Sakın üzülme!!!
yazılanları gördükçe inanın sizin için çok üzülüyorum ama unutmayın YAAAAAA NASİPPPPPP. Rabbim neylerse güzel eyler. Sevgili anne adayı unutma ki Allahtan geldik ve yine Allah’a döneceğiz. Elimizden gelen tek şey dua etmek , tevekkül etmek. Virüs yüzünden herkes gibi elbette ki bende yavrularım ailem, sevdiklerim ve kendim için bende çok korkuyorum. Ama herkes gibi tedbirimizi aldık, takdir Allah’tan bekliyoruz . Evden çıkmıyoruz. Mecbur kalınca gerekli tedbirlerle çıkıyoruz. Neyse asıl mevzu elbise alamadım bebeğime, oda yapamadım bebeğime, eksikleri var bebeğimin , nasıl doğum olucak, nasıl yapacam vs…. Ben 2019 Temmuz 22 de doğum yaptım. Hiç bir şey yok ortalık gayet sakindi. Bebeğimin odasını, kıyafetlerini dört dörtlük hazırladım. Hastane odasını süslettim, fotoğrafçı ayarladım, çeşit çeşit geceliklerim, saçım makyajım, arkadaş çevrem ailem herkes yanımda doğuma şefim hiç sorunsuz. Doğuma 22 Temmuz saat 14.15te girdim, sezeryandı çıktığımda saat 15.30du geç uyanmışım sorunlar çıkınca uzamış. Açtım gözümü heyecanla birazda ağrıyla baktım yanım bomboş, bebek yok. Herkesin gözler kıpkırmızı, ağlamışlar belli. Ne oluyor neden ağladınız diye ağlamaya başlarken hoppp bayılmışım. Geri ayıldım tekrar bebeği soruyorum yok. Eşim geldi saçları okşayıp herkes dışarı çıksın dedi. Eşim de ağlamış gözleri kan çanağı gibi olmuş. Doğru söyle ne oluyor dedim.Bebek doğarken su yutmuş dedi ıslak akciğer olmuş dedi. Şuan küvözde hastanede yer yok başka hastaneye nakil için ambulans bekliyoruz dedi inanamadım, hiçbir sorun yoktu herşey yolunda bekliyorduk nasıl olur dedim. Bağırış çağırış bir anne İçin ne kadar zor bunu asla anlatamam o an ne yaşadığınızı asla anlamlandıramıyorsunuz. Ben doğum yaptığım hastanede bebeğim başka hastanede 2 koca gün kaldım tek başıma süsleyip püslediğim odada. O psikolojiyle ziyaretçi kabul etmedim bebek nerde sorusunu tekrar tekrar anlatmamak için. Ne süslendim ne fotoğraf çekildim. Aldığım gecelikleri asla açıp giymedim. Süslerim gözyaşımdı. 2. Gün hastaneden koşup evladıma gittim hiç görmeden koklamadan alıp getirdikleri yavruma. Uzaktan öylece baktım, baktım, baktımmmmmm. Beyaz gecelik için saatlerce gezmiştim tulumuna uygun tacımı internetten sipariş ederken saatlerce tarif etmiştim ama neden böyle olmuştu ki..
o kadar kıyafet almıştım ama üzerinde sadece bezi vardı neden böyle olmuştu ki…. oysa günlerce mağaza mağaza gezip çeşit çeşit almıştım…..
Ya odası bir görün bir görün teyzeleri maviler griler halısına uygun perdeler, beşiğine uygun uyku setleri…. ama bebeğim boş anlamsız plastik bir beşik bile olmayacak bişeyin içinde öylece yatıyordu..10 gün onsuz tam on gün yoğun bakımda kapıda bekleyen çaresiz bir anne:(( ara ara girip Yabancı gibi bakıp ellemeden sarmadan koklamadan arkanda ağlayarak bıraktığın 2,5 kilocuk yavrun…. 10 günün sonunda çıktı yavrum şuan şimdi kucağımda uyuyor yaklaşık 8 aylı anne yanı dahil 2 beşiğimiz var ama bir kere bile içinde yatmadı yanımdan ayırmadım onu. Benden yeterince ayrı kalmıştı artık burun buruna yatıyoruz. Bu bebek bana asla plan yapmamayı öğretti. Şimdi korkarak doğumu bekleyen anne korkma herkes nasibinde ne varsa onu Yaşar ne fazla ne az. Rabbim hiç bir anneyi evladıyla sınamasın. Başımıza ne geleceğini allahtan başkası bilemez. O yerin ve göğün sahibidir. O karnınızdaki mucizenin sahibidir. Elhamdulillah…. inşallah doğum hikayemi baştan aşağı bir gün yazıcağım .🙏🙏🙏 Hepiniz Allah’a emanet olun inşallah.