Bu sabah 8:30 da sezeryan ile kızıma kavuştum. Bu güne kadar hep normal doğum diyordum çünkü sezeryan fobim vardı. Ama bu lanet virüs sebebiyle doktorum ekibi izin de olduğu için daha fazla yayılmadan zorunlu sezeryan yapmam gerektiğini söyledi. Kabul etmek zorunda kaldım. Sabaha kadar uyumadım korkudan tir tir titreyerek hastaneye geldim. Damar yolu açıldı ve korktuğum şeyler başladı. SONDA! Hemde uyuşmadan. Bağırta bağırta birkaç kez deneyerek taktı stajyer. Beni götürdüler ameliyathaneye. Belden iğne damar yolu kadar acıtmadı. Hiç hissetmedim bile diyebilirim. Ameliyat kısmı bir şekilde geçti. Bebeği çıkarırlarken karnıma bastırdılar prda bağırdım çok canım yandı. Her şeyi hissettim işlemleri ama acı yok.Sonra kızımı gördüm jet hızıyla götürdüler yarım saat sonra da ben çıktım odama gittim. Kızım solunum sıkıntısı çekti 5 saat küvezde kaldı. Benim uyuşukluk geçtikçe o dayanılmaz acılarım başladı. Ölsem daha iyi dedim. Ağrı kesici tesir etmedi. Kıvrandım. Bide kan birikmiş karnımda onun için karnıma bastırarak o kanı boşalttılar gözüm karardı acıdan çok bağırdım. Yürümek zorlayıcı evet ama Yürüdükten sonra herşey yavaş yavaş azalıyor. Şuan hastanedeyim kızım uyuyor dikiş ağrım acım hala var ama sabah çektiklerini yanında sıfır. Allah herkese kolay doğumlar nasip etsin. Ben çok çektim Rabbim size çektirmesin. Sorular olursa yanıtlarım