33 haftalik hamileyim. Dün geceden beri durmaksızın ağlıyorum… Eşimle, geçmişiyle, ailesiyle vs. alakalı tüm olumsuzlukları kafamda kuruyorum. O işten gelene kadar ona karşı doluyorum ve kavga çıkarıyorum son bir kaç gündür. Dün ise çok uçlarda bir kavga yaşadık, bu kez O da ağzına almaması gereken şeyler söyledi. Asıl sorun şu; ben cinsel olarak hamileliğimin başından beri isteksizim, son aylarda tamamen isteksizleştim. Eşim bir şey demiyor ama ben kendimi ona karşı yetersiz hissediyorum, bu da kendimi kötü hissetmeme sebep oluyor ve bu sefer başka başka sebeplerden ona saldırıyorum (sadece sözel olarak). Kafamı takıntılardan alamıyorum. Eşime baktıkça ağlama krizim sürüyor. Sokağa çıkma yasağıda başladı yoksa çıkıp bir hava alip rahatlamayı deneyecektim. Sizce ne yapabilirim, bu ruh halinden nasil çıkabilirim, erken doğum yapacağım diye çok korkuyorum ya da mantikli düşünebildiğim zamanlarda ilişkimiz tamamen kopacak gibi korkular yaşıyorum. Tavsiyelerinize çok ihtiyacım var… (not: ailemden çok uzaktayım, doğuma kadar onların yanına gitmem sizce bir çare olur mu? Yoksa takıntılarım artabilir mı?)