anlatsam roman olur dedikleri bu herhalde. tabii ki size roman yazmıycam :)) öncelikle herkese sağlıklı gebelikler ve yavrunuzu sağlıklı bir şekilde kucağınıza almanızı diliyorum ve sizden de evladım için dua bekliyorum. dünya bence duayla dönüyor benim de artık minicik bir kalbim var Allahıma hamdolsun.
burdaki doğum hikayelerini okurken başıma geleceklerden habersiz en başından kararlaştırılmış sezaryen tarihini iple çekiyordum. içinizde bir canlı büyüyor ve bence herşeyiyle güzel. kısa süreli de olsa aşerme mide bulantısı kabızlık sorunları yaşadım ama sizin de aklınızda olsun ki bunlar bebeğinizi etkilemiyor ama bende de 28. haftada ortaya çıkan tansiyon, ödem gibi sorunlar çok önemli !
günde 3 alfamet kullanmama rağmen düşmeyen tansiyonum bebeğimin tüm rezervlerini tüketmişti ve ultrason ölçümlerinden çok daha küçük dünyaya gözlerini açtı malesef. o yüzden lütfen özellikle ilerleyen haftalarda tansiyon probleminiz başlarsa benim yaptığım hatayı yapmayın ve en az 2 farklı cihazda muayene olun. (en azından kafanız rahat olsun doğum kilonuzla alakalı)
neyse çok uzatmayayım 32. haftamdaki kontrolümde doktorum suyumun azaldığını ve 37. haftaya kadar bebeği rahmimde tutmaya çalışıp gün vereceğini söyledi. rutin kontrollerim yapıldıktan sonra da haftaya gel dedi. annem ve kayınvalidem memlekette eşim iş için şehir dışında ben laylaylom şekilde 33+1 kontrolüne gittim ki o da ne ?! suyum bitmiş 😔 kalp atışları normal deyince hemen 1 gün süre istedim en azından anneler doğuma yetişebilsinler diye (ben Ankaradayım onlar Artvinde) doktorum mümkün değil eşin gelsin doğuma alıcam dedi ve 11:30 da kontrolüm vardı 13:30 da ameliyathanedeydim. yok aç karnına olmanız lazım yok lavman yapılması lazım felan hikaye. ne kusmam ne baş ağrım ne bel ağrım oldu. epidurali de damaryolundan daha az hissettim. doğumun tüm sürecini izliyorsunuz şahane bir his. (ama karnınızdaki çekişmeleri de hissediyorsunuz) acı yok tabii ki bebeği arayışları, alışları, dikiş atışları hepsi ayağınız uyuşukken dokunulması gibi.
ultrasonda son ölçümlerinde 1900 gram çıkan çocuğuma doğuma girerken "ama daha çok küçük" diye ağlıyordum ki kulağıma yenidoğan doktorunun sesi geldi.. "amaaan minnacık bu...
kızım 1375 gram ve 38 cmdi ! hayatımın şokunu yaşadım tabi ama hem ilacın vermiş olduğu hafif sersemlik hem de o anki mutlulukla sadece yaşıyor mu diyebildim. evet hamdolsun ki yaşıyordu hatta ben de sesini duydum kedi gibi 🤦♀️😍 ama ne kokusunu içime çekebildim ne öpebildim. uzaktan gördüm ve hemen kuvöze kondu. akşam olup ayaklarım açıldığında ağrı sancı dinlemeden yanına koştum sadece solunum desteği veriliyordu ufak olduğu için kilo artışından sonra elimize vereceklerini söylediler. tabi çok mutluyuz. ertesi gün taburcu olup bir gün önce karnımda çocuğumla çıktığım eve elim boş gelmek çok acıydı. Allah kimseye yaşatmasın. ama en azından sağ dedim ve ağlamamaya çalıştım. kızım ayın 4 ünde doğdu günlerdir ne lohusalık yaşadım ne kendimi bildim. çok şükür sütüm var sağıp yavruma götürüyorum. henüz beslenemiyor sadece ağız bakımı yapılıyor gerekli probiyotikleri doğal antibiyotikleri alsın diye. malesef bizim toplumumuz iyi niyetinden her duyan her gören "aa bizim alt komşunun da çocuğu şu kadar gram doğdu, şimdi sapasağlam" örnekleri bitmiyor. ama işte örnekler bir değil. benim evladımın ödemi var atmakla zorlanıyor, dumtus damarı açık doğduğu için ona ilaç tedavisi uygulanıyor ve kapanmazsa cerrahi müdahale gerekecek. kan değerleri bozuk vs vs. sonuç olarak her bebek bir olmadığı gibi her prematüre de bir değil. malesef biz de başımıza gelince anladık. neyse ki Ankaranın bu konuda deneyimli en iyi hastanesine sevki gerçekleşti. hemşireleri gözbebekleri gibi bakıyorlar Allahın izniyle yavrumun iyi olup eve geldiği haberini de size yazmak nasip olur inşallah. bu hikayeyi yazmamdaki sebep doğumdan korkmayın. sezaryenden korkmayın. iyileşme sürecinden korkmayın. herşey moral motivasyonla alakalı. ben doğumdan sonraki 2. gün duş alıp süt sağıp evden çıktım ve araba kullanarak kızımı görmeye gittim çünkü şartlar bunu gerektiriyor ve çocuğumun bana ihtiyacı var. güçlü olmalıyım benim sütüme kokuma desteğime ihtiyacı var. ben iyiysem o da iyi olacak böyle düşünüyorum. eşler de çok önemli Allah yanımdan eksik etmesin bir saniye bile desteğini esirgemedi sütümü sağarken Yarabbim çok şükür geliyor (33. hafta çok erken çünkü hemşireler bile şaşırdı) sevincinden ağlayan bir kocam var.
hiçbirinizin böyle bir doğum süreci yaşamamasını diliyorum. umarım zamanında ve sağlıklı şekilde bebeklerinizi kucaklarınıza alırsınız.
sizden ricam bunu okuyan olursa çocuğum için dua etsin. sağlığına kavuşup evimize gelebilmesi için 🙏 uzun oldu artık yeter :) hepimizin kadınlar günü kutlu olsun esen kalın 💕