Dün çok zor bir gece geçirdim , 12 haftalık hamileyim. Eşimle annesi konulu bir tartışma yaşadık , tartışma biraz hafif kaldı ama.. Amacım eşimi yada kayınvalidemi kötü göstermek değil ama iç huzurum kaçtı , bebeğime birşey olacak diye daha çok gerildim Ağladım.. Kayınvalidem ben gelmeyeyim size oğlum sizin huzurunuzu kaçırıyorum dedi. O konuya böyle başlayınca bende tüm içimdekileri söyledim. Saygımı bozmadan. Beni dışlamamasını istedim , Annem gibi görmek istiyorum seni kızın gibi gör beni dedim. Böyle olmak istemiyorum yarın torunun olacak eksik büyüsün istemiyorum dedim. Gece yarılarına kadar acilden geldikten sonra eşim annesi ben konuştuk. Haklı olduğum yerlerde de ona haklısın dedim. Bir anne neticesinde. Annemin canının sıkılması beni nasıl üzecekse başka anneye de bunu yapmak istemem. Asla kötü biri değil eşimde aynı şekilde. Fakat hamileyken bunları yaşamak , gecenin vakti o hastaneye bebeğime birşey oldu korkusu ile gitmek. Doktorun iyi değilsen yatış vericem demesi beni psikolojik olarak hem çok yordu hem çok korkuttu. Evet şimdilik herşey düzelmiş gibi. Ama alttan almadığım anda patlak vereceğini biliyorum. Şuan işteyim eve gitmek istemiyorum. İki günde o kadar yoruldum , şuan o kadar mutsuzum ki.. Ailemi başkasına çekiştirmeyi sevmiyorum ama yazınca belki biraz rahatlarım diye düşündüm 😞