Meraba yaa 4 aylık hamileyim. Bu aralar o kadar tahammülsüzüm ki özellikle çocuklara karşı . Yan komşu işte arkadaşımın 1 yaşında çocuğu var her gün görüşüyoruz kahvaltı yaptık eve kendimi zor attım bebiş o kadar huysuzlasti ki gözümün önünde büyüdü resmen de son zamanlarda gerek annesinin söyledikleri gerek benim gördüğüm durumlar bebekli hayatın ne kadar zor olduğunu gözümün önüne seriyor her günde bakmak için bana bırakıyor hani annesi de nefes almak istiyor haliyle gorusmeyi azaltmak için her şeyi yapıyorum çocuktan olumsuz etkilemeyim diye eve geldim ağlıyorum şu an dayanamayacakmisim gibi geliyor benim çocuğum da huysuz olursa ki normal her çocuğun öyle olması off çok duygu karmaşası yasiyorum insanın kendi çocuğu farklı oluyor mu gercekten bide benim annem vefat etmiş ben bebekken kimse yok etrafımda gibi geliyor nasıl başa cikicam her şeyle niye bebek yaptın diye sacmalayan olmasın çünkü plansız bı gebelikti ilk bebegimmm yeni evliyim zaten