Herkese merhabaa 👋🏻 Birgün bende hikayemi yazar mıyım diye düşünüyordum. Prensesimi kucağıma alalı 1 hafta oldu bile. Hamileliğimin ilk 12 haftasında düşük tehlikem vardı. Fakat 13. Haftadan sonra çok şükür tehlike geçti ve aktif olarak çalışmaya devam ettim. Mide bulantıları zaman zaman zorladı ama düşük korkusundan dolayı midemin bulanmasına şükrediyordum çünkü bebeğim tutunuyordu bana. 32. Haftaya kadar çalıştım ve doğum iznine ayrıldım. Yürüyüşler yapmaya başlamıştım. Daha aktiftim şu korona gelip de eve kapanana kadar. 40. Haftaya kadar ne sancı ne başka bişey. Hiç bir doğum belirtim olmadı. Doktorum 40+5. Gün gel yatışını yapalım dedi. 13 nisan pazartesi 10 da yatışım yapıldı 3 cm açılmam vardı ve suni sancı takıldı. 2 saat suni sancıyı aldıktan sonra açılmam 5 cm olmuştu fakat bebeğin kalp hareketlerinde ufak problemler olunca suniyi çıkardılar. Kendi sancılarımda çok sık gelmeye başlamıştı 3 saat sonra tam açıklık vardı fakat bebek tam aşağı inmemişti. Ikınma hareketleri ve pilates topuyla bebeği indirmeye çalıştık ebelerle. Ve toplam 8. Saatin sonunda bebeğim kucağımdaydı. Bir an yapamayacağımı düşünmüştüm ama onun kokusu bakışı tüm acıları unutturdu. Allah eşimden razı olsun bir an desteğini esirgemedi. Ikınırken bile elini çekmedi üstümden. Bugünleri yaşatan Rabbime şükürler olsun. Allah kimsenin kucağını boş bırakmasın. Biraz uzun yazdım hakkınızı helal edin☺️ Benimde hikayem böyle işte.