Eveeettt kizlar sira bende 🙏 Nerden başlasam bilmiyorum. Hamileligimin başından beri hep sıkıntı, stres, korku devam etti. Taa ki prensesimi kucagima alana kadar. 11. Haftada ikili test yaptirdim ve bebegimin beyninde 2 tane koroid pleksus kisti görüldü. Ikili tarama testimdede yas riski gorunuyordu.(25 yasinda olmama ragmen) doktorum beni perinotolijiye yönlendirdi. Gittigimde bebegin down sendrom olabilir ilerleyen haftalarda baska bulgular varmi bakalim dedi. 17. Haftaya geldigimde kistler duruyor. Ustune birde kalpte parlaklik goruldu ve belirtiler arttigi icin sivi alinmasi gerektigini soyledi. Ama ben bu bebegi istiyorum dedim ve sivi aldirmak istemedim. Bunun ustune bircok doktora gittim sebebi kalan aylari kafam rahat geçirmek istiyordum. Ama her gittigim yer bir fazlasini soyledi. Hatta bir doktor devlet sana bu hakki veriyor istersen alalim dedi. Peki Allah bana bu hakki veriyor muydu? Asla dedim ve birdaha ustune düşmedim. Normal kontrollere gittim geldim. Kotu seyler duysam da asla inanmadim. 34. Haftaya geldim ve bebegimin boynunda kordon dolandigini öğrendim. Hergun hareketlerini takip ettim. Ve en ufak şeyde panik oldum. 37.hafta kontrole gittim. Doktor 2. Kere kordon dolanmis dedi haftaya alalım dedi. Ama hareketleri ve kalp atislari normal oldugu icin 38+5 e kadar bekledik. Veeee büyük gün geldi. Artik tum merakim, korkum, endişem bitecek. Yavrumu kucagima alacaktim. Sabah 7 de yatisim yapildi. 2. Kez anne olacaktim. Planli sezaryen oldugu icin 2 gun hic uyumadim endise panik pesimi birakmadi. Simdi cok abarttigimi anlıyorum. Saat 8 de ameliyathaneye indirdiler. Belden iğneyi vurdular. Bacaklarim yavas yavas uyuştu. Yatirdilar ve doktorum geldi. Basladik dedi ve 15 dakika sonra kizimin sesini duydum. Basladim aglamaya doktora ard arda sorular sordum. Nasil iyi mi saglikli mi bisey mi var neden getirmiyorsunuz? Hemen temizleyip getirdiler o an aglamaktan içim çıktı dogru duzgun goremedim bile ve bebegi giydirmek icin çıkardılar. Benim dikislerim atıldı. Odama cikarmak icin yola koyulduk. Iste en büyük merakımla korkularimla yuzlesme zamanı geldi. Daha yatagima gelmeden bebegimi görmek istedim. Annemin ve eşimin yuzunde bir bayram havasi vardi. Bebegimi kucagima verdiler. Sapasağlamdı. O kadar guzel ki kirpikleri uzun uzun dudaklarini büzmüş bana bakiyordu. Doktorlarin dedigi hiçbirşey yoktu. Ayni bana benziyor bebeğim cok şükür rabbime. Simdi sicacik koynumda uyuyor. Bacaklarimdaki uyusukluk gecince surekli yatak icinde kimildattim. Bu sayede Ilk ayaga kalmışım da cok kolay oldu. Simdi ağrım oldukca bebegi alip emzirmek istiyorum. Bu sayede agri diye birşey kalmiyor. Biraz uzun oldu hakkinizi helal edin. Sormak öğrenmek istediklerinizi sorabilirsiniz. Bu arada hepinize dua ettim. Rabbim anne olmak isteyen herkese tattirsin bu duyguyu ve hamile arkadaslarima da kolay dogum diliyorum. 🙏🙏🙏🙏