Selamun aleyküm anne ve anne adayları😊 Doğum hikayemi yazmayı düşünmüyordum ama şuan içimden yazmak geldi.
Hamileliğimin 35 haftasını Türkiye'de geçirdim sonrasında kayınvalidemlerin yanına Hollanda'ya geldik. Bunun en büyük sebebi normal doğum istememdi. Türkiye'de kolayca sezaryene aldıkları için bu beni çok korkutuyordu.
Geldikten sonra her hafta ebeye kontrole gitmeye başladım. Yalnızca elle kontrol ediyordu ultrasonda hiç göremedim bebeğimin son haftalarını. Normal doğum tarihim 25 şubat idi. Kızlar erken doğar ümidiyle erkenden beklemeye başladık kızımı ama nafile. 41. haftam doldu hâlâ gelmeye niyeti yoktu. Ebe alttan masaj yaparak doğumu tetikleyebileceğini söyledi ve ben de kabul ettim. Çok sancılı bir şeydi🙄 Eğer işe yararsa 6 ilâ 24 saat içinde etkisini göstereceğini yoksa 1 gün bekledikten sonra tekrar yapabileceğini söyledi. Bende tık yoktu hâlâ. Bir gün sonra yine yaptı aynı işlemi... ve yine çok acı vericiydi. Doğumum 10 gün geciktiği için hastaneye jinekoloğa yönlendirdiler bebeğin suyuna bakması için ve nstye bağladılar. Sonrasında jinekolog aynı işlemi kendisinin de yapabileceğini söyledi ama ben bi an hayır istemiyorum dedim yine acı çekmek istemediğim için. Ama eşim jinekoloğun daha iyi yapabileceğini denememizi istedi ve bana da mantıklı geldi ve onayladım. Ve jinekolog ara vererek toplamda 3 defa ve daha derine girerek yaptı. Eve geldik belim de ağrılar başladı. Diğer yaptıklarında da başta bel ağrım oluyodu sonra geçiyodu ama bu sefer biraz daha şiddetliydi. 3 defa üst üste yapmasına yordum bu ağrıyı. Akşam ailecek çay içerken karnımın sık sık kasıldığını farkettim. Ilk çocuğum olduğu için sancının nasıl bir şey olduğunu bilmiyordum. Telefonuma sancı takip uygulaması indirdim ve düzensiz biz şekilde ama normale göre çok fazla kasıldığını farkettim. Ebenin yaptığı ilk işlemden sonra nişanım azar azar gelmeye başlamıştı. Sancım olduğunu yalnızca eşime söyledim diğer ev halkını telaşlandırmak istemedim. Sonrasında yürüyüşe çıktık biraz daha tetiklesin de artık doğum olsun diye 🤭 Sonrasında duşa girdim yattım. Gece 2.40 gibi wc için uyandım sonra sancılarım olduğunu farkettim. Akşam olan sancı değilmiş o zaman anladım😊 sancılarımı takip ettim 6 dakikada bir geliyor 40 saniye civarı sürüyor ama sert sancılar değildi. Uyuyabildim yani. Sabah 6 civarı tekrar uyandım yine aynıydı. Bu sefer kayınvalideme söyledik. Kahvaltı falan yaptım gayet sakin bi şekilde. Yine duşa girdim. Sonra eşimle yine yürüyüşe çıktık. Bu arada ebe ile iletişimdeyiz. Sancılar düzenli hâle gelince haber vermemizi istedi kendisine. Akşam 9 buçuk gibi bi tık daha fazlalaştı sancım. Artık ebeyi çağıralım bi baksın dedik. 10 gibi geldi eve beni görünce doğum bu gece olmaz demiş eşime(ben dil bilmiyorum🤭). Bunu söylemesinin sebebi benim sancıları gayet rahat karşılıyo olmamdı. Sonrasında baktı ve şok oldu. 4-5 cm açıklık var dedi. Eğer istersem hastaneye gidebileceğimizi söyledi ama ben evde kalmayı istedim. 7 cm açıklıkta hastaneye gideceğimizi söyledi. Bir de eğer yine istersem doğumu hızlandırmak adına suyumu patlatabileceğini söyledi ileriki saatlerde ben de kabul ettim. Ve ebe gittikten 1 saat sonra artık sancılar kendini iyice belli etmeye başladı duşa girdim sıcak su çok iyi geldi. Acı eşiğim yüksek olduğu için 7 cm açıklık olur da farketmem diye saat 1 buçuk gibi eşime ebeyi aramasını söyledim.
Ebe geldi ve artık hastaneye gidelim suyunu patlatalım daha fazla beklemesin dedi. Tam hastaneye yaklaşmışken bir başka hamile aradı ve suyunun geldiğini söyledi. Ebe bizi hastaneye bırakıp kendisi diğer doğuma gitti. Biz de eşimle odamıza yerleştik. Saat 2 oldu ebe yok, 3 oldu ebe hâlâ yok. Benim sancılarım artık sıklaşmaya başladı ama yine dayanılamayacak kadar değildi. 3:15 gibi ebe geldi ve 3:20de suyumu patlattı. Ve asıl sancılar o zaman başladı. Dediğim gibi acı eşiğim yüksek olduğu ve burda da bir çok doğum hikayesi okuduğum için aklımdan hep "yaparım ben yaaa" cümlesi geçiyordu. Ama hiçte öyle değilmiş. Sancılar birden bire 4 katına çıktı. Duşa girdim yaklaşık 40 dk kalmışımdır diye düşünüyorum ama kesinlikle işe yaramıyordu... Eşime artık dayanamayacağımı ebenin açıklığa bakmasını istedim. Ama günlerdir sürekli alttan masaj yapılması ve ebenin açıklığa bakması beni hayli yıpratmıştı artık korkuyordum bana dokunulmasına. Neyse mecbur açıklığa baktırmam gerekiyordu baktı ve 7 cm açıklık dedi. Sonrasında hastaneden bir hemşire ve ebe sürekli başımda beklediler. Tabii eşim de. Bu konuya ayrıca değineceğim. Artık sancıları yatakta karşılıyordum ama o kadar şiddetliydi ki... Ben normalde sessiz sakin birisiyken orada çığlık çığlığa idim resmen. Sürekli nefes alıp vermemi söylediler ama o anda hiç bir işe yaramadığını düşünüyordum ama yine de elimden geldiğince nefes alıp verdim derin derin... saat 5:20 gibi ebe yine baktı ve aşırı canım yandı artık elini ittiriyordum can havli ile. Ve açıklık tamdı. Bundan sonra sancı gelince ıkınmamı söyledi. Ikınıyorum ama dermanım kalmadı artık. Kesi atsın diye bekliyorum ama onu da yapmıyo. Eşime sordum kesi atmayacak mı yapamıyorum ben diye ebe de orada önemli bir sinir olduğunu kesi atmadıklarını söyledi. Anlayacağınız kendim çıkarmam gerekiyordu bebeğin başını. Kaç defa ıkındım bilmiyorum... Sancılardan çok daha fazla zorlandım ıkınmalarda. Ve saat 5:35te kızım doğdu (41+4te)🥰 tabii 3 farklı yerde bir çok dikişim oldu sayısını bilmiyorum. Ebe son bir defa ıkınmamı ve bebeğin eşini çıkarmam gerektiğini söyledi. Onu da mı ben yapıcam yaa diye eşime hayıflandığımı hatırlıyorum ama tek bir ıkınmayla çıkardım ve asıl o zaman çok rahatladım. Sıra dikişe gelince artık iyice irite olmuştum kimse bana dokunmasın istiyordum ama yapacak bir şey yoktu. Dikişten sonra artık çok rahatlamıştım. Kızımı doya doya sevdim. Yaklaşık yarım saat boyunca göğsümde kaldı hemen almadılar👼
Eş konusuna gelince de; Burda bir kaç post görmüştüm eşin doğuma girmesiyle ilgili. Kimisi benden iğrensin istemiyorum kimisi rahat edemem vs. gibi bir çok yorum vardı. Benim eşim dil bilmediğim için mecbur girecekti ama doğumu Türkiye'de yapsaydım da yine girmesini istiyordum. Hep aklımda zaten alt tarafı görmeyecek düşüncesi vardı. Ama beni hiç çatala almadılar. Ikınmam gerektiğinde ebe ve hemşire ayaklarımı tuttular daha iyi ıkınabileyim diye. Dolayısıyla eşim doğumun her ânını gördü. Her sancımda belime masaj yaptı, sarıldım ona sancım geldiğinde. Onun varlığı o kadar yardımcı oldu ki doğum anında... Sonrasında ise iğrenmeyi bırakın eskisinden daha fazla üzerime düşmeye başladı. Günlerce kendine gelemedi çok acı çektiğim için. Ve çok daha fazla saygı duymaya başladı bana.
Sorularınız olursa cevaplarım, değinmeyi unuttuğum noktalar olabilir😊