Bugün canım oğlumu kucağıma alalı tam 2hafta olmuş.günlerdir yazmak,duygularımı dile getirmek istiyorum ama hep kaçıyorum sanki bişeylerden.o kadar üzüldüm o kadar yıprattım ki kendimi sanki yazarken tekrar yaşayacağım korkusuyla yazamadım..günlerden 23şubat
pazardı.cuma günü Dr kontrolünde oğlumun 3440 gr ve 50cm olduğunu salı günü 40.haftası olduğunu ve en fazla 41.haftaya kadar normali bekleyeceğimizi söyledi dr. Herneyse pazar günü kayınvalidemlerde balık yedik erken kalkıp eve geldik çünkü maç vardı🙄😁üzerimi değişip lavaboya gittim ve nişan adı verilen tıkaç gelmişti( saat 19.15)önce çok heyecanlandım ama sakinleştim sonra çünkü acı-sancı yoktu bekleyecektik.gece saat 11gibi belli aralıklarla 10-15dk ara ile sancılar gelmeye başladı ve bugün hiç uyumadım açılmam olsun diye hastaneye de gitmedim.sabahı zor edip hastaneye gittik saat 7idi.nst çekip muayene ettiler işte en korktuğun buydu.sıktım dişimi ve az kaldı dedim en fazla 24saat sürer bebeğimin doğması dedim nerden bilecektim ki...açıklık çok azdı 1cm di ve eve gitmeyi tercih ettim bazen acaba bi yerlerde yanlış mı yaptım diyorum ama hayırlısı böyleymiş..evde bazen 5 bazen ise 15-20dk aralıklarla sancılarım hiç durmadan devam etti.annem kayınvalidem hep dualar ettiler ben Kuran okudum dualar ettim.akşam olunca herkes çekildi ve ben yine başbaşayız kaldım sancılarımla.ne ben uyuyabildim ne de Ahmet.ona bi ara sen arkanı dön yat dedim bende içime içime bağırdım o uyanmasın diye.yatakta oturduğum yerden kıvranıyor asla yatamıyordum.(daha da şiddetleniyordu)gece artık dayanamaz oldum hastaneyi aradım saat 3te bana epidural anestezi yapsınlar yoksa benim gücüm kalmayacak dedim gece Dr yok kendi Dr unuz da onaylamadan olmaz dediler.ağlaya sızlaya sabah ettim annemi de alıp gittik hastaneye koskoca bir gün geçmişti ama açılmam sadece 3cm olmuştu yıkıldım.😔Yatış yaptılar ve Dr un yanına gittim ben 2gündür uyumadım ve yemek yiyemedim eğer çok uzun sürerse dayanamam ıkınmaya gücüm kalmaz dedim bekleyelim duruma göre şekil alırız dedi.yukarı çıktık ve ebe bana suni isteyip istemediğimi sordu sen daha iyi bilirsin nolur bi an önce olsun dedim akşama kalmaz olur inşallah dediler nasıl mutluyum günlerce süren bu acı dinecek ve bebeğime kavuşacağim diye.suni çok çok düşük dozda takıldı saat 11civarıydı ve daha yarım saat 45dk geçmeden tekrar muayeneye aldı ebem çok iyiydi ama yanındaki hemşire bacağımı kapatıyorum diye kızıyordu.sonra Fatma ebesana bişe dicem inanamayacaksın açıklık 7-8cm olmuş aferin kız sana dedi o kadar sevindim ki allahım ne kadar şükrettim.sonra artık masaya almicam odanda her sancı geldiğinde çömelip ıkınacaksın açılma tam olunca doğuma dedi.ahh işte gücümün bittiği daha da tükendiğim o anlar.dizlerimde kendimi taşıyacak dermanım kalmadı her sancı sonrası da midem bulandı ve yediğim iki lokmayı da kustum.saat 2ye geliyordu yine nst ve yatarken nst çekilmek bir işkence.kıvranarak allahım yardım et diyordum sürekli.son muayene de geri odaya gitmedim başlayalım dediler inanamıyordum o kadar korkan ben normal doğum yapıyordum ebe sürekli masaj yapıyordu yaklaşık 40-45dk sürmüştür ıkınıyordum ama olmuyodu.bi yakınını çağıralım moral olsun dediler teyzemi çağırın dedim annem zaten ağlıyordu sürekli.teyzem geldi hadi Merve dedi.ama Merve bitmişti.ebe kafasını elliyorum saçları elimde dedi çok uğraştık üzerime çıkıp bastırdılar olmadı ıkındım olmadı bebeğe nst bağladılar çünkü kanaldaydı artık bir ara kalp atımı 99-100e düştü Dr u aradılar ve çocuk çıkmıyor erkek gücü lazım dedi ebe.hemen Dr geldi kaburgalarıma öyle bir bastırdı ki 2hafta geçti sezeryan dikişim iyileşti ama kaburga ve bel ağrım geçmedi.dr 20dk daha deneyin olmaZsa bebeği riske atmayalım dedi ve gitti.beni indirdiler masadan yerde çömelerek ıkın diye ama dizlerim beni taşımıyordu yere oturdum ve yapamıyorum diye ağladım herkes yalvardı ebeler teyzem hadi Merve o kadar bekledin sezaryene gitme diye ama olmadı...içimde ukte kala kala bebeğime kavuşmama bir nefes kala sezaryene gittim ne sonda ne ebenin muayenesi hiçbirini hissetmiyordum artık bi an önce bitsin istedim ameliyahanede spinal yapıldı zerre hissetmedim.ama zangır zangır titriyordum.dklar içinde bebeğim çıktı bana gösterip hemşireye verdiler hissizdim sadece bir bebek silüeti gördüm sanki.o anki yüzünü hiç hatırlamıyorum.sonra giydirilip tekrar getirdiler Dr yanağıma koydu işte o an sadece o bir saniyede bile o yanağının yumuşaklığı içimi ısıttı.ama ne doğum yaptığımın ne çocuğum olduğunun farkında değildim.3.günün sonunda olmuştu bebeğim saat 15.52 ve 4kg 54cm dediler.sonraları bebek iriymiş iyi ki zorlamamışız dediler ama bilmiyorum gerçekten günlerce ağladım neden normal olmadı diye.gözümü her kapattığımda normal doğum odası ve o anlar geliyordu aklıma cıksaydı bi ohh deseydim bu kadar da zor değilmiş bu normal doğum diyecektim.ama sezaryen olmuştum beynim normalde kalmıştı ama vücudum sezaryendi.karnımda dikişim vardı.günlerce bu beni mahvetti.cok şartlamışım kendimi ama olacağa çare yok ta ki günler sonra diyorum ya zorlasalardı da bebeğim riske girseydi?ya hem alttan kesi olsaydı ve yine sezaryen olsaydı?bizim bilmediğimizi allah biliyor elimden geleni yaptım belki bişeyleri yanlış yapmış da olabilirim ama mücadele ettim olmadı.cok şükür ki bebeğim de bende sağlıklıyız umarım bu psikolojiyi üzerimden çabuk atarım.allah kimseyi darda zorda koymasın iyi ki sezaryen diye bi şey varmış da yoksa ne yapardım zorlaya zorlaya bastırarak keserek alırlardı ve nasıl olurdu allah bilir.halime bin şükür.allah herkesin yardımcısı olsun🙏Herşey geçiyor merak etmeyin.