle olmadı tabiki. Hamileliğimin son iki ayına kadar herşey muhteşemdi. sanki hiç hamile değilim gibi yapıyordum herşeyi. Tabi üçüncü aya kadar süren mide bulantıları haricinde. Son iki aya geldiğimde ise aşırı mide yanmaları, yürümekte zorlanma, halsizlik, sürekli uyku isteği vs vs ve en önemlisi artık bebeğimi ne zaman kucağıma alırım merakı beni yiyip bitirmişti. Her ay kontrole gittiğimizde doktoruma sürekli normal doğum yapmak istediğimi söylüyordum. Tamamen sezeryanı destekleyen biri değildi çok şükür hep destekledi beni. Her ne olursa olsun hep olumlu konuştu.bence bir doktorda da insanın aradığı en önemli özellik bu diyebilirim. Doğumumdan yanılmıyorsam üç hafta öncesi fln yani 37.haftamda bir gece suyumun geldiğini düşündüm. Çünkü iç camasirimda sürekli bir ıslaklık oluyordu. akıntı gibide değildi bu yüzden endişe ettim fazlasıyla ve doktoruma mesaj attım hemen. Saat muhtemelen 3 ü geçiyordu. Şansıma doğumda olduğu için o gece hemen cevap verdi. Ertesi sabah kontrole çağırdı. Ben tabi heyecandan bayilicam nerdeyse. Ya gerçekten doğumum başladıysa. Çünkü ara sıra kasılmalarım da oluyordu. Önce ultrasona aldı beni ardından da çatı muayenesi yaptı.
Muhtemelen suyun degildi o ama emin olmamiz için bı test yaptıralım dedi.Sonraa doğum yapacağım hastaneye yönlendirdi beni. Turnusol kağıdıyla bı test yapılıyor biliyorsunuzdur belki iç çamaşırı imza yerlestiriyorsunuz ve suyunuz geliyorsa mor oluyor kağıt.neyse iki defa yapıldı fakat tabiki yanlış alarm.😩 Ben bütün heves kırıklığıyla eve geri döndüm. İki hafta sonra kontrolüm vardı zaten ve yine tuttuk yolu eşimle. Zaten bütün bu süreci aynı şekilde doğumumu bile eşimle yaşadık sadece diyebilirim. Çünkü kendi ailemle bazı özel sebeblerden dolayı görüşmüyoruz ayrıca öz annem ben henüz 3 aylıkken vefat etmiş kayinvalidem de yok ayrılar bu yüzden destek çıkan yardım eli uzatan sayılı ve mesafeliydi. Herşeyi çok şükür kendimiz başardık Allah çok büyük yardımcımız oldu. Neyse biz ultrasona girdik.tabii bizim ufaklık son zamanlarda kilo almadı hiç. Bu da doktoru endiselendirmisti. Sağlığı yönünden bı sıkıntı yoktu çok şükür ama kilo da almasi gerekiyordu. En son o gün 2.500-2600 civarıydı net hatirlayamiyorum ama olması gerekenden zayıftı bizim zilli kız. Bu haftaya kadar doktorum hep beklemenizi söyledi sağlığı yönünden bı sıkıntı yok bekleyelim belki kilo alır dedi ama bu son 38+5 te artık beklemenize gerek yok demekki rahim bebeği besleniyor dogurtucaz ve sen besliyceksin devamı sende artık dedi. Heyecanım iyice artti çünkü artık son düzlüğe gelmiştik. Odasına geçtik hemen karar vermek için. Normal doğum istediğimi yine belirttim tamam suni sancı veririz dedi. Herşeyi konuşup kararlaştırdık ve cumartesi gününe yani 39+1 e karar verdik. Eve döndük o gün eşimle o izin işlerini halletti bende son hazırlıklarını tamamladım ve beklemeye başladık. Büyük gün geldi çattı yanımda eşimle beraber görümcem kalicakti ama sağ olsun hiçbir faydasını göremedik beni daha çok strese soktu 😔 sabah yatış yapıldı odamıza geçtik. Ardından suni sancı takıldı.acilmam kontrol edildi sadece 1 cmdi. Bir saat geçti iki saat geçti üç saat geçti..tabii bu sürelerde hep kontrol ettiler acilmami hiçbir ilerleme yoktu.koridorda dolaştım.ebenin gösterdiği açılma hareketlerini yaptım fakat hiç bir etkisi olmadı.ustune üstlük sancım bile yoktu ve her seferinde suni sanciyi artiriyorlardida. Hatta en son koridorda doktorumla karsilastigimda biraz ağrın var gibi yap en azından suni sancinin nerdeyse son sözünü vericez artık diye sakalastik. İnanın en büyük ağrıya kadar verildi suni sancı ama adet ağrısından biraz ama çok minik fazlasını hissettim 😩 saat 7 buçuk olmuştu artık. 10 saat suni sanci ve sonuç hâlâ doguramayan bı hamiş. Doktorum telefonla görüşmek istedi benimle. Ardından aradım ve bana sabahtan beri suni sancı alıyorsun henüz olmadı istersen sezeyana alayım istersende evine yollayim kendi sancinla gel dedi.bu şekilde sabaha kadarda sancı versem bı şey degismiycek dedi.ayrica bebeğe de artık zararı olabilirmiş. Eşimle karar verip döneceğini söyledim. Çok bitmiştim sabahtan beri ve kendimi hep normale hazırladığım için sezeryandan acayip korkuyordum. Açıkçası birazda eve döner dönmez yanlız kalacağım için sezeryan hiç istemedim hemen ayaklanayim istedim hep. Neyse eşimle konuştuk ve biz zaten bebeğimizin kilosu düşük diye doğumu başlatmak istedik dedik şimdi eve gitmek anlamsizdi Allah korusun ya bı sıkıntı olursa düşüncesi vardı hep aklımızda o yüzden bebeğimin sağlığı benim isteklerimden önce geliyordu ne olursa olsun.sezeryani kabul ettim. Yarım saat içinde herşey hazırlandı. Suni sancı çıkartılmıştı zaten kolumdan ve beni almalarını beklerken suyum geldi.🤭 Karnımın içinde sanki pat diye bı ses duydum ve ayağa kalktığımda sular süzülmeye başlamıştı ama ne çare herşey hazır imzalar atıldı sezeryana gidiyorum. Ameliyathaneye indik spinal aneztezi yapıldı doktorum her saniye iyi misin merak etme herşey güzel olucak hemen kavusucaksin bebeğine diye beni cesaretlendiriyordu ama ne çare ben sanki beynim uyuşmuş gibi tepki bile veremiyordum.sonra uzandım ve eşimin gelmesini bekledik o da gelince işte herşey başlamisti. Yanımdaki başhemşire mi yoksa başka biri mi bilmiyorum bana ne yapıldığını anlatıyordu. Ben sadece başımla onaylıyorum ve aglayamiyordum bile gözümden yaş çıkmıyordu resmen. Eşimin elini sımsıkı tuttum ve beklemeye devam ettim. Şimdi karnına bastıracak ebe endişelenme dedi ardından bikac saniye içinde incecik bi ses çığlık atmaya başladı.👣 Sonunda bebeğim gözlerimin önünde minicik duruyordu. Duyguyu tarif edemem asla ama bı daha olsa bı daha değil on bin defa yaşarım aynı şeyleri sırf sadece o anı yaşamak için. Saat 9 da bebeğim dünyaya geldi. 2.750 gr doğmuştu.gercekten minicikti yanıma getirdiklerinde mis kokusunu içime öyle bı çektim ki hala hatırlıyorum nasıl koktuğunu ❤️ kızımı babasının kucağına vermişlerdi ve koridorda beni bekliyorlardı ardından benide çıkardılar ve odamıza döndük. Sadece bebegimin cigerlerinde ıslaklık varmış ve oksijen makinesi koydular kafasına cam bı fanus gibi bir saat sonra insanda eser kalmadı şükür.Çok şükür ikimizde saglikliydik ve en zoru atlatmistik. Nasıl uyanırım ağlarsa duyarmiyim diyordum ama hızlı nefes alıp verdiğinde bile gözümü açtım hemen. O bir saatin sonunda artık bebeğim kucagimdaydi ve hep merak ettiğim çok kutsal gördüğüm şeyi yapıyordum bebeğimi besliyordum artık.sutum de hemen geldi asla gelmez diye düşünmedim zaten ve çok şükür ondada bi sıkıntı yasamadim. Hatta sezeryandan korktum ne kadar çok ama ilk yuruttuklerinde biraz ağrim oldu ondan sonra hiç sezeryan olmuş gibi değildi çok rahat eğilip kalktım hareket ettim ağrım yok denecek kadardı eve geldiğimde hatta komşum ne güzel yaptı normal doğumu geldi diye söylüyordu sezeryan olduğumu duyunca şaşırmıştı. Bence Allah bana kolaylık sağladı hep tek olacağım için. Ama hepsini atlattık çok şükür meleğim inşallah bir hafta sonra 4 buçuk aylık olucak. Allah bütün hamilelere kolay doğumlar nasip etsin inşallah